Don't Come Knocking (2005)

Sam Shepard is goed als de aan lager wal geraakte acteur. Een onsympathiek en egoistisch persoon blijkt al meteen. Hij heeft zijn moeder die hij 30 jaar niet gezien heeft eigenlijk niks te zeggen. Hij profiteert eigenlijk alleen maar van haar om onder te duiken.
Shepard schreef het scenario, met hulp van Wenders. Ik vind het plot het eerste uur vrij goed. Daarna komt er een reeks merkwaardige scenes.
De scenes met de zoon en de dochter vind ik erg matig en meer dan eens ongeloofwaardig. Die zoon is een erg stereoptiep personage (om het over zijn vriendin maar niet te hebben), slecht geacteerd ook nog eens.
De dochter van Shepard (gespeeld door Sarah Polley) is helemaal een raar mens. Ze lijkt uit een EO serie te zijn weggelopen. Ik krijg totaal geen hoogte van haar karakter en haar motivaties. Ze zweeft maar wat rond.
Op het eind van de film wordt het verhaal helemaal een soepzooitje. Dramaturgisch klopt er dan geen hout meer van.
Eva Marie Saint, Jessica Lange en Tim Roth zetten erg goede rollen neer. De scenes met deze acteurs springen er duidelijk bovenuit en samen met het goede spel van Shepard, levert dit toch nog een krappe 3 sterren op.

Niet echt onder de indruk.

Geen slechte film, maar ook geen goede. Het was vooral veel net niet. De personages waren net niet interessant genoeg, de sfeer en settings hadden allemaal net wat te weinig en het verhaal was ook niet spectaculair uitgewerkt. Acteerwerk was over het algemeen aardig.. alleen Jessica Lange maakte een paar flinke missers.

2.5*

Weer een hele mooie film van de heer der sfeer Wim Wenders, die het toch altijd voor elkaar weet te krijgen de kijker in de heerlijke western-achtige stille sfeer te zuigen. En ook zul je zien dat hij het in de 00's nog mooi met zijn oude methodes bezig is. Don't Come Knocking bevat zoals gezegt, heerlijke achtergronden, een lekker samenlopend verhaaltje en ook een paar keien van acteurs. Kwa verhaal leek deze film toch wel verdacht op Wenders Paris Texas en ook op Broken Flowers van Jarmusch. Sam Shephard speelt uitstekend als een eigenwijze acteur die maar zijn eigen weg op gaat en zo uiteindelijk achter een geheim komt dat hij een kind blijkt te hebben (Broken Flowers??) En natuurlijk kennen we Wenders ondertussen, dan moet hij specifiek zo''n verhaal vertellen maar dan lijkt het er ook op alsof hij de achtergronden belangrijker vind dan het verhaal zelf. Voor een dito filmliefhebber zou deze film saai zijn maar ik heb er iig weer zeer van genoten. Het word allemaal stukje bij beetje verteld en uiteindelijk ontmoet Spence wel iemand die zijn zoon blijkt te zijn. En ja, dan komen de pijnlijke scenes van dat die kerel dat niet wil geloven en liever doorgaat met zijn eigen drugsleven. Toch weer een erg mooi moment. Ook die scene waarbij Spence de hele dag op de bank zit en dan de dag/nacht cyclus overkomt, en hij zit daar op de bank tussen al die rotzooi die zijn zoon het huis heeft uitgeflikkerd.

Verder was het einde ook echt prachtig. Het is Wenders gewoon weer gelukt een hedendaagse hartverwarmde western (zonder geweld) te maken. Ja, het hoeft niet alleen maar om het effect.

4,5*

Just Like Jesse James

Wim Wenders maakte enorm veel indruk op mij met zijn aflevering uit de Blues reeks van Martin Scorcese en ik nam me voor om maar eens wat meer van deze regisseur te zien. Zoals zo vaak vergat ik mijn voornemen betreffende films (ik moet nog altijd de reeks van The Blues eens uitzien) maar Wenders bleef wel altijd in mijn hoofd spoken. Toen ze een tijd geleden deze Don't Come Knocking op televisie gaven, nam ik hem algauw op om hem dan gisteravond uiteindelijk eens te zien. Het was een eerste bewuste kennismaking met Wenders en wat voor één.

Al van bij de aflevering van The Blues had ik het gevoel dat Wenders heel mooi te werk kan gaan betreffende de beelden in zijn films en hier is dat niet minder. De openingsscène waar Spence te paard weg rijdt is er één om in te kaderen en doorheen de film zitten er vaak nog enorm mooie shots tussen. Don't Come Knocking is dan ook een trage film geworden die overal zijn tijd voor neemt. De mooie beelden worden afgewisseld met fijne situaties en heel het plot heeft gewoon iets onweerstaanbaar. Wenders weet perfect de balans te vinden tussen bevreemdende personages (o.a. Sutters en Sky) en de herkenbaarheid van de situatie waarin de personages zich bevinden. De frustratie van Earl, de teloorgang van Spence als acteur (het verschil tussen het beeld dat zijn fans in het stadje van hem hebben en het eigenlijke beeld dat Spence van zichzelf heeft wordt prachtig weergegeven) maar ook de drang naar meer in het leven, naar een doel past perfect in de sfeer van de film. Op zich is het een redelijk zwaar thema maar het wordt allemaal toch zo luchtig gebracht dat het helemaal niet als zwaar aanvoelt. Geen idee of de rest van Wenders oeuvre van hetzelfde niveau is (ik heb de indruk dat Don't Come Knocking wat als middelmatig wordt beoordeeld) maar ik ga volgens mij een fijne tijd tegemoet. Geweldig einde ook waarin broer en zus, al had die relatie wel wat duidelijker gemogen of ik heb iets gemist, met het vriendinnetje aan een road trip beginnen. Spence heeft wel degelijk hun leven beroerd maar blijft tegelijkertijd zichzelf en kan zijn slechte gewoonten niet laten. Geen typisch Hollywood einde waar iedereen elkaar in de armen valt maar puur realisme. Een heerlijk stukje cinema van Wim Wenders maar eigenlijk gaat een groot deel van de eer wel naar Sam Shepard, die hier de hoofdrol vertolkt maar die ook het script heeft geschreven.

Er was maar één minpunt in het verhaal en dat was de rol van Sutter. Hoewel, hier ben ik niet helemaal eerlijk. Sutter op zich was een goed personage maar ik vond het verschrikkelijk vertolkt door Tim Roth. Voor mij zal hij altijd Mr. Orange blijven uit Reservoir Dogs maar ook in geen enkele andere film slaagt hij er in om dat imago van zich af te schudden. Niet hier, niet in de serie Lie to Me, niet in The Incredible Hulk, eigenlijk nergens. Roth weet dan hier ook maar in een paar scènes echt te overtuigen (zoals de scène in de woestijn waar hij zich scheert) maar zorgt voor de rest voor een smet op heel de film. Ik zei het hierboven al, Shephard heeft het script geschreven en vertolkt ook de hoofdrol en dat doet hij enorm goed. Ik kan me niet herinneren dat ik hem al eender ben tegengekomen in een film maar ik zag dat hij meedoet in Paris, Texas (wat Wenders hoogst aangeschreven film is) dus ik zal hem vast en zeker nog wel eens tegen komen. Mooie rol ook van Sarah Polley die de ietwat vreemde Sky voor haar rekening neemt. Een dromerig personage dat eigenlijk enorm sterk door Polley wordt vertolkt. Het continu rondlopen met de assen van haar moeder, de confrontatie met Earl naar het einde van de film toe, ... Vaak erg mooie scènes. Let trouwens ook op een oude Eva Marie-Saint, die ooit schitterde in North by Northwest, als de moeder van Howard. Gabriel Mann en
Fairuza Balk waren trouwens ook een geweldig duo. De dialogen (What is a Pinocchio?) zijn geweldig vertolkt door beide.

Vanmorgen heb ik hier een 4* geplaatst maar ik ben aan het twijfelen of dat wel geheel terecht is. Misschien is een 4.5* meer op zijn plaats maar Tim Roth houd me eerlijk gezegd een beetje tegen. Misschien als ik de film nog eens opnieuw kijk dat alles op zijn plaats valt maar voor nu toch een mooie score.

Dikke 4*