Bodom (2016)

Finse genrefilm die op slimme wijze slasherelementen in een thrillerplot verweeft - of andersom. Het meest intrigerende aan heel de zaak is dat de film halverwege afgelopen lijkt, maar dat er daarna nog een vervolg op de gebeurtenissen komt waarin flashbacks en plotwendingen elkaar afwisselen. En voor één keer zijn het geen vergezochte of ongeloofwaardig uitgewerkte plotwendingen. De flashbacksequentie, die zich afspeelt in een meisjeskleedkamer en die begeleid wordt door etherische synths en een dromerige voice-over, doet aan De Palma denken. Echt hoogstaande cinema. Het is ongetwijfeld het audiovisuele hoogtepunt van deze film, al zijn er meerdere hoogtepunten. Daarnaast is de plot zowel spannend als verrassend omdat wat één groot cliché lijkt te worden, net het tegenovergestelde blijkt. Voeg daar nog een feilloze regie en strakke sounddesign aan toe, met enkele schrikmomenten van formaat en een score die over de hele lijn meeslepend is, en je hebt met een cultfilm te maken. Echt een aanrader dit, al is het even afwachten hoe het met de distributie van de blu-ray loopt...

Prima thriller met inderdaad een sterk Main theme. Het verhaal lijkt niets nieuws te zijn en vooral voorspelbaar, maar niets is minder waar. Halverwege verandert je gematigde interesse naar een aandachtige kijker die geniet van een origineel, spannend verhaal met een aantal verrassingen en sfeervolle momenten. 7/10

De slachtpartij waarnaar in deze film aan het begin wordt verwezen, heeft ook werkelijk plaats gevonden in 1960 bij het Bodom-meer in Finland. De enige overlevende werd later aangeklaagd en vrijgesproken en de echte moordenaar is tot op de dag van vandaag niet gevonden. In de film proberen twee jongens een reconstructie te realiseren. Daar hadden ze natuurlijk ook twee meisjes voor nodig en dit viertal vertrek dan ook naar de plek waar het allemaal is gebeurd. Normaliter betekent de tekst; "Inspired by true events"niet veel goeds. Het is nogal eens een verkooptruc. Echter deze thriller met een vleugje horror was een sfeervolle uitzondering op de regel. Al gaat het ook niet heel diep of is het lekker rauw. Het meest bijzondere van de film is een leuke twist. Verder is het acteerwerk van de tieners zeer gedegen. Ondanks dat de film op momenten spannend is en er een fijne sfeer hangt, blijft echt vuurwerk uit en is dan ook niet meer dan een aardige middenmoter.

Bodom zal geen originaliteitsprijzen gaan winnen, al bleek het uiteindelijk wat dat betreft minder erg dan wat ik op de helft nog vreesde. Vier Finse tieners, die compleet niet bij elkaar passen (met name Memphis Depay-type Elias versus ontzettende cliche-nerd Ate), gaan kamperen bij het beruchte Lake Bodom - waar in de jaren '60 een groep kamperende tieners vermoord is. En uiteraard, ook in het heden gaat het niet zo goed aflopen; anders zouden we hier geen film hebben, nietwaar? De film doet wat betreft niet heel veel moeite om vernieuwend uit de hoek te komen; wel zijn er veel beelden van donkere bossen en meerkanten, het ziet er best fraai uit en sfeervol is het ook wel. Maar, zoals wel vaker in dit soort kamperende-tieners-in-de-rimboe-films gaan we via wat suffe, ongemakkelijke gesprekken (al spelen de acteurs en actrices best aardig) ,en wat verwijzingen naar de oorspronkelijke slachting, over op de eerste moord. Compleet terzijde, maar wat ik me gelijk afvroeg: waarom zou je in hemelsnaam stromen bloed kwijlen als je in je rug gestoken wordt?

Mja, en er gebeurt eigenlijk niet zo heel veel spannends. Meer oninteressante gesprekken van vervelende mensen, wat zwerven in het donker door de bossen en toch nog een beetje moord en geweld, maar echt dreiging, nou nee. Er zit nog wel wat leuke twists in als eerst blijkt dat de dames Elias en Ate mee hebben gelokt om ze te vermoorden, en als vervolgens blijkt dat Ate door een buitenstaander is vermoord die het later ook op hun gemunt heeft. Wel heel erg toevallig dat die na tientallen jaren precies die nacht opeens weer op komt duiken, maar laten we dat maar even buiten beschouwing laten. En de beelden van noordelijke bossen en meren (zeker bij nacht), ik heb er toch wel een zwak voor. De horrorelementen zijn verder wel matig vertegenwoordigd, en het blijft ook voor een thriller wat braafjes met uitzondering van misschien de laatste tien minuten waar het een beetje grimmig wordt. Wat meer rauwe randjes had de film goed gedaan, al blijft Bodom best kijkbaar, mede dankzij de paar onverwachte draaien die langskomen. Toch wel een voldoende, al is het geen hele dikke. 3.0*

Finse slasher die best sterk en sfeervol geregisseerd is, en enkele twists in petto heeft, maar inhoudelijk ook steken laat vallen met enkele indrukwekkende dwaasheden. Dat van die nude pics die eigenlijk niet bestonden vond ik echt niet werken. Dan verder in de film... als het de bedoeling is dat we het spannend vinden omdat de meisjes in levensgevaar zijn, dan slaan ze de plank mis, want met wat die meiden daarvoor deden heeft niemand sympathie voor hen . Het einde was er ook snel aan gebreid.
Het is okay om een wat afwijkende slasher in gedachten te hebben, maar het moet dan ook nog allemaal wat steek houden. En als slasher zelf mocht het wat stouter.

De filmtitel refereert aan het Finse meer Bodominjärvi waar in 1960 een misdrijf plaatsvond, waarbij vier kamperende tieners werden aangevallen. Drie van hen overleefden de aanval niet. Hoewel er wel een aantal verdachten in beeld was, is de moordenaar in de jaren daarna nooit gevonden. De overlevende kampeerder die met een gebroken kaak en steekwonden buiten het kamp werd gevonden en nooit een verdachte was, werd op basis van nieuw forensisch bewijs in 2004 aangeklaagd maar vrijgesproken. De brute moorden zijn tot op heden nog niet opgelost en nog steeds aanleiding voor menig eng verhaal rond het kampvuur.

In Bodom volgt de kijker vier sensatiebeluste tieners die hun tentje opslaan aan het gelijknamige meer. Zelfs een niet-doorgewinterde kijker weet dan al dat de film niet alleen verslag zal doen van een gezellig samenzijn. Regisseur Taneli Mustonen neemt helaas wel erg veel tijd om de verwachte twist in te zetten. Teveel tijd.

In beginsel is dat nog geen ramp. Er valt wel wat te genieten. Zo is de opbouw van een onheilspellende sfeer indrukwekkend. Het verstillende landschap wordt mooi gevangen. Het verlaten bos. Het spiegelgladde water van het meer. De nachtelijke beelden van het meer waarover spookachtige mistflarden drijven. Niet bepaald innovatief maar wel effectief. De beelden hebben een mysterieuze uitwerking. Een schitterende sfeerbepalende bodem voor subtiele duistere aanzetjes die de twist aankondigen. Een schitterende bodem om wat mystiek bij de personages te planten. Beide dingen gebeuren niet.

Helaas investeert de maker erg weinig in zijn personages. Die blijven onderontwikkeld en wekken amper interesse. Die doen gewoon wat tieners doen als ze zonder toezicht kamperen. En na een tijdje in deze atmosfeer te hebben vertoeft, verliezen de atmosferische beelden hun zeggingskracht. Waarschijnlijk heeft zelfs Mustonen er na een tijdje genoeg van, want opeens volgen de gebeurtenissen elkaar snel op en schiet de verhaallijn bizarre kanten op. Het is geforceerde hectiek en de spanning blijft definitief weg.

Bodom valt tegen. Het is vooral erg jammer dat Mustonen er niet in slaagt om zijn film in de duistere sferen te conserveren die hij in het begin zo fantastisch weet te creëren.

Regisseur Taneli Mustonen gebruikt de echte gebeurtenis van de Lake Bodom-slachtingen als inspiratie om deze film te schrijven en dit komt uiteindelijk op bijzondere wijze bij elkaar. Met name de gelikte visuele invulling valt op, waarbij de cinematograaf Daniel Lindholm uitstekend bijdraagt om een surrealistische en grimmige sfeer op te roepen. Het werk van de Finse componist Panu Aaltio mag ook zeker genoemd worden als effectieve pion voor het positieve eindresultaat. Het werk van deze drie heren draagt Lake Bodom met gemak boven de gemiddelde horrorgrens uit, want van enkele inhoudelijke elementen hoeft Mustonen geen bijdrage te verwachten. Zo is het acteerwerk niet bepaald sterk en ogen de slasherscenes wat te tam om noemenswaardig te zijn. Gelukkig wordt de film regelmatig in een nieuwe richting geworpen waardoor het uiteindelijke gebeuren aardig en vooral verrassend wegkijkt. Het is spijtig dat Mustonens tocht naar Amerika niet zo sterk heeft uitgepakt als zijn Finse voorganger.