The Cat and the Canary (1927)

Voorloper van de "het spookt in een groot landhuis waar op 1 avond veel mensen blijven overnachten" genre.

Deze eerste verfilming van The Cat and the Canary (grote hit op de toneelplanken) is een effectieve horror-film met prachtige shots, spinnenwebben, schaduwen op de muren, geesten, een enge dienstmeid (genaamd Mammy Pleasant, hihi), geheime gangen, een bonte verzameling van [nu, cliche] personages, verdwenen sieraden en lijken, etcetera.

Tegelijkertijd is deze film ook een klucht. Het humor-aspect ligt er te dik bovenop, en dat is zo nu en dan irritant. Maar toch, zeer goed vermaak. Liefhebbers van Scooby Doo: aanrader.

Martha Mattox als Mammy Pleasant zet een zeer memorabele rol neer. Haar rol/personage wordt later ge-eerd in Young Frankenstein als Frau Blücher *gehinnik*.

Universal-klassieker over een groepje erfgenamen die in het afgelegen landhuis van hun overleden familielid in spanning gehouden worden over wie de erfenis zal opstrijken. De film is een combinatie van thriller met vele intriges en metafysische horror. Wie allergisch is aan tekstbordjes en expressief acteren moet hier niet aan beginnen. Zoveel jaren later is The Cat and the Canary vooral interessant omwille van de opmerkelijke stijl. Shots van de lange gangen en vele donkere hoekjes in het huis, gehuld in sepiatinten, ijskoud blauw of zelfs een eenmalige opflakkering in helrood, creëren een sinistere atmosfeer. Ook het camerawerk draagt bij aan de visuele stijl die vermoedelijk als inspiratiebron gold voor latere, soortgelijke films zoals The Uninvited en The Haunting. De film heeft een spanningsboog die lang aanhoudt, maar naar het einde toe inzakt omdat je de ontknoping al van redelijk ver ziet aankomen.

Als zeer groot liefhebber van de versie van dit verhaal uit 1939 met Bob Hope (toen nog aan het prille begin van zijn carrière) en de prachtige Paulette Goddard heb ik deze versie van Paul Leni ongewild toch bekeken als een voorloper daarvan, terwijl dít natuurlijk het origineel is (en het sjabloon voor de talloze old dark en/of haunted house-films sindsdien). Ik blijf een voorkeur houden voor die latere versie, maar deze is toch ook sterk, met z'n nog altijd behoorlijk hoge tempo, z'n komische rol voor Creighton Hale (inclusief Harold Lloyd-bril), de onderhoudende drukke climax en vooral z'n bijzonder indrukwekkende sets.

Mijn introductie met langspeelfilms uit het silent era. Het is even wennen, zo met de bordjes, maar de continue muzikale omlijsting weet wel te intrigeren. Daarnaast is het acteer werk een stuk expressiever dan dat bij gewone speelfilms. Een beetje cartoonesk, maar het werkt wel om het gevoel van het moment over te brengen.

Jammer genoeg heeft het verhaal wel erg weinig om handen en prikt de geoefende kijker er zo doorheen, waardoor de twist al van verre zichtbaar is.

Wel moet ik de regisseur nog complimenteren voor de hier en daar effectieve shots van creepy, cobwebbed hallways. Daarnaast is de casting van de dienst meid een geweldige geweest, want zij weet overtuigend angstaanjagend over te komen.

Al met al heb ik me redelijk weten te vermaken met deze film. Natuurlijk is deze film voor tegenwoordige begrippen flink gedateerd, maar dat mag de pret niet drukken.

The Cat and the Canary is een bijzonder sfeervolle silent van Paul Leni.

Het is duidelijk dat het stuk op een toneelstuk is gebaseerd want zo voelde het ook aan. Vond de humor die in de film verwerkt is een beetje out-of-place. Het verhaal is echter lekker mysterieus en de setting erg mooi. Ook vind ik dat er goed met schaduwen en special effects is gewerkt. Heel veel zie je er echter niet van door het wazige beeld.

De muziek had niet veel met het beeld te maken, leek eerder alsof iemand zijn playlist klassieke muziek onder de film had gezet. Vond het echter wel bijzonder leuk dat Toccata e Fuga van Bach en Danse Macabre van Camille Saint-Saëns waren gebruikt, gaf de film een soort Efteling sfeertje.

Zou het leuk vinden om mischien een duisterdere, serieuzere remake te zien, maar alle remakes hebben komedie als genre dus dat is jammer. Leuke silent om een keer gezien te hebben, Altijd leuk die spinnenwebben-sfeertjes.

Altijd leuk dit soort films. Silents moeten het hebben van de sfeer, muziek, licht en schaduwtechnieken en het overdreven acteerwerk (iets te dramatisch achteruit deinzen, dat werk).
Een huis, een erfenis, creepy butler/dienstmeid en verborgen gangen en deuren zijn dé ingrediënten die het interessant maken.
Wel spannend maar geen horror. Alhoewel ik de griezelige hand wel sfeervol eng vond.

Deze film kan gezien worden als de moeder van alle mysterie-"haunted" huis-films. Erfgename LaPlante en gezelschap brengen de nacht door in een behekst huis. Gemaakt door de in Duitsland geboren Paul Leni Van hem heb ik eerder The Man Who Laughs (1928) gezien en net als in die film, bezit deze ook de donkere atmosfeer, horror-elementen en de nodige humor. Met name het visueel was het verbluffend, wapperende gordijnen, lange enge gangen, cinematografische technieken, spinnenwebben. Dit komt natuurlijk mede door het camerawerk van cineast Gilbert Warrenton. Opvallend was dat veel met beeld werd verteld en er maar weinig tekstkaarten waren. Leni laat er ook geen gras over groeien want de verwanten arriveren snel op het landhuis voor de laatste wens van miljonair Cyrus West. Waarnaar de "The Cat" zijn spel kan gaan spelen. Door het whodunit-vraagstuk zal men volgens de maatstaven van nu het eerder een thriller noemen dan een horror. Echter door sommige elementen en de sfeer vond ik het nog best eng. Het acteerwerk was in de jaren '20 natuurlijk ook anders. Het kwam in deze film erg naturel over en helemaal niet zo toneelachtig. En dan de huishoudster die was in deze film misschien wel de echte horror. Tjonge wat een engerd. Wederom een erg mooie en fijne silent van regisseur Paul Leni.

Van deze film had ik nog nooit gehoord tot ik 'm tegenkwam als silent horror tip van alexspyforever. Op visueel vlak best wel een mooie film hoewel ik wat horror betreft er toch niet veel in kon ontdekken. Was toch meer mystery vond ik. Het sfeertje was niettemin prima en de karakters werden uitstekend weer-gegeven waarbij de huishoudster er toch wel in haar nogal zeer onvriendelijke uitstraling ver bovenuit stak. Zij stond voor mij in ieder geval met haar enge gezicht symbool voor het horrorgedeelte.

3,5*

Een silent die ik niet kende, echter het verhaal komt wel bekend voor en al meermaals op één of andere manier gebruikt in andere films met andere uitwerking. Deze film heeft wel zijn charmes en wordt ook geduldig opgebouwd, maar heeft te veel slapstick momenten en echt horror heb ik niet gezien. Daar tegenover heeft de film wel een leuk sfeertje. Ondanks de 82 minuten kon de film mijn volle aandacht niet houden. Leuk om een keer te zien, maar een tweede kijkbeurt zal er bij mij niet meer inzitten. 6/10

Klassiek spookhuismysterie die ik ondanks mijn voorliefde voor sfeervolle whodunnitverhalen helemaal gemist heb. Regisseur Paul Leni schept een verrassend intrigerende, spookachtige wereld met zeker voor die tijd sterk geschoten beelden in het huis. Sfeervoller dan de introductie wordt The Cat and the Canary spijtig genoeg niet, maar dat neemt niet weg dat de film voor een lange tijd best interessant blijft. De wisselwerking met komische aspecten vond ik persoonlijk storend, met name door klungelige vormgeving van de personages. Voornamelijk Creighton Hale als Paul Jones vond ik te melig en dat deed behoorlijke afbreuk aan de sfeer evenals de algehele ervaring. Daarnaast worden de horroraspecten door Leni nogal ingeperkt gehouden wanneer we in de tweede helft belanden, waarbij het verhaal vooral lang doorgaat en de niet-subtiele hints naar wie wel en niet deugt (ik bedoel, je ziet het al aan de make-up) afbreuk doen aan het mysteriegebeuren. Dat neemt niet weg dat The Cat and the Canary net als 1920s soortgenoten nog altijd uitblinkt qua sfeer en daarmee in vergelijking met een hoop andere klassieke horrorwerkjes een stuk interessanter wegkijkt.