Four Rooms (1995)

Filmpje 1: 1* (onzin tot en met, ging nergens over)

Filmpje 2: 1,5* (nog grotere onzin maar toch wel enigszins grappig)

Filmpje 3: 4* (deze haalt vooral zijn punten met het acteerwerk en de uiteindelijke hilarische climax (de benen op tv waren van Salma Hayek!))

Filmpje 4: 4,5* (net als de rest vind ik ook deze de beste. Wát een scène zeg. Prachtig. Vond alleen het einde een beetje jammer. Leuk ook om Bruce Willis weer eens te zien)

(1+1,5+4+4,5)/4=3* afgerond

Voor de rest haalt de film nog een 0,5 ster voor een geweldige Roth, vond hem echt hilarisch. 3,5* is mijn eindoordeel.

You got fucked by an oven full of witches?

of:

Hey, one thing at a time man. I'm not a frog and you're not a bunny. So let's not jump ahead.

Hoe verzin je het!

Eerste twee waren aardig, de vierde was stukken beter, maar die van Rodriquez was duidelijk het beste. Heb in een deuk gelegen om de heerlijk schmierende Banderas (en ook Roth was hier veruit het leukste, op zijn lollige nichterige loopje bij Tarantino's stukje na dan...)

Overall 3*...

Allison Anders; erg slecht

Alexandre Rockwell; matig

Robert Rodriguez ; erg leuk

Quentin Tarantino; idem

Laat ik het op 3* houden.

Animatie/voorfilmpje was grappig.

Room 1

Een ongelofelijke kutfilmpje. Er zit totaaaal geen humor in en alles slaat nergens op. En dan moet die graftak van een Madonna weer met zijn tieten bloot dansen En dan de hele tijd dat gezeik over die sperma. Echt.. Het-slaat-wer-ke-lijk-nergens-op. Ik kreeg er gewoon racekak van. Zoooo dom.
0,5

Room 2

Ook dit was een zeer matig filmpje. De grappen sloegen nergens op en waren ver te zoeken. Wat wel leuk was was die vent die bijna over die bellboy heen kotste maar voor de rest ook niet veel soeps.
1,5

Room 3

Deze was wel leuk. En ook echt over de top en grappig. Antonio Banderas maakt alles goed als vader/gangster en die twee kids daarvan zorgen voor een hele hoop chaos. Waneer je echt in een deuk ligt is waneer die kids een lijk onder hun bed vinden en vooral als de ouders van die twee kinderen terug komen en dat hun hele kamer in de fik staat en de lijk zien en och noem maar op... Dit was al een hele vooruitgang van Four rooms. Maarja..hij is dan ook van Rodriguez
4,0

Room 4
Deze was ook wel leuk Tarantino maakt het weer helemaal goed en
is deze ook wel eens grappig. Dit was ook al een hele vooruitgang. Gespeeld en geregiseert door Tarantino dat werd gewoon een feest. De film leek saai maar dat was het uiteindelijk niet. Vooral niet toen ze dat vinger-afhak spel deden. En die razende vent met die toeter en die vent die steeds ruzie krijgt met zijn vrouw via de telefoon vond ik ook erg goed. Ook dit was een geslaagt filmpje
4,0

Conclusie: Die eerste twee filmpjes waren van die onbekende regiseurs en zijn gewoon floppers. Maargoed dat Tarantino en Rodriguez ook een kamer mochten doen anders was dit zonder twijfel een wanproduct geweest. Tom Roth deed het wel erg goed.

3,0*

Grappig om te zien hoe bijna iedereen hier flink zeikt over de eerste twee verhalen, maar die laatste twee juist weer de hemel in prijst. Weet niet of dat nu puur door de namen Tarantino en Rodriquez komt, maar ik vond Four Rooms in het algemeen niet meer dan een onvoorstelbaar zielige vertoning. Snap echt niet hoe dit meer dan twee sterren gemiddeld kan hebben.

Meteen bij het eerste verhaal van regisseur Allison Anders is het al raak; een waardeloos plot en de meest verschrikkelijke acteerprestaties (en oh mijn God, wat is Roth zwaar irritant). Verder een totaal niet-grappig verhaal en een belachelijk einde. En als klap op de vuurpijl zitten er de meest waardeloze effecten in dit segment. Het leek soms wel een mislukte Power Rangers aflevering. 0,5 sterren.

En dan denk je toch al snel dat je het ergste gehad hebt. Vergeet het maar, want het tweede verhaaltje van Alexandre Rockwell is wonder boven wonder nóg slechter. Het lijkt erop dat een script compleet ontbrak en de acteurs maar gewoon wat moesten doen. En als ze dan iets leuks deden oké, maar geen van allen bakt er ook maar iets van. Sterker nog, Roth begint alleen maar vervelender te worden. 0,5 sterren.

Dan moet ik toegeven, het derde filmpje brengt inderdaad een klein beetje licht in de duisternis en is het leukste van de vier. Maar gezien de kwaliteit van de andere filmpjes is dat nu niet bepaald een prestatie op trots op te zijn. Met heel veel moeite weet Rodriquez misschien één á twee klein glimlachjes op m'n gezicht te toveren, maar daar blijft het wel bij. Verder een hoop niet-leuke momenten en opnieuw bijzonder slecht acteerwerk. Met moeite toch nog 1,5 sterren.

Het laatste filmpje van Tarantino had een aardig uitgangspunt, maar de uitwerking is echt te beroerd voor woorden. Ten eerste snap ik niet waarom hij zichzelf de hoofdrol gaf en niet gewoon achter die camera is gebleven. Verder is het filmpje niet meer dan een verzameling zogenaamd 'coole quotes en one-liners' en begint het filmpje dus al erg snel te vervelen. En dat is toch knap voor een segment van maar een kwartier. 1 kleine ster.

Al met al zo goed als geen positief woord te melden over Four Rooms. Het had best leuk kunnen zijn, maar de kwaliteit van de vier filmpjes is echt om te huilen en hoofdrolspeler Roth lijkt voor de Jar Jar Binks trofee te gaan met zijn irritante optreden. Ik had niet zulke hele hoge verwachtingen, maar dat het zo slecht was had ik niet kunnen bedenken. Verschrikkelijk.

1 ster.

Zoals al veel gezegd hier, begon de film dramatisch. De eerste kamer (The Missing Ingredient) was niet om aan te zien. Heb erg mijn best gedaan om positief te blijven, maar de moed zakte me in de schoenen, en bijna heb ik de film afgezet. 0,5*.

De tweede kamer (The Wrong Man) was ietsje beter, alhoewel nog steeds barslecht. Sporadisch enigszins grappig. 1* - 1,5*.

Als de film toen begonnen was, was er niets aan de hand. Derde verhaal, The Misbehavers, was best te pruimen, bij vlagen komisch, maar niet meer dan middelmaat. 2,5*

Het laatste deel deed mij behoorlijk versteld staan. The Man From Hollywood was een zeer leuk stuk, goed acteerwerk, had het idee dat ik naar een toneelstuk zat te kijken. Een goed uitgevoerd toneelstuk. 3,5*.

Als ik nu het gemiddelde zou nemen, zou ik uit komen op 2*. Ik vind echter 2 sterren vrij royaal voor een film waarvan de eerste helft ronduit slecht was. 1,5* is mijn verdict, waarbij ik het betreur dat de twee laatste delen, en vooral dat van Tarantino, niet genoeg zijn geweest om de film te redden. Mijn gemoed was halverwege al te ver gezakt om optimaal te kunnen genieten van het tweede part.

1rste kamer (0,5*): Belachelijk slecht. Het verhaal is op geen enkel moment grappig of komisch. Tim Roth levert één van de slechtste prestaties ooit in de filmgeschiedenis af denk ik. Er boven op krijg je ook nog barslechte special effects. Dit is echt niks waard.

2de kamer (1*): Opnieuw enorm flauw en niet grappig. Tim Roth was nog slechter dan in het 1rste deel, ongelooflijk eigenlijk. Ook David Proval was enorm irritant op een paar momenten.

3de kamer (3*): Eerst is het weer dezelfde doodsaaie boel maar vanaf het lijk wordt gevonden begint het wel hilarisch te worden. Eindelijk zou ik zo zeggen maar het kwam wel goed over. Tim Roth was hierin ook veel minder irritant dan in de vorige en de 2 kinderen vond ik het wel leuk doen.

4de kamer (3*): Vermakelijk stukje met Tarantino en Willis. Roth is terug weer iets minder irritant. Verder zat het wel goed.

0,5+1+3+3= 7,5 : 4= 1,9

**

Dit was toch wel een behoorlijke afknapper ondanks de vele bekende acteurs. Ik had 4 leuke filmpjes verwacht maar alleen het derde filmpje met de vervelende kinderen was leuk (vooral toen Tim Roth moest kotsen). De andere filmpjes waren saai en niet grappig. Vooral het eerste filmpje was schandalig slecht.

Hier heb ik geen goed woord voor over.

1e ziening van Four Rooms.

Dit is ongekende bagger. Wat een zonde van kijker's tijd!

Kijk, ik hou erg veel van het korte verhaal van Roald Dahl over de aansteker, de weddenschap en de vinger. Vooral in het engels: meesterlijk. De man is er niet bekend om maar is zeer goed in die tak van sport.

Dus met grote verwachting de f aangeschaft. Kan ik iedereen afraden.

De eerste scène is pijnlijk onleuk. Slaat helemaal nergens op. Dan die kindjes. Gaap.

Een gast en zijn vrouw met een pistool. Ook het nut van deze warboel ontgaat me ten enen male.

Als kers op de vlaai QT en Willis die als malloten rondjes draaien zonder het minste besef wat ze doen en dat ze daar überhaupt zijn. Zombies.

Film krijgt half *retje voor laatste shot. Tim Roth loopt apart weg na gedane zaken. Geinig.

Eén film, vier onderdelen, vier regisseurs. En geen enkele werkt. Het eerste deel is zo intens niet-grappig dat het pijn doet, hetzelfde verhaal met de tweede. Robert Rodriguez doet nog een beetje zijn best (Antonio Banderas en de kinderen zijn echter wel de moeite) maar faalt op het humoristisch gebied. Dan is er nog Quentin Tarantino wiens typerende dialogen er nauwelijks uitkomen (wel tof camerawerk). Het is echter deze scène waar de enige goede grap in zit, namelijk de climax van het deel en gelijk de hele film. Tim Roth is simpelweg vervelend in zijn Jerry Lewis-achtige manier van overacting (en normaal hou ik van Tim Roth). Eén keer moeten lachen, 10 seconden voor het eind in een film die zich "komedie" durft noemen.

Room 1: Sehr matig en ik begon al te vrezen voor wat ging volgen. 0.5*/1*

Room 2: Erg slecht en flauw 0.5*

Room 3: begint matig, maar ontpopt zich tot veruit het beste fragment. 3*/3.5*

Room 4: Meh, behoorlijk matig, weinig boeiend. 1,5*

Four Rooms laat weinig interessants zien, op fragment 3 na is het gewoon rommel. Muziek is matig, technisch weinig hoogstandjes en de slapstick humor is eerder flauw dan grappig. Ook zeer matig geacteerd.

1.5*

Eindelijk heb ik ook eens de kans gehad om Four Rooms te bekijken, de eerste helft van de film is van een verschrikkelijk laag niveau terwijl de tweede helft zeer lekker weg kijkt. Tim Roth speelt het personage dat de vier situaties waar de film omdraait verbind. Helaas is het stuntelige overacteren van Roth zo overdreven aanwezig dat het irritant wordt, zeker bij de eerste twee kamers. Bij de laatste twee lijkt het overacteren minder hard te storen.

Kamer 1 was The Missing Ingredient van de (voor mij althans) onbekende regisseur Allison Anders. Het verhaal gaat over een groepje heksen dat sperma nodig heeft voor de uitwerking van een ritueel, hiervoor wenden ze zich tot bellboy Ted. Meteen het meest dramatisch slechte deel van de film. Het acteerwerk van de heksen was maar net acceptabel, Tim Roth was zoals ik al eerder aanhaalde in één woord; irritant, de effecten waren bijzonder nep, het verhaal was oninteressant en niet goed uitgediept en het camerawerk was gewoon zwak.

Kamer 2 was The Wrong Man van Alexandre Rockwell, wederom een onbekende regisseur voor mij. Net iets beter dan The Missing Ingredient, al had het verhaal ook hier weinig om het lijf, toch kon je zien dat het ging om een regisseur die al meer ervaring heeft. Tim Roth is terug irritant, acteerwerk van het koppel is in orde, het verhaal was ook hier niet heel interessant, al zat er hier wel een leuke scène in waarbij Ted over het badkamerraampje gaat hangen, leuk dat je dan zowel het deel lichaam ziet dat overhelt over het raampje als het deel lichaam dat nog in de badkamer zit.

Kamer 3 was The Misbehavers van één van men favoriete regisseurs, Robert Rodriguez die ook al verantwoordelijk is voor het schitterende From Dusk Till Dawn en Sin City. Het verhaal gaat, zoals de titel al doet vermoeden, over twee kinderen die het leven van Ted zuur maakt door hem constant op te bellen. Het acteerwerk is zeer goed met name Antonio Banderas waar Rodriguez ook al mee samenwerkte bij Desperado. Tim Roth word op een of andere manier minder vervelend en filmtechnisch springt dat gedeelte ver boven de eerste twee kamers uit. Anderzijds bekeken is het leuk en vermakelijk maar is het toch ook zeker niet hoogstaand.

Kamer 4 is van de alom bekende Quentin Tarantino (de samenwerking Tarantino - Rodriguez werkt altijd wel goed), titel van het verhaal is 'The Man From Hollywood), typisch voor hem is dat er heel veel dialoog inzit, maar dan wel weer op een plezante manier, je moet er bijvoorbeeld is op letten hoeveel keer er 'fuck' word gezegd. Het acteerwerk was ook hier weer zeer goed, vooral Bruce Willis had een hilarische bijrol en Tarantino, ik hou van zijn films maar de man kan niet acteren (buiten zijn rol in From Dusk Till Dawn), al moet ik toegeven dat het wel echt vermakelijk was. Het camerawerk was ook erg mooi, de camera zweefde soms over het tafereel en er werd gebruik gemaakt van wat langere shots. Overigens zit er ook een leuke verwijzing in naar The Bellboy uit de jaren '60, weet je meteen waar de film zijn inspiratie vandaan nam.

Score:

kamer 1: 0.5

kamer 2: 1.0

kamer 3: 3.0

kamer 4: 3.0

Het geheel (Tim Roth, hotelsettings,...): 2.0

Totaal:

2.0 sterren

Twelve outrageous guests. Four scandalous requests. And one lone bellhop, in his first day on the job, who's in for the wildest New year's Eve of his life

Ik weet nog dat ik vroeger de film speciaal had gekocht voor de twee verhalen die geregisseerd zijn door Robert Rodriguez en Quentin Tarantino. De laatste twee verhalen waren dan ook de beste van heel de film. Nu meer als 2 jaar later was ik benieuwd of de eerste twee verhalen me meer konden boeien dus werd het gisteravond een herziening.

Tim Roth, die ik in Reservoir Dogs geweldig vond, is hier ronduit irritant. De laatste tijd een paar Jerry Lewis films gezien en hij trekt hier eigenlijk wel bijzonder hard op, alleen nog een gradatie erger. Waarschijnlijk ook de bedoeling vermits Tarantino een aantal keer naar zijn films verwijst. De begingeneriek deed mij trouwens zeer hard denken aan de openigscredits van A Shot in the Dark.

The Missing Ingredient
Geregisseerd door Allison Anders en een verschrikkelijk slecht begin van heel de film. Wat Madonna in godsnaam in films zoekt is mij een compleet raadsel maar ook de rest van de actrices zijn een complete teleurstelling. Het enige wat ze dan ook moeten doen in heel de film is constant met hun borsten bloot lopen en wat rijmpjes opzeggen. Het eindigt ook zo abrupt, Diana is opgeroepen maar je hoort er niets meer van doorheen heel de film?

0.5*

The Wrong Man
Deze keer geregisseerd door Alexandre Rockwell maar ook wel beter dan zijn voorganger. Pas op, echt niet veel beter. Roth is nog altijd ronduit irritant met die idiote loopjes en dat overslagende stemmetje van hem. Kreeg helemaal de zenuwen toen hij begon te lullen over hoe hij niet met Theodore wilt worden aangesproken maar met Ted. Het verhaal zou eigenlijk een dikke 0.5* moeten krijgen, ook omdat het gewoon een simpel aftreksel is van Hitchcocks The Wrong Man maar David Proval als Sigfried en Jennifer Beals als Angela waren eigenlijk nog wel de moeite.

1*

The Misbeheavers
Nu komen we dan aan de goede stukken van heel de film. Geregisseerd door Robert Rodriguez en ineens een stuk beter dan al de rest tot nu toe. Het verhaal begint redelijk amusant met Tim Roth(die wonderbaarlijk iets minder irritant is geworden) en de twee kinderen die hem eigenlijk constant kleineren maar de boel barst helemaal los wanneer het lijk in de matras wordt gevonden. Banderas is werkelijk geweldig in zijn rol. Gewoon al hoe hij constant rondloopt met die blik op zijn gezicht... Er waren ook nog twee kleine details die leuk waren om te zien. Het eerste is de kleine verwijzing naar The Wrong Man met Sarah die naar die kamer belt maar ik heb men twijfels of dat dat eigenlijk met het verhaal kan kloppen? Het tweede is natuurlijk de korte verschijning van Salma Hayek op de tv.

4*

The Man From Hollywood
De laatste kamer van de film en tegelijkertijd ook degene waar ik het meeste naar uitkeek. Het uitgangspunt van Tarantino's verhaal is wel interessant maar spijtig genoeg niet echt origineel want het is allemaal al wel eens soortgelijk voorgedaan in The Man From Rio van Hitchcock (wat Tarantino natuurlijk toegeeft) maar de uitwerking is wel zeer goed. Wederom geweldige dialogen die soms echt over niets gaan maar constant interessant blijven. Het einde is een beetje teleurstellend eigenlijk, ik had meer op een grotere climax gehoopt dan eerste keer met de aansteker lukt niet => pink eraf. Tarantino kan nog altijd geen zak acteren maar om de een of andere reden slaagt hij er in om echt leuk over te komen. Bruce Willis is trouwens ook nog echt fantastisch.

4*

In totaal komt ik uit op 2,375 maar dat ronden we dan af naar 2.5*

Zo dat was waarschijnlijk het meest idiote personage die ik ooit heb gezien, de piccolo Ted. Tim Roth leek wel 'n beetje op Jim Carrey met al die gezichtsexpressies.

Ik heb wel een paar keer moeten lachen. Het script was op sommige plekken best geniaal.

Kamer 1: Dat hele gedoe met die heksen was gewoon niks. Het zag er niet uit en het sloeg nergens op. Madonna wilde hier blijkbaar een graantje meepikken maar ze heeft eigenlijk niks laten zien.

Kamer 2: Wel aardig bedacht, maar eigenlijk niet echt grappig.

Kamer 3: Best wel leuk, was wel lachen met die kinderen. Gaaf dat ze Salma Hayek hebben uitgekozen als danseres op de televisie en Antonio als vader.

Kamer 4: Apart, maar wel goed gespeeld. Ik vond het sowiezo maar een vreemde ruimte daar en ik vroeg me af wat ze nu precies van plan waren. Er zit één erg lang shot in en daar heb ik respect voor.

Vreemde film. Het lijkt wel of er nog wat budget over was en dat Tarantino, Rodriguez en de rest nog wel zin hadden om wat in elkaar te knutselen. Met vlagen grappig, maar de welbekende cast zorgt er toch voor dat deze film enigszins overeind blijft.

Aparte film. De eerste 'kamer' was de minste, kon er niet echt om lachen. Pas het moment dat ze met z'n tweeën zijn vond ik echt leuk. The Wrong Man vond ik wel ok, maar was te chaotisch. Toen kwam de betere helft. Van Rodriquez en Tarantino. Die waren erg leuk, plus ook goed geacteerd. Vooral Banderas was erg goed. En verder is het natuurlijk erg leuk om Roth te zien, die is geniaal hier.

3.5*

Absoluut waardeloos! Dat Rodriguez en Tarantino op het idee komen om zoiets te maken gaat mijn pet te boven. Bagger van de eerste tot de laatste minuut.

Had van tevoren niet zoveel hiervan verwacht, maar het was allemaal door de ijzersterke performance van Tim Roth toch zeer vermakelijk en bij vlagen zelfs goed te noemen. Roth zet een rol neer die vooral doet denken aan een combinatie van Rowan Atkinson en Louis De Funes, met andere woorden: een rubberen gezicht, veel zwalkende bewegingen en hysterisch gedrag. De film is alleen door zijn ijzersterke en hilarische performance al 3 sterren waard.

Kamer 1 is een interessante maar oh zo vreemde opener. Waar de resterende kamers nog een bepaalde vorm van realisme laten zien, krijgen we hier een vreemd verhaal over een heksencirkel en het weer tot leven wekken van hun versteende godin. De actrices doen het redelijk, al is het weer bijzonder te noemen dat de helft wel naakt gaat en de andere helft niet bij een gezamenlijk ritueel. Werden sommige actrices dan toch meer of minder betaald?

Kamer 2 is al een verbetering ten opzichte van de vorige. Hilarische dialogen en een bizarre situatie waar voor het eerst een vorm van spanning te vinden is in de zin dat de omstandigheden toch behoorlijk wanhopig lijken te zijn. Sterk acteerwerk en grappige gesprekken zorgen voor een fijne voortzetting van de film.

Kamer 3 is misschien wel mijn favoriete kamer. Godwin's Law in werking en een van de coolste performances van Antonia Banderas ooit. Qua script misschien ook wel het simpelste, maar het is heerlijk om te zien hoe een simpele babysit aanvraag van een gangster, zo fout kan lopen. Het eindshot waar de kamer in de hens staat, Tim Roth met het hoerenlijk in zijn hand staat en de kinderen al rokend en drinkend naast hem staan, is weergaloos en absoluut hilarisch!

Kamer 4 is de enige kamer waar men wat probeert met de regie. Veel lange shots, ik geloof slechts 3 of 4 cuts en vooral een Tarantino die zijn filmkennis weer tentoon moet spreiden. Wat overdreven allemaal, maar de situatie is alsnog wel erg leuk en heeft een anticlimax die behoorlijk treffend wordt weergegeven.

Compleet onnozel en onzinnig allemaal, erg leuk is het wel.

Barslecht.

De intro zet meteen al de toon. Derderangsanimatietje voorzien van de meest vreselijke soundtrack. Naast Roth en het hotel trouwens dé rode draad doorheen de film. De soundtrack blijft de hele 98 minuten irritant doorblèren.

Eerste short wordt unaniem slecht bevonden, daar ben ik het sowieso mee eens. Té slecht voor woorden. Belachelijk verhaaltje dat vreselijk neergezet wordt. Het tweede filmpje is eigenlijk helemaal niks beter. Veel hysterie, maar leuk, grappig of goed geregisseerd is het allerminst. Daar waar dit soort projecten net ideaal zijn voor wat filmische uitstapjes. 2x 0.5*

Rodriguez maakt gelukkig nog wat goed. Ineens een regisseur die z'n stempel op een filmpje kan drukken. Visueel meteen 10 keer beter; de humor werkt eindelijk en hoewel Roth vervelend blijft is het best leuk en werkt het naar een sterke climax toe. Klein detail verder, maar hoe een Mexicaan en een Chinees ook een Mexiaans en Chinees kindje konden krijgen ... die genen mixten niet echt blijkbaar. 3.5*

Laatste short kent een sterke terugval. Het is geen geheim dat ik Tarantino als acteur niet kan luchten en hoewel het camerawerk duidelijk wel wat meer aandacht kreeg is de aankleding van de kamer zo schraal dat het absoluut geen aantrekkelijke visuele cinema oplevert. De dialogen stellen ook niks voor, net als de clou van het filmpje. Terug naar af dus, al was het nu ook weer niet zo erg als de eerste twee. 1.5*

De 1.5* die ik hieraan kwijtkan zijn vooral te danken aan Rodriguez. De enige die laat zien over enig serieus talent te beschikken. De rest irriteert vooral.

1.5*

Oei. Dat de eerste twee aktes bedroevend slecht zijn, behoeft geen uitleg, dus een uitleg blijft hieromtrent dan ook achterwege. Maar na de derde kamer, waar ik eindelijk een beetje van kon genieten, al was deze nog maar net een zes plus, had ik toch een heel wat betere afsluiting van Tarantino verwacht. Het lijkt wel of een zeventienjarige Quentin hier aan het werk is geweest, in plaats van de man die toen al Reservoir Dogs en Pulp Fiction op zijn naam had staan. Stoerdoenerij met filmcitaten moet normaliter wel kunnen, zeker in handen van de grootmeester hierin, maar dit sloeg echt helemaal nergens op. Na een keer had ik het wel begrepen dat Tarantino Peter Lorre een iconische figuur vindt.

Slecht.

En dat komt grotendeels door Roth, waarmee je de volledige speelduur zit opgescheept. Belachelijk personage en indien mogelijk nog slechter neergezet. De eerste 2 verhaaltjes zijn in- en intriest, en verdienen beide 0,5*. Het niveau wordt wat opgekrikt door de derde kamer. Overigens niet geweldig, maar een aardige 2,5* zijn terecht. De laatste kamer is weer wat minder dan de derde, ware het niet dat Tarantino zo'n ongelofelijk slecht acteur is. Houdt iemand die man alsjeblieft weg van het acteerveld.

Laatste filmpje 1,5*. En daarmee ook het gemiddelde.

Eerste 2 zijn inderdaad vreselijk en Tim Roth is irritant, de 3e is ook vreselijk (voornamelijk vanwege de kids), maar ik kon Roth toen veel beter pruimen. Ik heb zelfs oprecht gelachen. De 4e is het beste, al betekent dat niet veel. Toch veel aanstellerij om niks, eigenlijk de beste manier om alle 4 de verhalen te omschrijven.

Room 1; 2,5*

Room 2; 2,0*

Room 3; 3,0*

Room 4; 2,5*

Zo ongeveer denk ik. Vond de laatste Room, geregisseerd door Tarantino, tegenvallen. Had verwacht dat ze de beste als laatst hadden bewaard, maar nee. Robert Rodriguez is de duidelijke winnaar hier en ik vond Roth niet eens zo vervelend. Vond ome Quentin echt irritanter. Die man moet achter de camera blijven.

Ik heb Four Rooms maar om een reden bekeken, het stoorde me enorm dat ik bij mijn overzichtslijstje van bekeken films van Tarantino deze steeds als enige zonder stem zag staan Nouja, achteraf gezien had ik de film beter zonder stem kunnen laten, want dit was gewoon belachelijk slecht. De stijl, de humor, de inhoud...niet mijn ding. En dan waren niet een of twee filmpjes slecht, maar allemaal. Al was ik op het einde wel allang mijn aandacht kwijt, pfff. Toch bijzonder dat je met enkele erg goede regisseurs en prima acteurs zo'n rommeltje af weet te leveren.

1,5*

Een anthologiefilm die zich afspeelt in een hotel. Het levendige en blijmoedige middelpunt van vier bizarre episoden is piccolo Tim Roth in een zeer aanwezige rol. Een goed acteur, die zich in deze film overgeeft aan een vorm van overacting die soms goed geplaatst is en een gulle lach oplevert, maar die ook regelmatig op de grens van irritatie balanceert. Zijn overdreven aangezette mimiek en overdreven gesticulatie zorgen op sommige momenten voor zoveel nervositeit en onrust, dat zijn performance teveel afleidt van het verhaal. Tim beheerst zijn grenzen niet. Op die momenten is Tim niet meer leuk en had ik Tim graag een corrigerende tik gegeven.

"Four friends, telling four stories, making one film". Aldus luidt het motto van de film. De vier vrienden Allison Anders, Alexandre Rockwell, Quentin Tarantino en Robert Rodriguez regisseren onafhankelijk van elkaar vier verhalen. De uitgangssituatie is steeds hartstikke leuk. Tim Roth belandt in diverse hotelkamers in de meest vreemde situaties en moet zich daar uit zien te redden.

Niet elk verhaal is even geslaagd. Over de momenten van irritatie die Tim Roth genereert, heb ik het al gehad. Daarnaast onderscheiden de verhaaltjes zich in kwalitatief opzicht. Eigenlijk is het enige echt geslaagde segment dat van Robert Rodriguez. “The Misbehavers” is een hilarisch filmpje met goed acteerwerk in een zeer geslaagde bizarre mis-en-scène. Ik heb er hartelijk om moeten lachen.

Met enige goodwill zou je de bijdrage van Tarantino met de titel "The Man from Hollywood" nog als redelijk geslaagd kunnen kwalificeren. De goodwill ontstaat door de prettige dialogen en prima interacties tussen de personages. De andere twee episoden kunnen niet op veel bijzondere ingrediënten bogen en zijn gewoon onder de maat.

Four Rooms is een middelmatig werkje.

Sluit me aan bij de rest van de negatieve comments, alles lijkt me al gezegd.

Meh.

Vooral vanwege het includeren van twee bekende regisseurs wilde ik dit al een tijdje lang graag zien, maar de redelijk matige ontvangst liegt er niet om. Uiteraard zijn anthologiefilms in het verleden goedkoper en minder kwalitatief voor de dag gekomen, het is in het geval van Four Rooms dan ook vooral een smaakkwestie die mijn kijkervaring niet optimaal heeft gemaakt.

The Missing Ingredient (1,5*). Regisseuse Allison Anders voorziet de film van genoeg bekende castleden, maar zadelt ze vervolgens op met een behoorlijk niet-grappig gebeuren. Zelfs de relatief korte speelduur van dit segment bleek te veel te zijn voor de nogal flauwe inhoud. Het gebrek aan doeltreffende humor en onderscheidende visuele vondsten doet het verder de das om, al wordt er gelukkig nog een beetje naar behoren geacteerd.

The Wrong Man (2,0*). Tim Roth vormt het personage dat de segmenten aan elkaar moet kletsen en bij dit stukje viel het eigenlijk pas écht op hoe vervelend zijn verschijning was. Het acteerwerk is daar niet voor aan te kijken, want de rollen (inclusief Roth) worden overtuigend neergezet. Het is vooral zo dat het niet echt geslaagd is op humoristisch vlak en te weinig innovatieve technieken biedt om bij te blijven. Het camerawerk is wat opvallender, maar verder biedt het weinig vooruitgang ten opzichte van de voorganger.

The Misbehavers (3,0*). Het beste stukje van de film, ondanks dat een regisseur als Robert Rodriguez in het verleden enthousiaster voor de dag is gekomen. Het acteerwerk is leuk en het tempo wordt voldoende opgeschroefd, maar uiteindelijk is het niet veel meer dan een uitgerekt en cartoonesk grapje. Wellicht dat dit ook het doel van de makers was, maar dat maakt het niet bepaald bijzonder om uit te zitten.

The Man from Hollywood (2,0*). Regisseur Quentin Tarantino verzamelde een lading aan bekende acteurs en dirigeert het segment best vlotjes, maar een lange opbouw naar een matig grapje als uitkomst is het verder niet. Het valt ook op dat de karikaturen die hier voorbij banjeren eigenlijk amper aanslaan, vooral Tarantino zelf en Bruce Willis slaan de plank stevig mis. Het voelt aan als een vriendengroepje dat eventjes wilde lachen met elkaar, maar om de kijker daarmee op te zadelen is een ander (onnodig) verhaal.

Gemiddeld komt het uit op een 2,1*, afgerond naar beneden. Goedkoop is het allemaal niet en vermakelijk genoeg om zonder moeite uit te zitten, maar de wat grotere namen (al was dat toen natuurlijk iets minder) stellen behoorlijk teleur. Roth speelt verder ook een ietwat vervelend typetje die veel te cartoonesk wordt vormgegeven en de kijker vooral nerveus in plaats van aan het lachen maakt.