Grizzly Man (2005)

Ja, maar Timothy werd beschreven als een berenexpert en hij heeft ook 13 zomers met de dieren samengeleefd, dus verwachtte ik dat er ook wel aandacht zou besteed worden aan zijn bevindingen enzo.

Nu verschenen ze slechts zo af en toe in beeld.

Nee, geef mij maar Planet Earth, en gelijksoortige docu's.

Een interesante docu met een hele sterke kant dat de film maakt, maar ook een hele zwakke kant dat de film breekt. Natuurlijk zijn de beelden van Treadwell waar het om draait. Immer boeiend en tevens met heerlijk humoristische stukjes. Prachtig om te zien hoe hij dingen verbloemd zoals het feit dat hij daar helemaal niet alleen is, zijn afkomst en achtergrond, het vaak overdoen van shots, woedeuitbarstingen, etc... Dit draagt juist bij aan zijn menselijkheid (ook al neigt hijzelf naar het onevenwichtige imo) in plaats van doen aan mythevorming/verering. Zijn passie maar vooral hijzelf en het authentieke filmmateriaal is zonder twijfel wat Grizzly Man maakt.

Wat de film echter breekt is enerzijds Werner Herzog met zijn constante persoonlijke conclusies en commentaar ( ), en anderzijds de geënsceneerde scènes (zoals bij de patholoog en met de horloge). Beiden hoogst irriterend.

De documentaire begint (waarschijnlijk onbedoeld) een beetje mockumentary-achtig met de presentatie van een hoeveelheid excentrieke personen en het overdreven geaffecteerde commentaar met Duits accent.

Uiteindelijk toch een aardige studie van Herzog naar de mens Treadwell en de menselijke natuur. Hij slaat wat mij betreft de spijker op zijn kop door aan te geven dan niks anders dan een blasé zucht naar voedsel in de ogen van de beren te zien, in tegenstelling tot de zogenaamde geheimzinnige bond en leefwereld van deze dieren, zoals Treadwell het zo graag doet voorkomen.

Het is voor mij dan ook duidelijk dat Treadwell voornamelijk ter bescherming van zijn eigen gemoedstoestand tussen de beren vertoefde. Zijn rol als 'beschermer' komt nogal zielig en klunzig over.

Die scènes met die patholoog waren inderdaad nogal apart. Creepy kerel ook.

Mooie plaatjes en een interessant gegeven maar ik werd echt helemaal knettergek van dat IRRITANTE stemmetje van die gast...

Dit is een indrukwekkend portret van een man die in zijn maniakale liefde voor beren onbewust zijn gebrek aan liefde en zingeving projecteert. De letterlijk ontoegankelijke, gevaarlijke wereld die Timothy Treadwell vastlegde en waarin hij zijn eigen heldendom creëerde, wordt door de knappe montage steeds weer een metafoor voor zijn eigen beangstigende geestestoestand. Regisseur Werner Herzog maakt duidelijk dat de berendocumentaires van Timothy Treadwell vooral egodocumenten waren, waarin Treadwell zijn fatalisme niet alleen met zijn eigen dood, maar ook met die van zijn doodsbange compagnon Amie Huguenard heeft moeten bekopen. Herzorg portretteert hem met veel warmte en discretie. Timothy, de man die berenpoep aanraakt om de binnenkant van de beer te voelen, flipt regelmatig uit tegen de regering en boswachters. Inderdaad maf, maar tegelijkertijd diep menselijk!

Het blijft bizar, als je gedood word door een beest die je liefhebt.

Ik verwachtte meer een natuurdocumataire maar de film is meer een observatie van Treadwell. Een opmerkelijk persoon die door gebeurtenissen uit zn verleden, zo lijkt het, zijn leven wijd aan beren. De beren moeten beschermd worden volgens hem en hij zal dat doen ook al leven ze in een natuur reservaat. Met verwondering zitten kijken naar iemand zoals het lijkt steeds voller van de beren raakt, meer vervreemd van de wereld en ook aggresief tegen de buitenwereld wordt. Film lijkt me ook interresant voor psychologen haha. Kreeg af en toe een vreemd gevoel bij het kijken het is vrij bizar eigenlijk een man die continu I love you tegen beren en vossen zegt. Grappig hoogtepunt was dat hij de stront van een beer vindt en hier helemaal gemotioneerd van raakt.

Leuke documentaire. Je kunt ook eigenlijk geen medelijden met hem hebben. Dit is wat hij wilde. Ja, misschien wel voor zijn vriendin of de beer....

Over zijn vriendin gesproken. Ik kon me niet echt voorstellen dat hij hetero was, maar goed.

En ik bleef nieuwsgierig naar de laatste opnamen die gemaakt waren. Maar die zullen ongetwijfeld vernietigd zijn inmiddels.

Ik vond het een mooi, bij vlagen ontroerend portret van een man die leefde met een voor hem prachtige missie. Jammer van de paar scenes die niet echt spontaan en een beetje ingestudeerd aanvoelen.
denk hierbij aan het overhandigen van het horloge, en het doen en laten van de lijkschouwer

Af en toe heb ik met ongeloof zitten kijken.

De man leek net soms alsof hij rechtstreeks uit de coffeeshop de wildernis in was getrokken. Zonder enige kennis van wilde dieren.

Er zat duidelijk iets mis in het functioneren van deze persoon. Hij had ze niet op een rijtje.

En het moment, waaraan ook werd gerefereerd, dat hij begon te janken omdat een vos af was geslacht door een ander dier, bevestigde dit eens te meer. Want dit zijn natuurlijk gewoon de wetten der natuur. De natuur waar hij zo gek mee was.

Wel mooi gemaakt, deze docu!

Ik zag gisteren nog een stukje en ik vind het eigenlijk best een irritante man.

Dat ook ja, haha. Met zn gejank.

Ik heb me zitten ergeren aan Timothy Treadwell. Voer voor psychologen zo'n man. Dankzij het overweldigende natuurschoon krijgt deze film toch nog een voldoende.

Saaie documentaire over een man met een uit de hand gelopen hobby, niks aan.

LOL.

Deze film gaat naar mijn mening vooral over de beweegredenen van de einzelganger die gedreven door illusies en naïviteit aan de kudde wil ontsnappen. Werner Herzog heeft daar een voorliefde voor die mij wel fascineert. Zie ook zijn laatste film: Encounters at the End of the World.

aan die patholoog zat even als Treadwell een behoorlijk steekje los, mooie docu, vooral de ongerepte natuur was geweldig om te zien, en de vechtende beren

ik vond hem eerlijk gezegd een beetje saai maar toch ook facinerend alleen hij kon natuurlijk wel verwachten dat dat op een duur zou gebeuren... het zijn en blijven wilde beesten...

de natuur was wel heel mooi om te zien.

ja idd, ik had ook het idee dat die gewoon homo was,

niet dat dat verder wat uitmaakt hoor..

Grappig en soms tragisch portret van een psychiatrisch patient in de wildernis. Verder heeft het geen enkele informatieve waarde.

de docu begint heel rustig het verhaal te vertellen over wat hij allemaal deed in de natuur, dan zien we opeens een heel andere kant van treadwell waardoor ik hem ineens minder serieus nam en hem in de war vond.

de documentairemaker heeft overal een mening over al voordat ik die zelf gevormd had, dat is een minpunt.

Wel mooie beelden van het leven in de natuur en de vosjes en beren.

Erg mooie docu, wat houd ik toch van dit soort mensen, als iedereen zo was zou de wereld er toch wel een stuk beter uitzien.(zeker voor de beren )
En wat natuurlijk een absolute meerwaarde is, is de muziek van Richard Thompson, wat een wereld gitarist is dat toch.
Hoe hij met dat vosje omging, tjezus, dat iemand zo kan genieten van eigenlijk niets, daar ben ik best wel jaloers op.
Moet je de meeste mensen eens zien met hun platte tv, grote auto etc en nog zijn ze op alles en nog wat boos, wie is hier nou gek??
Sorry, maar ik blijf een zwak houden voor mensen die ''anders'' zijn en niemand kwaad doen.

Indrukwekkende Docu.

Triest ook, maar hij heeft het gevaar zelf opgezocht.

Een dier is een dier...

Timothy Treadwell, een getroubleerde man van middelbare leeftijd, die een tweede kans zag in zijn leven door bij de grizzly beren te gaan wonen in Alaska. Timothy heette eigenlijk Dexter en was een normale jongen die opgroeide in een normaal Amerikaanse gezin, zoals zovelen. Hij raakte langzamerhand op het verkeerde pad, dronk teveel en kende de verkeerde mensen.

Timothy Treadwell is een man van paradoxen. Ten eerste beweert hij er te zijn voor de bescherming van de beren. Wanneer er echter stropers komen, schminkt hij zich mooi op, maar filmt vervolgens van 100 meter afstand de stropers terwijl ze een beer lastig vallen. Hij doet niets. Ten tweede stelt hij keer op keer dat de beren in gevaar zijn, dat het slecht met ze gaat, maar volgens biologen is de grizzlyberen gemeenschap in Alaska kerngezond en redden ze zich prima zonder hulp.

Ik denk dat Timothy alleen maar bij de beren leefde omdat hij wist dat hij niets anders meer kon. Hij raakte verknocht aan de beren en aan de andere kant bedacht hij zich wat ervan gebakken had in zijn jonge jaren. De haat die hij koestert voor de mensheid projecteert hij rechtstreeks op zijn (film)werk bij de beren. Hij scheldt de huid vol van parkwachters die hem altijd gesteund hebben en de acteur in hem neemt de leiding over. Timothy was bovendien een mislukt acteur die ook bijna een rolletje kreeg in Cheers en je ziet aan alles dat Timothy altijd bezig is met zijn acteerprestaties. Hij probeert er een speelfilm van te maken, zet shots in scene door zelf door het beeld te rennen terwijl de camera op het statief staat te draaien.

In feite was het leven van Timothy tragischer dan zijn dood. Na 13 jaar elke zomer bij de beren doorgebracht te hebben, werd hij opgegeten, samen met zijn vriendin Amie (die mee was) door een beer. Hij heeft geweldige dingen bereikt in Alaska door de 100 uur aan filmmateriaal, die hij, niet altijd even serieus bij elkaar schoot. Tragisch ook, is het feit dat Timothy vaak niet alleen was, maar wel deed alsof hij alleen was. In de opnames zegt hij steeds hoe het is om alleen tussen de beren te leven en zijn vriendin moest steeds uit beeld blijven. Erg raar allemaal, maar duidelijk een resultaat van de verknippende persoonlijkheid die Timothy had. Vanwege zijn misantropische instelling, werd hij meer beer dan mens, maar dit is enkel omdat hij zelf de mensheid niet langer kon begrijpen.

Tot zover over Timothy, het onderwerp van deze film. Werner Herzog, de regisseur, levert een zeer objectieve weergave af van deze man. Hij had makkelijk een heroïsch figuur kunnen maken van Timothy door alle tegenstellingen weg te laten en hem neer te zetten als een lone ranger die strijdt voor het welzijn van de beren. Tegelijkertijd had hij hem ook af kunnen schilderen als een compleet gestoorde. Hij verkoos echter, zoals het hoort in goede documentaires, om heel duidelijk de tijd te nemen om alle aspecten van het verhaal aan bod te laten komen. De vriendinnen van Treadwell die hem als een soort Messias beschouwen en nadien de as ritueel uitstrooien over zijn beloofde land, de vader en moeder van Timothy, in al hun eenvoud en een ijzingwekkend verslag van de lijkschouwer die de lijkschouwing hield aan de hand van het audiomateriaal van de moord. Timothy had de camera draaiende met de lensdop erop.

Schitterende documentaire, maar erg apart om erachter te komen wat voor persoon Timothy Treadwell was. Ik zie ook niet zoveel in de filmische waarde van zijn opnames. Het valt meer te beschouwen als puur geluk dat er af en toe een mooi shot gecreëerd werd, mijns inziens. Toch een must-see voor iedere natuurliefhebber en een inspirerend document over de relatie tussen mens en dier. Timothy zag de dierenwereld als een perfect georganiseerde pracht van dieren die lief doen tegen elkaar, de documentairemaker zelf ziet de natuur meer als logische voedselketen en als het eten op is, gaan ze elkaar opeten. Dit soort feiten kon Timothy absoluut niet handlen en leidde vaak tot hysterische scheldkanonnades of trieste huilbuien.

Een aanzienlijk minpunt valt verder nog te melden en dat was voor mij de soundtrack. Een beetje alsof James Taylor een paar riedeltjes op gitaar componeerde voor een film over ijsvogels. Net iets te mellow voor mij.

ik geef die laatste beer groot gelijk. Totaal geen medelijden met dat vreselijk amerikaans-hysterisch aandachts mannetje, Timothy. Vond die beren toch al van meer sympathie getuigen dat ze hem al zo lang geduld hebben waar ik hem allang een doodsschop gegeven had. Van die Venice Beach hippies die in hun zogenaamd goede bedoelingen en onverwerkte kopzorgen de wereld moeten gaan redden en dan doorslaan in fanatisme, waarmee dus al niet meer te praten valt. Doorzichzelf gehersenspoelde kneus. Hou je meer van dieren dan van mensen ga dan vooral lekker naar Alaska. Mongool!

Martin Gaus kreeg ook een haal van een kat tijdens een uitzending. En niet voor niets.

En de beelden waren niet mooi. Als je al wat zag van dat landschap. Je zag hoofdzakelijk die goofie driekwart in beeld.

De volgende pinguinknuffelende malloot met een emmertje ijsblokjes naar de zee dragen documentaire zit er al aan te komen.

En zet "Into the Wild" op 1 in z'n top 10.

Dit is geen kritiek hoor, maar ik vond het wel opvallend. De thematiek van Grizzly Man is toch eigenlijk Into the Wild in het kwadraad, maar dan zonder feelgood-sausje en sympathieke hoofdpersoon. Realistisch weergegeven fanatisme is inderdaad vaak niet prettig om naar te kijken. Niet gek dus dat Treadwell mislukt is in Hollywood. Stel je voor dat hij per ongeluk gecast was voor de hoofdrol in Into the Wild

wist wel dat into the wild er bij gehaald zou worden. Toch blijft dat appels met peren. Waarom zou ik die film niet op 1 kunnen zetten? Ik had alleen kritiek op die Timothy. De film into the wild is gewoon goed geschreven. Zegt niet dat ik het hoofdpersonage op gezette tijden niet minstens zo aanmatigend vond als die berenknuffelaar. Volgens mij komt het ook naar voren dat zijn idealen wel heel ver van de realiteit stonden en hij dat ook in zag naarmate de film vorderde.

Prachtige poster!

Hoezo aandachtsmannetje? hij maakte die opnames voor zichzelf en hij had zich terug getrokken uit de samenleving, wat nou aandachtsmannetje.

En jij bent dus zo iemand die iedereen die niet zo als jouw is gelijk verrot schopt, eng hoor!!

Oja leuk voor de ''mongolen'' die deze site bezoeken.

Grappig genoeg heb jij iets heel anders uit deze docu gehaald dan ik. Want wat doet hij nou precies voor die beren? Eigenlijk niks. Hij leeft met ze, hij probeert zelf ook een dier te zijn, maar eigenlijk ontregelt hij de natuur hier alleen maar mee. Die dieren zijn niet gewend aan mensen. En ze leven al vrij goed beschermd in die plekken.
Zover ik heb het kunnen zien, hoewel ik het bewonder wat hij doet, was het meer een zelfingenomen man die na drugs en alcohol een nieuwe vlucht begon van de mensheid en zijn obsessie vond tussen de beren.
Een man die het op film opneemt, omdat hij stiekem hoopt op een soort mythische status als compensatie voor z'n mislukte acteercarrière. Eigenlijk zag ik hier een van zichzelf en van de samenleving vervreemdende, obsessieve man die zo een echte hoofdrol had kunnen spelen in een speelfilm van Werner Herzog.
Ik vond het zeker fascinerend, maar hij had ook iets heel zieligs, alsof hij een gevoel probeerde te creeëren dat helemaal niet bestaat.
Wel fijn natuurlijk dat de docu het voor elkaar heeft gekregen dat wij helemaal van mening verschillen over deze man.

Zoals jij het hier (mooi) omschrijft moet ik absoluut toegeven dat je een punt hebt, maar wat ik me kan herinneren is dat hij ook jagers en stropers het leven zuur maakte en dat is in mijn ogen alleen maar goed.

Verder denk ik, let wel dénk ik dat die beren zo'n klein mensje niet eens echt in de gaten hebben laat staan er last van hebben.

En als ze wel last van je krijgen is het met één klap gedaan, werd ook bewezen in deze film.

Maar ik ga hem van de week nog eens herzien (ziektewet) met jouw schrijven in het achterhoofd, eens kijken wat ik er dan van vind.

P.s: Syd Barrett is God