The Thrill of it All (1963)

Een prachtig duo, Doris Day en James Garner. Net als in Move Over, Darling (dit zijn jammer genoeg de enige twee films die zij samen gemaakt hebben) veel chemistry tussen die twee. Hilarische dialogen met een opperbeste Day en fanastische Garner, die mij hier overigens wel heel erg deed denken op Jim Carrey. Een bijzonder leuke film, die mogelijk wat gedateerd overkomt, maar waar ik echt van heb kunnen genieten.

Goeie film over een vrouw van een dokter die onverwacht succes oogst als ze te zien is in een tv-reclame. Een leuk uitgewerkte screwball-achtige komedie die gaandeweg steeds beter wordt. Grappige situaties en vermakelijke dialogen. Tegenwoordig ook wel leuk als tijdsdocument over de verhouding tussen man en vrouw. Doris Day en James Garner vormen een prima koppel hier.

Staat op Doris Day blu-ray 4 movie collection. Alleen Engels/Duits gesproken, Engelse/Duitse ondertitels.

In het verleden maar 1x gezien en daarna nooit weer. Wel aanzienlijk beter dan die keer en dan Move Over, Darling (Film, 1963) . Romantische komedie die na schuim in zwembad helaas verandert in al te komische klucht. Jammer dit. Maar grotendeels toch grappige film, die al meteen goed van start gaat en daarna met regelmaat een goede grap biedt, terwijl het zoals vaker met romcoms gewoon grappig is maar niet al te komisch. Naast dat het een typisch Doris Day-film is het toch ook typisch een komedie met slapstick elementen die we vandaag nog steeds aantreffen in nieuwe films, zoals Doris die in vat met tomaten gaat zitten, smijten met deuren en valpartijen.

Doris zingt de titelsong niet meer zelf maar dit zijn The Johnny Mann Singers. Lucy Landau als Mrs. Goethe, de nieuwe (Duitse) kinderoppas heeft richting einde een grappige rol.

Doris en James zijn een gelukkig getrouwd echtpaar. Hij is verloskundige en zijn vrouw huisvrouw. Ze hebben 2 kinderen. Van een ouder echtpaar (Edward Andrews, speelt ook in Send Me No Flowers (Film, 1964) ) is de vrouw eindelijk zwanger geraakt en ze worden uitgenodigd voor een etentje. De vader van de man is een zeepfabrikant en ontdekt dat Doris aanleg heeft om reclame te maken voor zijn product. Eerst gaan de reclame-spots (het is grappig te zien dat dit nog live gebeurt en niet van te voren opgenomen) nog niet zo goed. Maar Doris trekt steeds meer kijkers en hierdoor wordt ze veel belangrijker dan James (hoewel een arts, zeker in die tijd nog een beroep was van aanzien) wat vervolgens tot jaloezie leidt.

Eigenlijk een herhaling van Pillow Talk (Film, 1959) en andere films die ze maakte nadat musicalfilms uit de gratie raakten. En bedoeld om Doris zo lang mogelijk een filmcarrière te laten maken. De filmindustrie profiteert ervan en Doris ook. En in de film is het niet anders. Reclame maken kost veel geld maar er valt ook veel aan te verdienen. Opnieuw een ouderwetse zedenkomedie die weer de randjes van het toelaatbare opzoekt. Doris, een lieve, succesvolle zangeres en filmster maar ook een hardwerkende geëmancipeerde vrouw. En zo worden een aantal zaken op de hak genomen. De rol van de vrouw, kinderen krijgen en deze opvoeden terwijl de man centjes verdient. De televisie, toen een nieuwe vrijetijdsbesteding, die in Amerika al veel verder was dan in Nederland en een tv serie in herhaling die bijzaak is want de reclame als inkomstenbron is veel belangrijker. En hypocrisie bij werknemers, de baas heeft de centen dus die bepaalt wat er gebeurt.

Plezierige film met hier en daar een goeie grap die grotendeels ook grappig blijft maar het laatste gedeelte is wat te komisch (wat trouwens wel vaker het geval is in Doris Day-films en waarin het tempo opeens een heel stuk hoger wordt). Met twee lieve kinderen. Doris brengt het vaak erg goed en Garner, die ik maar een saaie acteur vind, doet het ook goed. En verder met leuke bijrollen.

Deels verouderd maar deels toch ook nog wel actueel, zoals met de reclame maar toch ook met het evenwicht in relaties, gaat de privé situatie voor of toch het werk. Prima mee vermaakt.