Strange Illusion (1945)

Film van de hand van low budget cultregisseur Edgar G. Ulmer die hiermee nog eens bewijst dat hij uit het juiste hout gesneden was inzake het neerzetten van een verhaal en het opvoeren van de suspense.

Vrij eenvoudige plot waarbij al snel duidelijk wordt hoe de vork in de steel zit maar waar de spanning hem zit in de vraag hoe het zal aflopen met Jimmy Lydon en zijn familie. Favoriete acteerprestatie werd met voorsprong geleverd door Hollywoodveteraan Warren William die erin slaagt een creep van een casanova te vertolken. Verder vond ik Sally Eilers, Regis Toomey en Jimmy Lydon zeer ok in hun rollen.

De film duurt anderhalf uur en maar voelt geen seconde te lang dankzij een script dat er vaart in houdt. Zoals gebruikelijk in die tijd zijn er verwijzingen naar het onderbewuste (droomanalyse) en Freud, wat heerlijke dialogen oplevert zoals Jayne Hazard die op een feestje de bevriende psychiater tijdens social talk toewerpt “I would like to be psycho-analyzed".

In tegenstelling tot het lage budget van de film – geschoten bij Poverty Row company PRC – speelt het verhaal zich af in de upperclass van de toenmalige samenleving. De familie woont in een prachtig landhuis met zwembad, tennisbaan, en heeft een rij bedienden klaarstaan. Swell. Het is ook genieten van de etiquette die toen heerste, zoals Jimmy Lydon die zijn vriend een das uitleent om het dinner met zijn moeder thuis bij te wonen, tieners nota bene.

Jongerencultuur? Rock ’n roll was nog niet uitgevonden maar op een bepaald ogenblik leggen ze toch op de pick-up een coole pianoboogie op.

Strange Illusion wordt gecatalogeerd als noir, maar dan ergens in de onderste regionen. Qua thematiek (Freud, afrekenen met het verleden, een fataal personage) begrijp ik dat zeker. Visueel vond ik het er wel niet uitschieten, maar misschien had Ulmer te weinig tijd om zich met de details van belichting bezig te houden. Al is het op zich wel degelijk geregisseerd vind ik. Eén keer heb ik bewondering gehad voor een stukje fotografie waarin tijdens een cruciaal gesprek tussen Warren William en Sally Eilers een schaduw hangt over het gezicht van eerstgenoemde. Hét noirmoment van de film voor mij.

Strange Illusion behoort tot het publieke domein. Allen daarheen!