Marcello Mastroianni: Mi Ricordo, Sì, Io Mi Ricordo (1997)

Prachtige, unieke documentaire over Mastroianni, die op liefdevolle wijze een grootse blik werpt op een van de grootste acteurs ooit.

Mi Ricordo is een uitstekende, ontroerende documentaire waarin op uitgebreide wijze wordt ingegaan op onder andere zijn jeugd, zijn dromen en natuurlijk vooral op zijn films en zijn ervaringen met enkele van de grootste Italiaanse regisseurs, zoals Fellini, De Sica en Scola.

De lange film bestaat uit gesprekken die met zijn toenmalige metgezel zijn gehouden ten tijde van wat uiteindelijk Mastroianni's laatste film bleek te worden, Viagem ao Princípio do Mundo van Manoel de Oliveira (1997). Deze worden ondersteund en gevolgd door beelden uit Mastroianni's bekendere en minder bekende films, evenals uit enkele theaterstukken.

Spijtig dat ik een aantal belangrijkere films uit Mastroianni's carrière nog steeds niet heb kunnen zien, zoals Oci Ciornie (Mikhalkov, 1987), I Compagni (Monicelli, 1963) en de twee films die Mastroianni met Theo Angelopoulos maakte.

Mastroianni blijkt een zeer enthousiast en vooral bescheiden verteller te zijn, vol lof over de regisseurs waarmee hij gewerkt heeft (de man is echt vol lof over vooral De Sica, Fellini en Scola) en vol liefde voor het leven zelf.

Er zitten een aantal mooie, ontroerende en memorabele anecdotes in Mi Ricordo. Zo verhaalt hij over zijn ouders die, vol trots, al zijn films in de cinema bekeken, vaak wel meerdere keren. Daar zijn vader echter blind was en zijn moeder doof, was het voor hen een heel gedoe om aan elkaar te vertellen hoe zoon Marcello het er van af bracht.

Ook grappig is het verhaal over zijn moeder, die eens haar breek brak nadat ze uit de film kwam. Daar zat ze op zich nog niet zo mee, maar wel dat het na het kijken van zomaar een film was. Moeder: "Als het nou een film met Marcello was geweest..."

En natuurlijk de anecdote over zijn samenwerking met Fellini. Marcello vroeg eens, "om professioneel over te komen", naar een script van Fellini's film waar hij voor werd gevraagd. Hij kreeg vervolgens een map aangeboden, waarin niets meer zat dan een velletje papier met daarop een karikatuurschets van Federico, een tekening van een man zwemmend in de zee, met een geslacht zo lang dat het tot de bodem reikt.

Mijn duizendste stem gaat naar deze fraaie documentaire over wat misschien wel mijn lievelingsacteur is. Vooral een aanrader voor wie Mastroianni ook een stukje magie betekent.