Grizzly Man (2005)

Wat een vreselijk figuur is die Timothy zeg! Terecht dat er eindelijk een beer schoon genoeg had van zijn gedrag en hem aan flarden scheurde. Hij stond gewoon half te janken bij een bij die sliep/overleden was en "i love you bee" werkte toch wel op de lachspieren. Eveneens de achtervolging van zijn gestolen pet, door één van die vossen. En wat doet die kerel in godsnaam voor de beren behalve hun natuurlijke omgeving verstoren? Verder af en toe wel mooie beelden als die mafkees niet in beeld was, ook met het vosje op die tent was natuurlijk wel leuk. Maar ik was mij vooral aan het ergeren aan die zwakzinnige kerel.

Aardige docu met een redelijk aantal onbedoeld komische momenten. Het vreemde meneertje in het hospitaal en de malle ex-vriendin van 'Tim' gaven enige kans op empathie abrupt de finale nekslag. Hetzelfde gold eveneens voor de verteller met het geinige accent. Onbedoeld is ook hij de witte olifant in de kamer. Hun optredens werkten alleszins zonder meer fameus op de lachspieren, wat overigens niet per definitie negatief uitdraait. De aard van het vertelsel is immers niet enkel met tristesse doorspekt, integendeel. Het chaotische karakter van de haast hopeloze 'berenfluisteraar' kan weinig anders dan een vreemde, doch ontspannen glimlach teweegbrengen. Of was dat misschien de verdienste van het eindeloze getokkel?

3,00 (3,25)

Herzog kennende zijn dat soort momenten juist verre van onbedoeld komisch. Hij zorgt er juist voor dat het op een of andere manier komisch wordt.

Grizzly Man is het portret van een arrogante, maar eenzame man die de natuur in trok om betekenis te geven aan zichzelf. Of, om zichzelf te vinden. Dat Herzog in de laatste akte benadrukt dat de dieren vrijwel geen interesse tonen voor hem, noch dat hij dit zelf door heeft, benadrukt dat Treadwell minder betrokken was bij de natuur dan hij doet overkomen.

Wat Grizzly Man interessant maakt, is dat het juist Werner Herzog is die besloten heeft hem als onderwerp voor zijn documentaire te nemen. Zelf ook niet vies van een death defying act op zijn tijd, zijn zijn observaties en meningen over Treadwell inzichtelijker dan een interview met Herzog zelf. Zijn eigen kritische kanttekeningen bij Treadwell's gemaakte keuzes, zorgen er gelukkig voor dat het geen verheerlijking van de persoon betreft. We hoeven hem niet aardig te vinden, de boodschap is zelfs dat hij nooit zo dicht bij de beren had mogen komen. Een cautionairy tale van het meest extreme soort.

Die sfeer hangt dan ook meteen boven de gehele documentaire, waardoor het regelmatig de schijn heeft van ramptoerisme. Zeker tegen het einde toe, wanneer wordt benadrukt dat we kijken naar beelden uit de laatste uren van Treadwell, de plek waar hij gestorven is, of de bewuste beer die het gedaan heeft, laat staan de lijkschouwer die tot in detail vertelt hoe het moet zijn gegaan, lijkt het bestaansrecht van de documentaire meer een zieke fascinatie voor een persoon die binnen korte tijd uit elkaar gereten wordt, dan een docu over een persoon met diepere psychologische lagen.

Echt gelaagd is Grizzly Man dan ook niet, het is gewoon een portret van een man in zijn eigen wereld. En zijn waanideeën. Dat hij het met de dood heeft moeten bekopen, en dat tot op het laatste moment gefilmd heeft, zorgt helaas voor de grootste populariteit.

Vreemde conclusie. Herzog laat juist de diepere lagen, of beter de schijnredenen zien van Treadwell. Hij vergelijkt zijn gedrag voor de camera met dat van een overacterende acteur. In zijn commentaar laat hij blijken dat het Threadwell niet zozeer om de beren ging, maar om de aandacht en identiteit die zijn 'missie' opleverde.

Veel meer van verwacht. Zoals al eerder gemeld is Treadwell behoorlijk irritant en de voice-over was ook niet prettig. Er zat wel een aantal hele mooie beelden tussen, maar in z'n geheel toch onvoldoende en tegenvallend. En de laatste geluidsopnames hadden er gewoon bij moeten zitten.

Het valt me op dat mensen deze docu niet goed vinden omdat het hoofdpersonage zo'n etter is. Mij stoort dat niet. Hij wordt ook niet als held geportretteerd. In Into the Wild daarentegen hebben we met een minstens even grote eikel te maken die wel heel romantisch als held wordt neergezet. Vreselijke film vind ik, terwijl die hier op de site dan weer erg goed scoort. Smaken verschillen natuurlijk.

Klopt, ik ontken ook niet dat de lagen aanwezig zijn. Ik zeg alleen dat ik mij stoorde aan de nadruk die gelegd werd op lugubere details. De foto van de lijkschouwer. De lijkschouwer zelf die gedetailleerd reconstrueert hoe zijn hoofd opengereten moet zijn. Het benadrukken waar hij precies vermoord is. Het benadrukken dat deze beelden enkele dagen voor zijn dood geschoten werden. Dat we nu wellicht kijken naar de beer die hem vermoordde. En nu naar beelden van enkele uren voor zijn dood.

Je wordt als kijker behoorlijk vroeg al geconfronteerd met dit soort details rond zijn dood, en die blijven gedurende de hele documentaire regelmatig opduiken. Dit geeft een soort gevoel van ramptoerisme en overschaduwen de psychologische lagen. Wat jammer is, want ze zijn zeker interessant. Dat diversen hier ook aangeven dat ze die geluidsopname hadden willen horen. Waarom? Wat voegt dat toe? Ik was juist blij dat deze niet getoond werd. Het effect was hierdoor groter. Al het andere lijkt haast effectbejag.

Wel triest dat het zo ongelukkig is afgelopen met hem. Vol passie en overgave met die beren in de weer. Domme pech en ook wel overmoedigheid hebben 'm de das (!) omgedaan.....

Bij tijd en wijle was hij wel irritant bezig maar ja...alles voor de beren. Hij was niet van deze wereld maar in de wereld van de beren. De realiteit waren voor hem de beren. Hij haatte de grote boze mensen wereld. Ietwat "weirdo" gedrag vertoonde hij wel (verliefd en vol verwondering naar berenpoep staren). Mooie maar ook een trieste documentaire.

Eigenlijk ongelooflijk dat dit tot een documentaire is gekomen. De beelden zijn prachtig, de beesten zijn machtig. Het eiland is werkelijk fantastisch. Vandaar 1.5 punten.

Verder zit je te kijken naar een homevideo van een totaal gestoorde man. Een man die van Grizzly's hield, maar toch vooral van zichzelf. Totaal de weg kwijt, hij had opgenomen moeten worden.

Het is vreselijk wat er is gebeurd, maar dat krijg je als volslagen idioten het wild ingaan omdat ze in dingen geloven die niet bestaan.

Toch niet helemaal wat ik ervan verwachtte. De voice-over van Herzog is niet echt irritant, al heb ik wel het gevoel dat Christoph Waltz tegen me aan zit te lullen. Wat me wel irriteerde was zijn stijl van interviewen. Beetje amateuristisch als, vooral de lijkschouwer, hij mensen aan het woord laat. Ook de hoofdpersoon is eigenlijk een irritant persoon die op het laatst helemaal de weg kwijt was.

Ben het helemaal eens dat het ongelofelijk is dat het zo ver is gekomen.

Voor het overige ben ik het helemaal niet met je eens.

Dat de "homevideo" gebruikt is en hoe deze gebruikt is, maakt het een mooie of in ieder geval bijzondere docu*. Het is juist geen "doorsnee homevideo". Werner Herzog is een Duitser van wie ik het Duits juist niet irritant vind: het is geen acteur dus dan "mag" het. Werner Herzog verdiept zich in ongewone persoonlijkheden, focust zich op de natuur.

*Nb. Voor een lange "echte compilatie van homevideo's van een gestoorde man" moet/ kan je "The Autobiography of Nicolae Ceausescu" eens proberen. Spreekwoordelijk zitvlees is vereist....

In 't kort: gewoon een zwaar tegengevallen film. Had er hoge verwachtingen van, maar viel echt bar tegen.

'k vond het niet mis. De man is inderdaad niet de meest normale man, maar hetgeen hij doet is ook niet direct iets wat een normaal mens doet. De film toont nogmaals dat de beren geen knuffeldieren zijn, maar gevaarlijke dieren.

Voor de rest vond 'k de documentaire de moeite om eens gezien te hebben.

Ik had eigenlijk wel hoge verwachtingen van deze documentaire. Werner Herzog is één van mijn favoriete filmmakers en het verhaal van deze documentaire leek ook erg spectaculair. Maar dat valt in de praktijk wel mee. Het verhaal van een man die tussen de grizzlyberen leeft en daar uiteindelijk zijn dood vindt. En dat is ook het verhaal, maar dat gaat na een half uur wel wat vervelen en Timothy Treadwell als persoon begint uiteindelijk ook te vervelen en later zelfs te irriteren. Maar de natuurbeelden zijn vaak wel erg mooi en heel bijzonder. En de vossen zijn leuker dan de beren.

Deze man was gewoon een psychiatrische patiënt. Best sneu dat iedereen in zijn omgeving hem zijn gang liet gaan. Hij had beschermd moeten worden voor zichzelf, zijn vriendin/vrouw en de beren. Maar goed, eigenlijk voelde deze man al aan, dat hij door de beren zou worden opgegeten. Het is eigenlijk de moeite waard niet om over deze docu te praten/schrijven. Wat zijn we ermee opgeschoten? Iedereen weet al lang, dat je deze dieren met rust moet laten. De beelden zijn niet eens zo spectaculair. Ik heb wel eens vele mooiere beelden gezien. Hopelijk heeft de man nu rust.

Mooie documentaire dit.

Deze ga ik vanvond denk ik wel even opzetten ik heb deze maar een keer gezien en ik vond het wel interessant. Tog ben ik wel altijd nog benieuwd naar die Audio death tape van deze man howel het wel erg grof zal zijn als je er naar luisterd. Maar ik zal vast niet de enige zijn die het wel is wil beluisteren

De film bevat enkele mooie beelden, waar je (zoals ook gezegd in de film) als filmmaker met regels alleen maar van kunt dromen.

Verder vind ik Timothy maar een grote kwal en spreekt hij zichzelf veel tegen in de docu.

Maar die Timothy had wel een vreselijke piepstem en zij nog dat hij geen homo was maar goed hij hield van dieren en dat was zeker een pluspunt. Wat ik wel erg vond was dat die mensen stenen gooide naar die beer, en dan wordt iemand die altijd aardig is gedood (Timothy bedoel ik dan). Maar de natuur beelden en de dieren waren machtig mooi ook de wolfjes die hem gewoon volgen dat is toch prachtig om te zien.

Dat waren geen wolfjes maar vosjes

Helemaal mee eens. Mensen die daarop beoordelen missen de essentie denk ik..

Altijd jammer dat het kortzichtige deel van de toeschouwers de woorden van personages in een film ook direct interpreteert als zijnde de visie van de regisseur

Werner kan zo veel willen. De tape is ook door anderen beluisterd. Een belgische man (ben zijn naam kwijt)die ook regelmatig de beren observeerde(en Timothy persoonlijk kende) heeft deze tape beluisterd. Hij vond dat Thimothy niet goed doot Werner werd neer gezet. Maar ja we zien liever een wereldvreemde beren freak, dan een gewone gepasioneerde dierenliefhebber. Het zou me niet verbasen als Thimothy tussen deze twee uitersten inzit (of zat).

Deze docu in één woord? Psychologenvoer.

Wat een fascinerende documentaire is dit zeg. Aan veel reacties hier te zien stappen veel mensen met een verkeerd verwachtingspatroon Grizzly Man in. Aan mooie shots van het prachtige Alaska geen gebrek. Maar dit is geen reportage die je voor je spreekbeurt over beren kan gebruiken (hoewel, niet fucken met grizzlyberen lijkt me een duidelijke les). Wat is het dan wel? Een karakterportret van een sociopathische mafketel met een bizarre liefde voor de natuur in het algemeen en grizzlyberen in het specifiek.

4 *

If that hat's in the den, I'm gonna fuckin' explode.

Een interessante documentaire dit, over Timothy Treadwell, een man zo gefascineerd door beren dat het uiteindelijk leidt tot zijn eigen ondergang. Ergens doet hij mij denken aan Steve Irwin, die ook al zo enorm gefascineerd was door de natuur, en ook in “Het harnas” stierf. Dieren liefde met een dodelijke afloop tot gevolg.

Hoe geobsedeerd kun je zijn door iets? Heel erg, zo blijkt ook hier wel. Ik moet zeggen, dat ik het eerste half uur wat moeite had om in het verhaal te komen, maar daarna weet Werner Herzog het verhaal mooi te sturen, wordt het boeiender en komen we als kijker steeds meer te weten over Treadwell. De beelden die Treadwell zelf gefilmd heeft, zijn regelmatig erg mooi. Vooral het talrijke groen daar valt erg op en komt in de beelden telkens op fraaie wijze naar voren. Treadwell had een soort van ideaalbeeld van de natuur, waarin in zijn beeldvorming alleen liefde leek te bestaan. Als je zo’n grizzly van dichtbij ziet, weet je echter al snel dat die beesten andere prioriteiten hebben, iets wat Herzog ook een aantal keren zelf al duidelijk aangeeft.

Ik vond het wel jammer, dat we de geluidsopnames van de bewuste aanval niet te horen kregen, maar aan de andere kant snap ik Herzog wel. Grizzly Man is een mooi portret van een man, die ze niet allemaal op een rijtje had, maar juist daardoor wel vrij fascinerend is om te volgen. Alleen het begin vond ik wat minder, en richting het einde duurt het ook een paar minuutjes te lang. Verder is het zeker de moeite waard om dit te bekijken. Ik heb trouwens ook nog nooit iemand zoveel emotie zien vertonen, bij het aanschouwen van een dode hommel.

3,5*

Heel rare documentaire. Een aaneenschakeling van rare mensen, met verhalen die ik persoonlijk niet altijd al te boeiend voor het voetlicht vond komen, ook omdat ik afgeleid werd door hun rare manier van doen (en het soms gescripte gespeelde karakter ervan ).

En dan ook nog de regisseur met zijn achterlijk pretentieuze voiceover teksten. Laten we wel wezen, we kijken naar een verwarde zoöfiel die de greep op de werkelijheid kwijt is.

De beelden van Timothy zelf zijn in het begin nog eventjes apart en daarom amusant, maar ik kreeg al snel genoeg van z'n achterlijke gedrag. Het kan me echt niks schelen wat er met hem gebeurd is, eigen schuld dikke bult. Vind het nog een wonder dat die beren hem zo lang met rust gelaten hebben.

Het verhaal is op zich natuurlijk interessant en tragisch, maar deze documentaire vond ik voor het grootste deel echt vreselijk. Wanstaltig soms, zelfs. Kreeg er op den duur een heel naar gevoel bij, en niet door hoe het afgelopen is met Timothy, maar doordat we kijken naar de exposure en soms zelfs ophemeling van een ziek persoon, door mensen die al bijna even raar zijn.

Kan als ik met m'n gevoel stem hier alleen maar 1,5* voor geven, of dat nou echt terecht is of niet. Halfje voor de beren en vossen.

Eigenlijk helemaal eens met Ste*. Ik ergerde me ook kapot aan deze wereldvreemde, realiteit uit het verloren dorpsidioot. Hij en zijn vrienden lijken alles bij elkaar te acteren, waardoor het eerder een slechte film is geworden dan een docu.

Ik werd zeer kriegelig door dat hoge stemmetje van Treadwell, maar ook de irritante, emotie opzoekende(wat ernstig mislukt) Herzog moet niet vergeten worden.

Die teksten van zijn vrienden en vriendinnen zijn niet echt, ze lijken het eerder leuk te vinden dat ze nu bekend zullen worden door de dood van hun gekwelde, doorgedraaide vriend.

De sterren die ik geef zijn puur voor de mooie natuurplaatjes. We zullen niet zo vaak meer beren op deze manier verfilmd zien. Dat Treadwell het 13 jaar heeft gered gooi ik echt op geluk en niet op het feit dat ze hem ook maar enigszins als 1 van hun begonnen te zien.

Het zijn schitterende dieren die we vooral niet moeten willen opzadelen met een doorgedraaide wereldverbeteraar.

Wat me kwaad maakte is dat hij zijn vriendin toch weer heeft weten te overtuigen mee te gaan, terwijl het seizoen over was. Hij had moeten weten dat zijn "berenmaatjes" al lang in winterslaap waren en de kans groot was dat er oudere, agressieve, hongerige beren nog een lekker hapje zouden gaan zoeken voor hun eigen winterslaap. Te meer dat zijn vriendin hem al zou gaan verlaten en zelf gewoon bang was voor beren.

Veel respect voor de beer gekregen, dus dit heeft Treadwell op zijn debiele manier dan nog voor elkaar weten te boksen. Verder toch wat meer van verwacht.

Regels en wetten zijn door de mensheid bedacht. Meestal bevatten ze logica en dienen ze voor orde en veiligheid. Ik vind echter niet dat je als mens zijnde zomaar alles en iedereen moet volgen in wat hij doet; schitterend als iemand zijn eigen ding onderneemt en het onbekende tegemoet gaat. Ik voel dan ook alleen maar empathie voor Timothy, die als geen ander op zo'n kleine afstand naar deze beesten wist toe te kruipen. Hij doet geen vlieg kwaad; sterker nog: hij bekommert zich om een bij (die vast zit in een bloem). Werner Herzog wist vrienden en kennissen te contacteren en heeft er diverse interviews ingeplakt die achtergrondinformatie geven. Het allerlaatste nummer 'Coyotes' dient erg mooi als afsluiter. Timothy's dood vind ik trouwens niet tragisch; hij stierf in een - voor hem - vertrouwde omgeving en hij had eerder al aangegeven dat hij er op die manier vrede mee zou hebben. Wellicht leidde Timothy aan hoogmoedswaanzin door te denken dat hij de beren 'beschermde' maar gezien de vriendelijke omgang zie ik geen reden tot het protesteren van zijn activiteiten. Dat zou kortzichtig zijn.

Treadwell.

Aparte docu, échte found footage deze keer, die door Herzog zelf aan elkaar gepraat wordt én wordt aangevuld door Herzog's eigen docu. Wie echter hoopt op een aardige natuurdocu over beren komt van een kale kermis thuis, deze docu gaat over Treadwell, de man die 11 jaar met de beren leefde.

En laat die Treadwell nu niet zo'n interessant personage zijn. Althans, hij is excentriek en voor veel mensen is dat waarschijnlijk al reden genoeg, maar buiten zijn wat eigenaardige gedrag is het maar een saai persoontje. Zijn "redderschap" komt nergens uit de verf, wat je vooral ziet is een man die worstelt met zijn omgeving en dan maar beer wilde worden én als beer wou sterven. Njah, heeft hij alles mooi voor elkaar, maar als onderwerp boeit het voor geen meter, heeft mij een iets te hoog human interest gehalte.

De kennissen van Treadwell zijn ook niet van het boeiendste soort. Een hoopje halve garen waarvan je je soms afvraagt hoe écht ze eigenlijk wel zijn. Gelukkig zijn er wel een paar mooie momenten (de ontmoetingen met de beren en de vosjes) en is er een basisinteresse in wat zo'n vent nu eigenlijk drijft, maar het resultaat is erg matig en de enige conclusie voor mij is dat het absoluut geen docu waard was.

1.5*