Whisky (2004)

Tjonge, deze film heeft hier wel heel weinig aandacht en stemmen gekregen. Terwijl hij al wekenlang in de bioscopen draait. En terwijl hij zoveel aandacht verdient!

Ik vond het een prachtige, ontroerende en grappige film. Voor de liefhebber, dat wel. tdrost schrijft dat de film gaat over hele saaie mensen. Tja, het is waar dat de hoofdpersonen een eenzaam en eentonig leven leiden. En Jacobo is bovendien extreem gehecht aan zijn vaste dagelijkse routines, waarschijnlijk al tientallen jaren lang. Maar de komst van zijn broer die 'het helemaal gemaakt heeft' is in dat licht toch een tamelijk spectaculaire gebeurtenis En voor de kijker valt er veel te beleven!

Whisky is namelijk prachtige, tot in elk detail gestileerde cinema. Alles in de film is teruggebracht tot de essentie, waarbij de vorm de inhoud illustreert.

Er wordt geen woord teveel gesproken, de ware gevoelens van de hoofdpersonen zijn vooral zichtbaar in gebaar en gezichtsuitdrukking. En er wordt geen camerabeweging teveel gemaakt. Het verhaal is vastgelegd in lange, statische en strak gekadreerde shots. Maar ieder shot vertelt een verhaaltje tot in detail.

Whisky is ongeveer even saai als de films van Aki Kaurismaki, zeg maar. Voor mij één van de mooiste films die ik begin dit jaar op het filmfestival van Rotterdam zag.

Man man, wat een gortdroge film .

Heeft zeker zijn aardige en geinige momenten, maar geregeld werd ik nogal nerveus van het wel erg gelaten sfeertje.

Prachtige ontroerende en pure film, die heel levensecht overkomt.

In een traag tempo, maar intens de (ingehouden) emoties van de personages registrerend. Het zijn mooie mensen.

De film heeft tragikomische kanten, maar het drama en het lichtkomische overheerst.

Drie uitstekende hoofdrollen. Ze doen eigenlijk niet voor elkaar onder.

Je krijgt echt het gevoel dat deze mensen echt bestaan.

Duidelijk te zien dat de twee heren gegroeid zijn, na 25 Watts. Schitterende visuele stijl (ik telde 0 camerabewegingen), die geweldig helpt bij het versterken van de sfeer.

Wat kan triestheid toch mooi (en grappig) zijn. Whisky wordt gedragen door de drie hoofdrolspelers die verbazingwekkend niet in de lach schieten, maar 95% van de screentijd met een uitgestreken gezicht mij doen gniffelen. Ook het camerawerk met prachtige shots (bijv. als de lange Jacobo en kleine Marta in de lift staan, en het shot precies de onderkant van Jacobo's gezicht en de bovenkant van Marta's gezicht uitlicht) zijn geniaal in triestheid en prachtige komedie. Of alleen al de shots van het tweepersoonsbed, gemakkelijk maar o zo doeltreffend.

De traagheid en vele herhalingen in shots werken helaas niet in het kijkersvoordeel. Het duurde wel een tijdje voordat ik in de film zat. Een verdiende 4 sterren, verdient meer aandacht, en nu maar hopen dat Stoll na de zelfmoord van co-regisseur Rebella toch doorgaat met het publiek verrassen met dit soort cinema. En wat een verschil met debuut 25 Watts, van puberteit naar volwassendom, je ziet het zelden. Talent om te koesteren.

Dit is pas film!

Na het wat slappe debuut 25 Watts herstellen beide regisseurs zich en hoe. Mensen die niet houden van de Aziatische zwijgcinema kunnen zich maar beter bergen. Want met gevoelens lopen de hoofdrolspelers niet te koop. Verder ook geen absurde humor zoals we in Van Warmerdam `s oeuvre bespeuren. Toch deed de film mij denken aan films van Van Warmerdam.

Er wordt namelijk een geheel eigen sfeer geschapen. Alsof je afgesloten bent van de buitenwereld en niet beter weet dan zo te leven. De decors zijn hier alleen nog wat minimalistischer. Net zo als de opbouw van de film. Tergend langzaam komt zij op gang. Bepaalde processen worden herhaald, zij het met enkele kleine, nauwelijks waarneembare toevoegingen. Geen grootse karakter ontwikkelingen hier en dat maakt de film misschien wat troosteloos maar wel zeer oprecht en echt tot een levendig en vooral integer en grappig kunstwerkje dat zich langzamerhand steeds meer begint te ontvouwen. Alhoewel de aangedane locaties uiteindelijk beperkt bleven. Daar waar de zwart - wit look van 25 Watts mij tegenviel, wordt het gebruik van kleur mooi uitgebuit. Geen felle kleuren, maar lekker zacht. Fijne muziek ook verder, alhoewel niet echt aanwezig.

Van Warmerdam haalt zijn humor vaak uit het absurde of juist uit burgerlijke nieuwsgierigheid. De humor hier zit hem in hoe de hoofdpersonages gevangen zitten in een soort van steeds terugkerende cyclus die zich blijft voortzetten. De film heeft genoeg contrast voorhanden om dit nog eens uit te buiten. En dat zonder geschreeuw en met een portie droge menselijke omgangsvormen. Met recht een tragikomedie! Tevens een film die je maar zelden ziet. Verdient veel meer aandacht! Dikke 4*

Aparte film, komt traag op gang, de film moet het in het begin dan ook vooral van de gelaatsuitdrukkingen hebben. Shots en montage is behoorlijk statisch. Toch komt het inlevingsvermogen in minimale dialogen goed naar voren. Bij aankomst van de derde persoon wordt het allemaal wat luchtiger en wordt er steeds meer duidelijk.

Als het reunie feestje arriveert wordt het "feestgedruis" op een nog drogere manier uitgevoerd met lollige momenten. Daarna volgen nog enkele leuke momenten afgewisseld met een vleugje drama.

De film hield mijn aandacht er goed bij en nergens was het saai.

De 4* haalt ie net niet, want in zijn totaliteit blijft het kwa uitstraling nogal kaal.

Een eerlijke film!

Erg droge film inderdaad. Er gebeurt niet veel, maar het is zo'n film waar de fun in kleine dingen zit. Zoals de tafelhockey scene, de grijpautomaat, in het zwembad etc.

Marta is de grootste levensgenieter van het stel. Haalt voldoening uit kleine dingen als een sigaret of een mooie film (mooie scène wanneer ze met zijn drieën naar het scherm zitten te kijken. Zo'n scène van een paar seconden zegt 100 x meer over de personages dan welke poging tot karakteruitdieping dan ook). Ze heeft wel een duw nodig. Die duw krijgt ze hier in het weekendje weg. Prachtig waren ook die scenes op het begin, waardoor ook ik me afvraag of mijn leven niet wat meer variatie verdient. Mooi slot, waar Marta besluit niet op te komen dagen. De film had trouwens wel mogen eindigen nadat Jacobo het rolluik achter zich dicht trok. De momenten erna kwamen over als een ongemakkelijk telefoongesprek, waarbij je niet weet hoe je het gesprek moet beëindigen. Maar dat laatste is wel een detail.

De spanning tussen de broers wordt mooi subtiel weergegeven, maar wordt nooit onnodig uitgelegd (de geestige scène in de karaokebar was hierbij op het randje). Schitterende karakteracteurs (ook Pascuel, trouwens), die elkaar aftroefen op gezichtsuitdrukkingen.

Verder is het camerawerk, de belichting, de kadrering en art direction perfect op elkaar afgestemd en prachtig eenvoudig effectief. Ik moet toegeven dat ik wel een half uur nodig had om in de film te komen (hoewel het eerste half uur dus eigenlijk ook erg mooi was), maar toen heb ik me ook prima vermaakt. Kan me ook bij deze film wel weer voorstellen dat sommigen er niets aan vinden en/of het niet trekken. Persoonlijk houd ik wel van die films die het een beetje rustig aan doen, maar ik moet er niet drie van deze achter elkaar zien.
Ik heb het idee dat het Zuid Amerikaanse continent veel moois te bieden heeft. Moet ik me eens wat uitvoeriger in gaan verdiepen. Is altijd een beetje achtergebleven bij me.

Ik had erg naar Whisky uitgekeken, maar de film viel me toch een tikkeltje tegen. De film kent in ieder geval drie sterke personages en hun onderlinge communicatie, met de onderliggende betekenis in het achterhoofd, is erg leuk en aandoenlijk om te volgen. Het rustige, opbouwende tempo is ook erg aangenaam.

Ik vond de uitwerking verder alleen niet bijzonder genoeg. Ik had het gevoel dat er al meerdere vergelijkbare films zijn gemaakt, met een vergelijkbare structuur, en dat Whisky qua originaliteit deze films niet ontstijgt. Daardoor wordt het iets te veel een film waar je dan wel met plezier naar kijkt, maar die verder weinig verbreding of verdieping biedt in het genre. Dat maakt het vooral heel degelijk. Misschien net iets te degelijk. Maar nog steeds wel goed!

Een Oost-Europees drama over zelfmoord en depressie onder vrouwen die gedwongen in de protitutie zitten kon niet veel troostelozer zijn dan het eerste gedeelte van de Urugayaanse film Whisky. De misleidende titel is een variant op het 'cheese' dat gezegd wordt voor het nemen van een foto. Twee keer zien we dit gebeuren, en lange tijd is het de enige lach die bij de personages te zien is.

Verder staat, vooral in het begin, troosteloosheid, sleur en verval op de voorgrond. Zelfs wat mij betreft te geconstrueerd, evenals de nadrukkelijke nurksheid van het mannelijke hoofdpersonage. Tegen het einde komt er wat hoop, maar een punch die het geheel meer zin had kunnen geven ontbreekt helaas. Datzelfde geldt voor een sprankje humor of zelfrelativering, iets wat bij de hier eerder genoemde Kaurismaki vaak wel aanwezig is.

Cinematografisch is Whisky trouwens, hoewel sober, mooi te noemen. Weinige camerabeweging maar met name de kadrering is fraai.

Zeker de moeite waard dus, maar helemaal overtuigen doet de film wat mij betreft toch niet. Iets meer Zuid-Amerikaans temperament en wat minder Balkan-triestigheid de volgende keer graag.

Prachtig drama met interessante personages en subtiele komedie.

Het duurt even voordat de film uit z'n schulp kruipt en er wat leven in komt, aangezien de eerste 45 minuten erg traag zijn. Dit benadrukt alleen maar meer hoe spannend het leven van de personen zijn. Dag in dag uit hetzelfde veranderd langzaam naar iets nieuws, voor sommige tijdelijk en een enkeling voor altijd is.

De rollen van Jacob en Marta worden erg sterk gespeeld en vooral de laatste laat een vrouw zien die ontsnapt uit de sleur en durft te dromen van een andere toekomst. Zichtbaar leeft ze op en zorgt ze ervoor dat ook de heren het leven van een andere kant zien. Wat mij betreft gaat de film ook meer over haar dan over Jacob.

Deze op het oog deprimerende film is toch vrolijker dan gedacht en laat in kleine subtiele handelingen zijn realisme zien. Erg fijne film met mooie karakters.

3,5*

Aparte, maar mooie film, met een goede mix van drama en een vleugje komedie.

Vooral de personages zijn erg interessant. De film is traag en er wordt niet bijzonder veel gepraat, maar vervelend is het nooit, want daarvoor boeien de personages teveel. Dit is typisch zo’n voorbeeld van een film waarin er veel meer verteld wordt over de personages door ze laten zwijgen, dan door ze te laten spreken. Marta is het boeiendst. Ze is positief, maar heeft ook iets zieligs over zich heen. Jacobo is het meest zwijgzaamst, maar heeft zulke sterke gezichtsuitdrukkingen, dat je toch wel goed kan zien wat er in hem omgaat. Een grappig detail, waarbij het camerawerk erg sterk is, is dan weer het enorme lengteverschil tussen hem en Marta, waardoor zijn hoofd soms uit beeld is, als de camera op Marta inzoomt.

Verder zijn de personages opvallend echt, komen de ongemakkelijke spanningen tussen de personen goed naar boven en is het bovenal een filmpje dat rustig, maar fijn voortkabbelt. De emoties zijn echt, de film is ontzettend eerlijk en oprecht en vooral ook erg realistisch. Het einde, waarbij Marta niet meer komt opdagen, vond ik erg begrijpelijk en zelfs licht ontroerend.

Fijn filmpje dus met het hart op de juiste plaats, zoveel is zeker.

4,0*

Whisky, verwijzend naar het woord dat je moet zeggen bij de familie Köller als je op de foto wilt, is een kleine warme film over Jacobo Köller die een sokkenfabriek uitbaat. Vergane glorie zo blijkt, want de fabriek is weinig meer dan een vervallen loods met afbladderende muren en een poort volgespoten met graffiti. Daar heeft hij drie werkneemsters in dienst waarbij Marta een prominente rol in speelt. De werkdagen en -weken zijn erg monotoon en verlopen steevast volgens een bepaald patroon. Probleem o probleem wanneer het rolluik het opeens niet meer doet ...

De problemen worden nog groter wanneer de flamboyante broer van Jacobo opduikt. Om de schijn hoog te houden laat hij Marta zijn echtgenote spelen. Interessant plot bijgevolg, maar evenzeer tragisch. Want net als op social media is het hier de mens om te doen wat de ander van hem denkt. Jacobo verschilt drastisch met de charismatische Herman. Hij is eerder zwijgzaam en introvert, schijnbaar ongeïnteresseerd in alles wat niets met sokken te maken heeft.

Van Marta zelf krijg ik helemaal geen hoogte. Een oude vrijster die haar dagen dag in dag uit slijt in de fabriek. Treurnis alom tot ze haar baas, maar vooral diens broer beter leert kennen.

Inhoudelijk sober en traag, maar ook technisch. Het cameragebruik is inderdaad vrij statisch, observerend eigenlijk. Prima film, graag naar gekeken alvast, vooral door het decor, context en het leuke doch ietwat clichématige plot.