Archangel (1990)

Wat een absoluut vrolijke absurditeit!

Deze tweede film van Guy Maddin is wederom een bizarre film. Geheel gemaakt in jaren '20-stijl van gedeeltelijke talkie (part-talkie) dus met sprekende delen maar ook met titelkaarten met tekst. De ‘basissituatie’ van het verhaal van de film komt uit de roman Back (1946) van Henry Green maar verplaats dit naar 1919 naar het Noord-Russische gebied Archangel, en speelt tijdens een kort historisch moment van Canadese interventie in de Russische Burgeroorlog na het einde van de Eerste Wereldoorlog.

Een van de Canadese soldaten die naar Archangel worden gestuurd, is luitenant John Boles (Kyle McCulloch), in het bezit van slechts één been en een urn met de as van zijn vrouw Iris erin. wordt hij ingekwartierd bij een plaatselijk gezin. De lieftallige moeder Danchuk wordt prompt verliefd op de dappere en mannelijke Boles maar die heeft meer oog voor de mysterieuze Veronkha, die sprekend lijkt op de verloren Iris. Echter het toeval wil dat Veronkha's echtgenoot Philbin lijdt aan geheugenverlies en na zijn trouwdag alles is vergeten. Wat volgt is een verwrongen liefdesdriehoek doordrenkt van verliefdheid en oorlog, en waarbij iedereen vergeet van wie hij werkelijk houdt.

Hoeveel je geniet van deze film zal in de eerste plaats afhangen van hoeveel je van oude stille films houdt En ten tweede van hoever je mee kan gaan met de bizarre beelden (zoals bv. een scène waarin soldaten in een loopgraaf door konijnen worden overspoeld) Het lijkt ook dingen te doen die de meeste filmmakers actief zouden proberen niet te doen (de hoofdpersonage lijkt zelfs in extase te raken door het geselen van een kind) Het komt allemaal bijna over alsof de Guy Maddin-filmproductie uit een alternatief verleden komt waarin het Witte leger de Russische burgeroorlog won.

Geweldige film met cheesy B-gevoel en campy acteerwerk. Een film die geliefden in een soort eindeloze Ouroboros plaats en zo zorg voor een onderscheidende ongewone kijkervaring. Tja en als de film waarschijnlijk met "Strangled by an intestine!" de meest vreemde titelkaart uit de filmgeschiedenis bezit en die darmverstikkingsscène ook nog gewoon is te zien dan ben ik om!