The Climax (1944)

Van de regisseur van Universal's The Wolf Man kwam er in '44 dus nog een Universal productie onder de titel 'The Climax'. Ondanks de aanwezigheid van Boris Karloff kennelijk een beetje ondergesneeuwd door zijn genre genoten, aangezien ik op deze site de tweede stemmer ben (476 stemmen op IMDB is ook niet groots).
Zowel deze site alsook IMDB hebben deze film onder het genre 'Horror' gezet. Ondanks dat de film wel zijn kriebelige momenten kent, vind ik het eerder toch een thriller/drama.
Opera is het hoofdthema van deze film en als kijker krijgen we voornamelijk te maken met Angela Klatt (Susanna Foster), een jonge operazangeres die hoopt door te kunnen breken.
Ze zingt prachtig en doet de opera baas en dokter Hohner (Karloff) aan Marcellina (June Vincent) denken.
Middels een flashback komen we al snel te weten dat Hohner een obsessieve liefde koesterde voor Marcellina en haar stem. Hij wilde controle over haar stem en vermoorde haar 10 jaar voor de gebeurtenissen van deze film.
Door middel van een hypnose apparaat hoopt Hohner controle over Angela te krijgen, maar hij word op tijd gesnapt door zijn dienstmeid.
Bij het einde van de film wil men nog een keer de kleur exploiteren door Hohner ten onder te laten gaan in een waar inferno.
De decors zijn prachtig (wellicht dezelfde die men gebruikte voor de Phantom of the Opera films) en de aankleding van de Opera's ziet er ook geweldig uit. Verder is het acteer werk wel degelijk. Ondanks dat er met deze film weinig te griezelen valt (op een aantal uitspattingen van Karloff na dan) heb ik me er prima mee kunnen vermaken. Men had duidelijk moeite in deze productie gestoken.
Zonde dat deze zo in de vergetelheid is geraakt.

Van deze film had ik eigenlijk geen al te hoge verwachtingen. De decors uit Phantom of the Opera uit 1943 werden grotendeels hergebruikt en het plot was een variant op deze film. Wat blijkt echter is dat dit wel een veel betere film heeft opgeleverd die veel grimmiger en dus veel meer een horrorfilm is dan Phantom. Akkoord er zijn nog redelijk wat musicalstukken maar deze keer is er geen Phantom die een obsessie had dat enkel een bepaalde zangeres mocht performen in de opera. Hier gaat het om een sinistere dokter (meesterlijk gespeeld door Boris Karloff) die het niet kon hebben dat zijn geliefde nog langer optrad in de opera, die stem mocht enkel voor hem te horen zijn. Als er na de verdwijning van zijn echtgenote 10 jaar later een jonge vrouw opduikt die net zoals zijn vrouw zong; begint de obsessie van de dokter opnieuw. Deze film verdient echt meer aandacht en zeker wat meer recensies van de horrorbuffs.