True Grit (1969)

Eén van de eerste Wayne films die me écht weet te bekoren. Uiteraard een uitstekende Wayne en vooral vlot en spannend verteld.

4*

De film drijft op de prachtige beelden van de natuur en het gekibbel tussen de drie reisgenoten. Dat reizen door de natuur duurt eeuwig en het gekibbel ook. Pas na driekwart van de film komt er wat schot in het geheel, maar mijn interesse was al een tijdje weg.

De dialogen waren mij veel te veel van hetzelfde, niet bijzonder scherp, met veel herhaling in de verhoudingen zonder dat die ook maar een centimeter verschoven.

De karakters hadden op zich grappig kunnen zijn, ware het niet dat Campbell nogal flets aanwezig is, weinig uitstraling. Ik zag er geen Texas Ranger in, die zich, groen als hij is, bovenmatig wil profileren ten opzichte van zijn veel meer ervaren reisgenoot. Veel te tam karakter.

Wayne is Wayne... en die vind ik nooit grappig. Die zie ik liever wat serieuzer spelen, dan komt het wat beter uit de verf. Darby doet het nog het best van de drie.

De boeven zijn bijzaak, maar ze komen er wel erg bekaaid van af. Jammer van Duvall. Die had ik wat meer tijd in beeld willen zien. Al is zijn rol hier wel van een totaal domme sukkel, net als zijn kompanen.

Achter zulke bandieten zou ik ook wel aan willen zitten... weinig kans dat het mis gaat. Ik zou zelfs met een gerust hart mijn opa en oma hebben meegenomen op de trip. Die houden van de natuur en die is in deze film op een bijzonder prachtige manier in beeld.

2*

Heerlijke western met een ontzettend vlot tempo. Ik gebruik het cliche niet graag, maar zo worden ze niet meer gemaakt. Leuke personages, en John Wayne won hiervoor zijn eerste en enige oscar. Kim Darby is ook erg leuk, alhoewel ze hier een 14-jarige speelde terwijl ze ten tijde van de opnames 22 was (kapsel werkte daar goed aan mee).

Bij vlagen een erg leuke western met een John Wayne in bloedvorm. Absoluut een van de beste rollen uit zijn indrukwekkende carriere. Sowieso zat het met het acteerwerk wel goed. Zelfs Kim Darby als Mattie Rose deed het prima. Heb deze film voornamelijk gekeken als voorbereiding op de remake van de Coen broers, waar ik erg naar uit kijk. Viel me op na het zien van die trailer dat ik al erg veel overeenkomsten zag met deze film, en dat al na één trailer.

Maar dit was zeer zeker een prima film. Vooral de hoeveelheid (groene)natuur was prachtig om te zien. Het verhaal is zeer aardig en wordt vooral heel erg fijn opgebouwd. Na een kleine drie kwartier begon de zoektocht naar Tom Chaney, die regelmatig erg grappig en spannend was. Verder zijn er nog wat leuke bijrollen van Duvall, die zelfs hier al kaal was. Ook de bijrol van Dennis Hopper was verassend goed.

Bij vlagen dus erg leuk. Prima verhaal, mooie beelden, een uitstekende Wayne en een prettige speelduur waarin de film niet verveelt. Een erg makkelijke voldoende waar zeker nog potentie is voor meer.

Comparison nav de Blu-ray release: regio-vrij.

**************************

Eens met Apster en Barfly: deze Western is niet al te hoogdravend. Vermakelijk en luchtig, zonder verdere diepgang; met oppervlakkige en zelfs irritante karakters (als de tegenspeelster Darby en de knullige 'boeven').

Misschien dat de re-release anders uitpakt: een IMDb *1/10.

Looking back is a bad habit

Ik ben altijd al wel een fan geweest van het werk van John Wayne. Ik had een lange tijd geleden een aantal Lone Star films op de kop kunnen tikken maar die behoren toch niet echt tot het hoogtepunt van de Duke zijn carrière. Toen deden ze een actie in de Mediamarkt die bestond uit verscheidene John Wayne titels voor 4.90 euro. Ik heb er toen een stuk of 8 meegenomen en met de remake in het verschiet (die nu pas in de Belgische zalen is terecht gekomen) heb ik me gewaagd aan deze True Grit. En om eerlijk te zijn, ik had best wel hoge verwachtingen.

Die zijn dan ook allemaal uitgekomen. Ik hoor vaak commentaar dat Wayne geen goed acteur zou zijn en nog dergelijke uitspraken maar persoonlijk vindt ik hem een geweldige acteur. Hij is nog zo één van de laatste echte venten van de vroege cinema en het is een genot om naar hem te zien. Hij weet dan ook op een heerlijke manier het personage van Rooster Cogburn gestalte te geven. De hilarische citaten zijn niet meer op één hand te tellen en Wayne weet van Cogburn een uiterst memorabel personage te maken. Kim Darby, die de rol van Mattie op zich neemt, was wel een gradatie minder. Het schijnt dat Wayne haar helemaal niet in de rol van Mattie wou (hij opteerde eigenlijk voor zowel zijn dochter of Karen Carpenter) maar die plannen gingen blijkbaar niet door, Geen idee of dat beter was geweest maar eerlijk is eerlijk, de chemie tussen Wayne en Darby is bij vlagen wel erg ver te zoeken. Als je bekijkt dat ze nooit met elkaar spraken naast de set en dat ze eigenlijk elkaar niet konden hebben, dan moet je al niet te ver gaan zoeken naar de reden hiervoor. Best wel jammer want anders had de film misschien nog wel hoger geëindigd. Glen Campbell doet het trouwens ook niet zo slecht. Meestal heb ik het niet zo op zangers die opeens in films komen opdraven (ik denk dat dat aan die paar Elvis films die ik heb gezien is te wijten) maar hij weet af en toe wel een leuke scène met Wayne te creëren. Sowieso wordt de film eigenlijk echt wel serieus gedragen door Wayne. Het is ook wel leuk om een aantal beginnende acteurs in de bijrollen te herkennen. Robert Duvall had ik er zo uitgehaald, al was het toch nog eventjes twijfelen maar de aftiteling moest de oplossing brengen over welke rol Dennis Hopper nu juist op zich neemt. Het zijn wel twee leuke bijrollen en vooral Duvall is fantastisch naar het einde toe.

Het verhaal heeft eigenlijk op zich niet zo bijster veel om handen. De film duurt ongeveer twee uur maar toch weet het enigszins minieme plot nergens te vervelen. Hathaway neemt rustig de tijd om het verhaal en de relaties tussen de 3 personages op te bouwen en eerlijk gezegd, ik kan het wel appreciëren. Ik heb het boek waar de film op is gebaseerd nog nooit gelezen maar ben het wel van plan want, hoewel we ons de gehele tijd op de drie personen concentreren en er niet zo heel veel schietpartijen aan te pas komen, blijft de film wel de gehele tijd boeien. Het einde vond ik dan wel weer er een beetje bij de haren bijgesleept. Dan heb ik het niet over de geweldige showdown tussen Cogburn en de Pepper bende maar eerder over de ziekte van Mattie. Eerst wordt er geïnsinueerd dat ze het niet gaat overleven, dan blijkt ze toch nog altijd te leven en dan krijgen we nog zo'n paar mierzoete slotzinnen over dat zij hoopt dat Cogburn naast haar komt te liggen en dergelijke. Ik had het liever gezien dat Cogburn wel geraakt was door de vriendschap tussen hem en Mattie (hoewel het bij de acteurs zelf dus overduidelijk niet het geval was) maar dat hij het gewoon voor zich hield en dat het niet zo uitbundig werd gevierd. Cogburn is een zure dronkenlap en het springen over het hek had voor mij niet gehoeven. Trouwens wel erg mooie landschappen doorheen de film.

Erg aangename film. True Grit is John Wayne ten voeten uit en dat kan ik op zich blijkbaar erg hard waarderen. Het is alleen jammer dat ze voor de rol van Mattie een iets mindere actrice hebben uitgekozen maar over het algemeen valt het nog goed te doen, alleen dat haar was verschrikkelijk! Soit, Wayne is heerlijk als Cogburn en de rest van de acteurs zijn aangenaam om naar te kijken. Ik ben benieuwd naar de remake of herinterpretatie van het boek zoals Jeff Bridges het noemt.

4*

Na de remake van de Coen broers was ik ook wel benieuwd naar het origineel. Al was dit misschien iets te snel. De True Grit van 2010 en die van 1969 zijn namelijk bijna exacte kopieën. Wissel Jeff Bridges in voor John Wayne en Hailee Steinfeld voor Kim Darby en je bent een heel eind. Ook in kwaliteit verschillen beide films weinig van elkaar. Jeff Bridges is een iets stoerdere Rooster Cogburn en Hailee Steinfeld is een verbetering als Mattie Ross. Aangezien de 2010 versie er ook nog een stuk beter uitziet wint de True Grit van de gebroeders Coen op punten maar veel scheelt het allemaal niet.

Mijn 2de film met John Wayne. Na Rio Bravo is dit totaal andere koek. Ook hier speelt hij sterk, maar hier is zijn karakter veel norser dan de joviale sheriff uit Rio Bravo.

Ik heb 2 maand geleden de re-make gezien, en zijn karakter wijkt toch fameus af van de Cogburn die gespeeld wordt door Jeff Bridges. Jeff Bridges mag dan wel vuiler over komen, John Wayne komt veel strenger (en tegelijk ook goedlachser) over.

In de re-make komt het kind over als een betweterige lesbo waarvan je hoopt dat ze nog voor de helft van de film door een verdwaalde kogel geraakt wordt, hier is het een joviale dame die zelf op sympathie kan rekenen van de kijker.

Ik zei bij de re-make ook dat kinderen me vaak storen in films, en dat een kind in de ruwe wildernis niet echt geloofwaardig is … hier is dit niet het geval. Ze irriteert me niet, en is zelf een kleine meerwaarde voor de film. Licht wellicht aan de actrice.

Het derde personage (Laboeuf) in de film wordt hier gespeeld door Glen Campbell. Een groot verschil is dat deze rol in deze film een pak groter/belangrijker is en dat het personage minder lomp over komt dan in de re-make. Het helpt de film mee te dragen.

Een andere belangrijke naam in deze film is toch Robert Duvall. Stoere Vietnamkolonel of Outlaw ... what’s the diverence?

Verder is het een vrij standaard western, met alles wat gewoon in een western hoort te zitten. Zelf al had ik de re-make niet gezien, dan nog zou deze film voorspelbaar zijn. In dat opzicht weet de film weinig te scoren. Geen buitengewone dialogen of plotwendingen die de film tot een hoger niveau brengen.

De omgeving is overigens veel beter dan in de re-make. Ik vond het sneeuwlandschap daar maar niets. In deze film is gekozen voor een uitstekende zonnige omgeving, en dat is bij westerns steeds een opsteker.

3,5* (VS 2,5* voor de re-make)

Prima western met een goede rol van Wayne. Het verhaal is niet zo boeiend, hoofdzakelijk door de verder matige cast en de nauwelijks uitgewerkte slechterik, waardoor de film niet het niveau haalt van Wayne zijn betere westerns. Desondanks is het een vermakelijke film

Zo redelijk snel nadat de Coens met hun versie van True Grit kwamen kom je er niet onderuit om een vergelijking te maken tussen beide films. Veel vinden kennelijk dat de kwaliteit dicht bij elkaar ligt, maar mijn voorkeur is duidelijk, die gaat uit naar de remake. Het origineel is een goede film, daar niet van, maar het voelt voor een groot deel als een lopende-band-western aan, die het geluk heeft op een goed script te kunnen rekenen. Het camerawerk en de landschappen zijn standaard voor een western, Wayne doet niet heel veel anders dan in de meeste films (niks mis mee verder) en het geheel mist wat sfeer. Het wilde ook maar niet op gang komen. Pas na drie kwartier vertrekken de hoofdpersonen op reis. Kim Darby doet het daarnaast leuk als ze aan het begin nog volledig de betweter mag uithangen, maar zodra haar rol wat dramatischer wordt valt ze door de mand. Glen Campbell is daarnaast bijna onzichtbaar. Weinig screen presence. Het scenario is wel grotendeels hetzelfde als in de remake, met slechts een ander einde (wat meer standaard) en enkele excentriekere elementen zijn hier geschrapt, terwijl de Coens die juist omarmen.

Ondanks dat die vergelijking het originele True Grit niet veel goed doet is het een vermakelijke avonturenwestern en meer wil het ook niet zijn. Maar een reden om deze ooit nog eens aan te zetten boven de remake heb ik niet. Daarvoor hebben is deze versie op ieder front teveel overtroffen.

3*

Een western met John Wayne is toch anders dan die met Eastwood, Lee Van Cleef of Charles Bronson. Luchtiger met de klassieke setting. Maar ik hou hier wel van. Mooie landschappen, altijd zonnig weer en een brok avontuur en vrolijkheid.

True Grit heeft niet bepaald een grootse verhaallijn, maar toch zit het allemaal leuk. Als een zoveelste film in het genre, maar dan zeker niet één uit de slechte hoop. Dat John Wayne hiervoor z'n Oscar won is zeer raar, omdat hij toch beter speeld in Rio Bravo en How the west was won. Denkelijk is dit meer een verplichte prijs geweest in 1969 als hij al een heel palmares films op z'n naam had staan zonder er een prijs voor te krijgen. Kim Darby speelt de rol zoals dat verwacht wordt in een western. Op het eerste zicht een sterke vrouw/tiener, maar zoals in de meeste westerns een vrouw waar op neergekeken wordt. Gelukkig maakten ze er geen romance van, gezien de jonge leeftijd. Andere grote namen doen het vrij onopvallend, denkelijk nog in de beginfase van hun carrière: Robert Duvall en Dennis Hopper.

De film is een gezellige western geworden voor liefhebbers van het genre. Nog niet eens een slechte moet ik toegeven, maar een topper zal het nooit worden. Daarvoor is de film te standaard. Maar de meeslepende muziek van Elmer Bernstein en de mooie beelden nemen je met plezier mee op een mooi avontuur.

Aardige western die volgens het oude wraak-principe te werk gaat en verder niet heel veel verassingen in petto heeft maar die verder wel prima naar voren weet te komen. Ik heb me ernstig geïriteerd aan Mattie, een personage waarvan ik de bijbehorende karakter-eigenschappen moeilijk vind te verklaren. Zulk bijdehant gedrag en de compleet nutteloze opmerkingen werken enkel op de zenuwen en zijn eigenlijk alleen maar overbodig. Ze is part of the group en waarschijnlijk zul je zo'n kleine meid niet vaker tegenkomen als een compagnon van John Wayne maar met een iets normalere vertoning had ik dit meer kunnen appreciëren.

We kunnen genieten van de droge landschappen met pistolen en paarden in een uitgestrekte natuur zonder rijtjeshuizen waarbij de geringe actie aangevuld wordt met leuke dialogen.

Had misschien zelfs nog wel iets beter verwacht. Ik hoop dat de versie van de Coen's dit mij brengt. John Wayne is weer leuk om naar te kijken, maar of hij nou de Oscar er voor had moeten krijgen. Ik zie het meer als een soort oeuvre Oscar. Kim Darby acteer best goed alleen het personage irriteert me gewoon.

Leuke rollen ook van Robert Duvall en Dennis Hopper die ik ook al tegenkwam in Gunfight at the O.K Corral. De slangenkuil vond ik wat vergezocht overigens. Maar verder weinig op het verhaal aan te merken. De setting was ook nog wel sterk. Vind een wat groen landschap ook niet verkeerd tegenover de vaak dorre gelige woestijn setting.

Binnenkort ook nog maar eens de remake zien.

***½

"Come and see a fat old man sometime!" Een jaar of tien geleden zag ik deze film voor het eerst, en toen bekeek ik hem vooral als "de film waarvoor John Wayne een Oscar kreeg". Onbegrijpelijk, vond ik toen, en dat terwijl Kim Darby niet eens een nominatie kreeg! Nu net weer herzien naar aabnleiding van de verfilming door de Coens, en ik vind hem nu eigenlijk aanzienlijk leuker. Geduld is wel een vereiste, want de film neemt zeker gedurende de eerste helft alle tijd om de personages te introduceren, maar toch verveelt hij nergens. En ik ken maar weinig westerns met zulke prachtige opnames van zulke onvoorstelbaar mooie settings.

Even de IMDB-trivia-pagina gescand. John Wayne vond Kim Darby de slechtste actrice met wie hij ooit had gewerkt (hij had liever ófwel zijn dochter Aissa ófwel, schrik niet, Karen Carpenter in de rol gezien), regisseur Henry Hathaway haatte het acteerwerk van Glen Campbell (die dus alleen maar in de film zat om een hit met de titelsong te hebben en zo de film te kunnen promoten), en Robert Duvall discussieerde zóveel met Hathaway dat Wayne dreigde hem een dreun te zullen verkopen als hij niet zijn mond hield. Grappig hoe al die wrijvingen op het doek toch vrij onzichtbaar zijn gebleven. Dit was dan ook al Hathaway's 63ste film in 37 films, dus hij zal wel hebben geweten hoe hij de teugels strak moest houden. "To be a good director you've got to be a bastard. I'm a bastard and I know it."

Zoals veel mensen hier al hebben opgemerkt zitten er eigenlijk verrassend weinig verschillen tussen de oude en de nieuwe verfilming. Dus als de Coens zeggen dat ze voor hun eigen versie terug naar het boek zijn gegaan, blijkt eigenlijk dat de oorspronkelijke scenarioschrijfster Marguerite Roberts ook redelijk trouw aan het boek moet zijn gebleven – maar daar zal Donkerwoud (die het boek heeft gelezen) meer over kunnen zeggen. En het is natuurlijk een kwestie van smaak of je John Wayne, Kim Darby en Glen Campbell (en eventueel Robert Duvall en Jeff Corey) prefereert boven Jeff Bridges, Hailee Steinfeld en Matt Damon (en eventueel Barry Pepper en Josh Brolin).

Naast voornoemde namen wil ik ook nog even aandacht voor Strother Martin, de paardenhandelaar die aan het begin van de film door Kim Darby in een hoek wordt geredeneerd. Zijn uitspraak "What we've got here is... failure to communicate!" uit Cool Hand Luke is een beroemd filmcitaat (ook gebruikt door Axl Rose aan het begin van Civil war op Use your illusion II van Guns n' Roses), maar echt onsterfelijk is hij toch als één van de twee constant kibbelende premiejagers in The wild bunch. (In één en hetzelfde jaar in zowel True grit als The wild bunch als Butch Cassidy and the Sundance Kid spelen, dat staat ook niet slecht op je CV.) Lee Marvin: "De personages die Strother speelt, zijn mensen aan wie je altijd kunt zien dat het met hen zal uitdraaien op een goedkope begrafenis."

Toen Wayne na het ophalen van zijn Oscar terugkwam bij de opnames van de film die hij toen aan het maken was (Rio Lobo) droeg iedereen op de set als eerbetoon een ooglapje – cast, crew èn paarden.

Solide western waarvan de remake van de gebroeders Coen wel wat beter is. Met horten en stoten komt het avontuur op gang en sowieso denk ik dat het verhaal wat beknopter of in ieder geval vlotter had kunnen zijn, maar goed dat terzijde. Een jongedame (Kim Darby) is vastberaden om de moord op haar vader te wreken en trekt met o.a. John Wayne erop uit om dat voor elkaar te krijgen. Het levert echt heel mooie plaatjes op van de Amerikaanse natuur en John Wayne als ouwe rot heeft in zijn western rollen er nog steeds plezier in.

Gisteren herzien en ik moet eerlijk zeggen: de film staat nog steeds als een huis.

De film kent een lange introductie maar dat werkt absoluut niet storend. Het is zelfs fijn om te zien hoe de karakters van Darby en Wayne steeds met elkaar botsen, om uiteindelijk met dezelfde koppigheid opnieuw een discussie te starten. De Marshall geniet ervan het meisje steeds weer op stang te jagen, andererzijds is duidelijk waar te nemen dat hij haar al heel snel respecteert. Mooi drama met enkele kolderieke kwinkslagen.

De overige karaktertekeningen sneeuwen daarbij een beetje onder, maar dit zij regisseur Hathaway vergeven.

Pas in de tweede helft kunnen we dan spreken van een ouderwetse western die met een fraaie spanningsopbouw naar een climax toewerkt. Daarbij blijven de karaktertekeningen van de hoofdrolspelers en de sfeer fraai overeind.

Mijn persoonlijke mening: duidelijk beter dan de remake van 2010.

3,5*

Zelfs met één oog is hij nog een begrip op zich, deze John Wayne, maar deze keer zijn er toch wel heel wat ogen gericht geweest op het onwrikbaar meisje waar het allemaal omging, waarbij Kim Darby die die rol vertolkte, er toch een Bafta nominatie als belovende sterretje aan over hield, maar eigenlijk achteraf in heel weinig langspeelfilms opduikt.

En de western ? Wel, een goede denk ik. Zag reeds de remake en vind beiden zowat gelijkwaardig.

Een aanvaardbaar plot, filmisch zeker in orde en goede vertokingen. Ook Robert Duvall, met een eerder korte rol, steekt er ook wel een beetje bovenuit.

De streep humor, eigen aan de John Wayne-westerns, waarbij vooral om een lompe trek van hem kan worden gelachen, zit er in. De romantiek ontbreekt , maar zo kan het ook. Mooie finale.

Niet best.

De remake heb ik een jaar of 10 geleden reeds gezien en die vind ik stukken beter dan deze originele versie. De mengelmoes die men hier krijgt bevat wat van alles: wraakverhaaltje, een kind (duidelijk vertolkt door een volwassene) dat niet op haar mondje gevallen is en een John Wayne die, denk ik, grappig moet zijn. Voor mij werkt het niet.

Sowieso ligt een groot probleem bij de cast, die ik over de ganse lijn echt zwak vind. Kim Darby bakt er niets van, Wayne evenmin - echt geen groots acteur. Maar ook bijrollen zoals die van LaBeouf worden echt zwak neergezet. Robert Duvall als slechterik - een verrassing weliswaar - komt evenzeer amper uit de verf.

En zo duurt een film van + 2 uur al snel langer dan het lijkt. Dat de remake nog vrij goed in het geheugen zit, doet niets af van het feit dat het hier allemaal wel wat beter kon. Niettemin zal ik maar blij zijn dat die remake gemaakt is - het is een zeldzaam geval waar het een fikse verbetering is.

2

Over de productie valt niet zoveel verkeerds te zeggen. Regie en fotografie van Hathaway en Ballard getuigen van vakmanschap. Prima score van de legendarische Elmer Bernstein. Het script zit goed in mekaar, met een evenwicht tussen actie en karaktertekening van de personages. Wel overdreven dat John Wayne voor zijn acteerprestatie een oscar ontving, maar goed dat is een politieke beslissing als een ander.

Vooral was ik geen fan van het personage dat Kim Darby speelt. Een teeny betweter, baby boekhouder (hoewel een twintiger in het echte leven) die iedereen de les spelt tot het vermoeiend wordt. Altijd met het vingertje in de lucht. Ze doet me denken aan iemand met wie ik vroeger op de schoolbanken zat. True annoying.

Goed om een keer gezien te hebben maar het zal hierbij blijven.

In tegenstelling tit de meesten zie ik deze voor de remake die snel op het programma zal staan. De film heeft zo zijn kwaliteiten maar is uiteindelijk niet een western die me echt ligt. Wayne vond het script schijnbaar het beste dat hij ooit had gelezen. En wendde zijn invloed aan dat dit verfilmd zou worden met hem in de rol van Cogburn. Het is te zien waarom. Cogburn is wat Wayne graag speelde. Deels held en deels antiheld, maar meer held. Een sympathieke mopperkont. Een stoere zuiplap die als het erop aankomt het goede wil doen. Campbell wordt werkelijk compleet weggespeeld en krijgt ook weinig gelegenheid om te schitteren. Kim Darby is te oud gecast en speelt als jong volwassene een kinderrol en maakt weinig indruk. De film is best lekker om te volgen, maar het blijft de grote John Wayne-show en is tegelijk soms wel heel licht van toon. Een beetje knipogerig. Nergens vervelend, maar een favoriet heb ik niet ontdek.