Guernsey (2005)

Prachtige film!

Ik ben blij dat Nederland een filmer als Nanouk Leopold heeft. Zij is net als Simone van Dusseldorp een dame met een duidelijke visie op film en iemand die stijlvast is.

In Nederlandse films wordt vaak eerder te veel dan te weinig gezegd. Ondanks dat ze weinig zegt, dring je diep in de ziel van Anne (Maria Kraakman) binnen.

Daarnaast valt het overtuigende spel van Johanna ter Steege op. Een bijrol, maar een belangrijke bijrol.

De film kent enkele erg mooie shots. De scène op de hevig op en neer schommelende boot is wel de mooiste vind ik.

Depressie? Zo had ik het al helemaal niet geinterpreteerd. Anna heeft een flinke tik gehad, maar besluit haar oh zo perfekte leventje eens te analyseren. Want er moet en zou iets niet perfekt moeten zijn. Wat ze dan allemaal op haar bord krijgt....optelsom....schitterende finale.

Kraakman vond ik ook niet imponeren overigens. Ter Steege speelt haar finaal weg.

Guernsey wist me toch te intrigeren, ondanks een aantal langzame (en onbegrijpelijke) voortgangen in de film. Vond het moeilijk - net als een aantal anderen - een beoordeling te geven.

Ik stond al op het punt af te haken na het eindeloze autorijden, inparkeren en het geklets over koffiefilters, gelukkig niet gedaan.

Want Guernsey is eigenlijk best een heel aardige film. De zelfmoord is schokkend maar bijzonder effectief; Anna gaat kritisch naar haar eigen leven kijken, en is dit wel zo perfect? Het blijkt dat iedereen zo zijn/haar geheimen heeft, en we hebben allemaal een kruis om te dragen.

Kraakman doet het zeker niet slecht als Anna, maar het zijn Van Huet en Ter Steege die meer overtuigen als man en zus. Schitterende scene als ze met z'n drieën in de auto zitten. Het subplotje rond de emigrerende vader leek me niet zo relevant en soms is het even door de stiltes heenbijten, maar toch ben ik blij dat ik Guernsey heb afgekeken.

3 ruime sterren.

Mjah, redelijk zware mislukking dit.

Film kent duidelijk een heel aantal goede voornemens. Een hoop typische arthouse kenmerken worden op elkaar gestapeld als basis om een treffend arthouse product mee te produceren.

Verhaallijn en personages krjigen pas gaandeweg vorm, veel stiltes, statische shots en nogal trage vertelstijl. Het zit er allemaal wel in.

Maar wat is het zo verdomd lelijk. Allemaal best dat je naar een trage film zit te staren, maar er valt ook gewoon echt niks te zien. Kadrering is een aanfluiting, het kleurgebruik gewoon brak.

De film is typisch Nederlands in de zin dat het er totaal niet uitziet, dat de soundtrack gewoon een boertige registratie is van een boertig dorpje en visueel de film dezelfde boertigheid uitstraalt. Klinkt ook erg Belgisch.

Voor een arthouse product vind ik deze boertige uitstraling compleet niet passen. Amper verfijnd en gewoon erg slordig en lelijk.

Daarnaast was ik allesbehalve aangedaan door het acteerwerk, de uitgestippelde weg die de film volgt is evenmin erg boeiend. Het einde is daarbij een typisch pijnpunt.

Ook erg onze eigen Frank Vercruyssen, die als een complete hark in vreselijk ABVlaams zijn dingen staat op te dreunen. In Any Way The Wind Blows nog een erg sympathieke vent, maar het propere keurslijf (dat ook de rest van de film kenmerkt) vernielt zijn charme.

Aardige poging, maar faalt compleet qua uitwerking. Interessante uitgangspunten die resulteren in een vreselijk lelijk gedrocht van een film.

1.5*

Film over relaties en verhoudingen. Maar wel erg saai. Of ben ik ergens in slaap gevallen en heb ik iets belangrijks gemist in de film?

Opnieuw gezien en eindelijk weer eens op groot scherm. Op enkele momentjes na (nauwelijks noemenswaardig) is de film perfect. Als je mensen met zulke afstandelijkheid weet te raken ben je groot.

4,5*

Niet mijn film. Het drama speelt zich dusdanig veel en lang onder de huid af dat ik er als kijker niets mee kon. Innerlijke conflicten zijn geweldig maar een film mag van mij zo af en toe best wat vuurwerk bevatten en dat bleef bij Guernsey volledig uit.

Guernsey is art cinema in zijn reinste vorm. Er worden bijna geen dialogen gewisseld en de film is ontzettend ingetogen. Hij lijkt nergens naar toe te gaan; er zit geen echte lijn in. Dat geeft niet, want fascinerend is hij wel. Voor liefhebbers van (Nederlandse) kunstfilms.

Sperwer 27 over 'Guernsey'

Ik heb geïntrigeerd naar deze film zitten kijken. Hij toont hoe mensen een saai en montoon leven kunnen leiden. Hoe onze gesprekken niet zoveel voorstellen. Maar vooral hoe onze menselijke verhoudingen (familie, werk, omgeving, relatie) voortdurend op de helling staan.

Had geen moeite met het trage ritme, de weinige woorden, maar wel met de montage.

Prachtige 'toepasselijke' song van Camille bij de eindgeneriek!!

Bewonder de 'beelduitsnit' (videokunst!). ***

Deze Nederlandse productie stond al lange tijd op het lijstje, net eindelijk bekeken en ik ben het eens met de optimisten die Leopold als Neerlands nieuwe hoop beschrijven.
Zoals zo vaak met films met weinig dialoog is het even inkomen; het gros van de films is immers overladen met dialogen die lang niet altijd functioneel zijn. Leopold filtert heel erg en laat vooral de beelden spreken, met veel verschillende afstanden en veel stilstaand camerawerk. Dit is wat de film vooral uniek maakt en wat ook de introverte rol van Kraakman intens overbrengt.
De film kabbelt vrij rustig voort, maar met enkel functionele beelden en dialogen. Tegen het einde aan komt toch het bijna verlossende verdriet, met het, daarmee gepaard gaande, noodzakelijke gepraat. Het leven is niet zoals het is bedacht door Anna en dat besef (dat al lang was doorgedrongen) wordt toch geuit.
Een film over opgekropt verdriet waarbij de kijker ook een spiegel wordt voorgehouden en er impliciet vragen worden gesteld over de wereld van deze laatste. Je kruipt als het ware in de rol van Kraakman en neemt zelf ook diezelfde voyeuristische houding aan. 4*

Een rare film over een introverte vrouw, die na de zelfmoord van een collega nog dieper in zichzelf wegduikt. Om onduidelijke redenen begint zij vervolgens de mensen in haar omgeving met de nodige achterdocht te bekijken. Een plotloze film, die tergend langzaam naar zijn einde kruipt zonder dat er iets noemenswaardigs gebeurt.

Toen ik een paar jaar terug eindelijk veel films van Antonioni keek werd me duidelijk dat mijn halve top 10 invloeden van ´m heeft en sindsdien staat ook een van zijn films erin. In Nederland zijn nooit veel regisseurs geweest die een sterke Antonioni-invloed hebben. Nederlanders zijn meestal directer. Een uitzondering is Nanouk Leopold. En deze film, de enige die ik nog moest zien, is het meest Antioni-achtig. En dan vooral L'avventura en in iets mindere mate La Notte.

Met Leopold had ik ooit een Valse Start. Ik kon echt totaal niets met Iles Flotantes. Daardoor keek ik haar latere films later en die bevielen me allemaal in zekere mate. Zelfs haar nogal onevenwichtige laatste Cobain was bij vlagen erg goed. Maar het veel directere scenario waar ze in die film mee werkt is toch iets wat haar minder ligt.

Guernsey gaat over een moderne vrouw. Samen met een man en kind leeft ze welvarend. Als ze voor haar werk op reis is pleegt een vrouw met wie ze daar is zelfmoord. Ze kent de vrouw niet goed maar ze heeft wel een gesprek met haar gevoerd en niets in dat gesprek wijst vooruit naar wat ze gedaan heeft. Dat zet haar geoliede leven op losse schroeven. Want wie ken je nou echt en wie kent haar nou echt? En wat weten we van elkaars diepste emoties? En kunnen we daarachter komen? En zo ja hoe dan?

Prachtige film met een zeer laag tempo en erg weinig plot en voor mij naast The Brownian Movement en Boven Is het Stil het beste van Leopold. Maar het wordt tijd voor een nieuwe. Cobain is alweer zes jaar oud. En misschien toch eens Iles Flotantes herzien.