Berlin Syndrome (2017)

Berlin Syndrome

Na aanleinding van de geplande vakantie in Berlijn (rond augustus) heb ik samen met een kameraad (die ook mee gaat) samen deze film gekeken, om alvast in de stemming te komen van de o – zo gezellige sfeer in Berlijn. Toch vond ik de film wel erg meevallen hoor, er gebeurde niet echt iets bijzonders. Qua spanning valt de film reuze mee, het heeft iets vernieuwends maar blijft niets bijzonders.

We volgen Clare die rondreist door Europa en daarop uit komt in Berlijn (hoewel ik niet eens weet of het wel een rondreis was want mijn kameraad zei van wel). Wanneer ze de oude stad rondtrekt ontmoet ze Andi, een Engelse leraar op een school die haar graag mee wil nemen naar zijn huis.

We zien veel mooie plekken in Berlijn ook wel oude stukken maar goed, alles is in de tweede wereldoorlog vernietigd dus daar is ook niks moois aan om te zien. Wanneer ze mee gaat met Andi en in zijn huis beland met een daarna mooie seksscene. Al gauw komt Clare er achter dat ze het huis niet kan verlaten, zo is de deur gebarricadeerd met een grote stalen pin en later probeert ze het glas te breken door er een stoel tegen aan te gooien, waarna ze erachter komt dat die versterkt zijn (ze kan het raam ook niet openen).

Ze merkt dat ze hier niet uit zou kunnen komen en beslist daarna om met een schroevendraaier Andi aan te vallen. Op grote ergernis van ons want waarom stak ze de schroevendraaier niet in zijn nek of hoofd, pakt de sleutels en verlaat de boel. Ik vond dat dit erg werd uitgemolken en dat kon op sommige plekken aardig saai worden. Op het eind word Clare doormiddel van een hint gered door een meisje op Andi zijn school en weten zo te ontsnappen.

Hoewel ik Australische films altijd erg kan waarderen is dit echt een min punt geworden. Weinig spanning maar zeker wel een leuk verhaal, kent uiteraard niet veel film locaties maar dat is niet altijd even erg. Had hier helaas wel meer van verwacht. Ik ken ze helaas spannender.

2.0*

Prima filmpje.

Vooral qua sfeer erg genietbaar. Hangt soort van creepy vibe van begin tot einde. En ondanks de afhankelijkheid van één locatie ziet er ook cinematografisch erg knap uit.

Teresa Palmer ook sterk. Had ik even schrik van, gezien haar CV. Maar overtuigd wel.

Enig minpuntje vond ik de dialoog. Hier en daar een paar tenenkrommende stukken tekst jammer genoeg.

3.5*

Een behoorlijk trage thriller met veel dode momenten. Het begin en het einde zijn nog redelijk maar het tussenstuk is soms erg saai, echt spannend wordt het helaas niet. Het acteerwerk kan ermee door maar Palmer heeft de uitstraling van een natte dweil. Verder niets wat het vermelden waard is.

Wij vonden het een prima film met veel spanning.

Soms was het een beetje langdradig maar toch tot het einde genoten.

Een beetje Misery taferelen dus.

De ogenschijnlijke normale charmante leraar ontpopt zich tot een griezelig persoon.

Ondanks de redelijke voorspelbaarheid is het gegeven van het opgesloten zitten in het apartement zeker spannend alhoewel het slot wat mij betreft wel wat wordt afgeraffeld.

“What would be the worst thing I could ever do to you? Don't worry... I would never do it. We are a team.”

Film met twee gezichten. De eerste 45 minuten zijn sfeervol en erg sterk. Regisseuse Shortland maakt er een stijlvol geheel van met het grauwe Berlijn, de cinematografie en de sfeervolle muziek als grote pluspunten. Met een spannende opbouw en twee sterke acteurs in Teresa Palmer en Max Riemelt als gijzelnemer/gijzelaar.

Jammer genoeg wordt het verhaal na een tijdje wat eentonig, langdradig en worden er vreemde keuzes gemaakt. Palmer ontwikkeld een soort van Stockholm Syndroom en er wordt erg veel tijd besteedt aan het leven van Andi. Waarom weet ik niet, want veel komen we niet te weten over zijn beweegredenen en het is vooral oninteressant. Gelukkig blijven de acteurs sterk en het einde is aardig gedaan.

Redelijk thrillertje.De film komt inderdaad wat traag op gang en dat duurt wat te lang,als eenmaal de spanning komt en de bloederige momenten bijvoorbeeld de scene met de hand tussen de deur.... dan is het leuk kijken.
Helaas zijn dat soort momenten te weinig en zet het niet door.Acteerwerk van Teresa Palmer vind ik wel echt sterk en zei tilt de film echt naar boven.

Leuke wegkijker

Heel behoorlijk. Een Australische toeriste in Berlijn wordt gegijzeld door een charmant uitziende man voor wie ze een crush krijgt, om daarna tot het besef te komen dat ze gegijzeld wordt. Vooral Teresa Palmer (uit Hacksaw Ridge) maakt de film goed maar haar gijzelnemer, gespeeld door Max Riemelt, is verontrustend; hij ziet er heel normaal uit voor de buitenwereld, maar vanbinnen is hij compleet gestoord. Een verklaring hiervoor wordt (gelukkig) nooit gegeven en dat vind ik goed ook dat Shortland deze valkuil ontwijkt.

De omgang tussen Clare en Andi is de kern van de hele film: passioneel en seksueel in het begin, daarna gewelddadig... dan medelijden (de scène waarin ze seks hebben nadat hij haar vertelt dat zijn vader is overleden vond ik een sterke scène)... Sterke deprimerende sfeer en bij momenten spannend met een goed gebrachte ontknoping.

Beklemmende film die evenveel thriller is als psychodrama en gekenmerkt wordt door een sfeer van beklemming. Eigenlijk vanaf de start al.

Want, hoewel er in den beginne nog geen sprake is van duistere zaken, is de sfeer meteen al niet licht en vrolijk. Uit de eerste kennismaking met het vrouwelijke personage (prachtrol van Palmer) blijkt al dat zij niet lekker in d'r vel zit. Schuchter beweegt zij door de grote stad. Schuchter bivakkeert zij in haar goedkope hotel. Schuchter legt zij contacten. Ongetwijfeld ligt aan haar onzekere gedrag veel persoonlijk drama ten grondslag. Er zijn althans wat subtiele aanwijzingen voor.

Haar gedrag en haar ongemakkelijke interacties creëren direct al een sfeer van onrust en huisvesten de kiemen van ontsporing die ieder moment kunnen ontluiken.

De gebeurtenissen die volgen versterken de onheilspellende sfeer. Die sfeer verankert zich vervolgens stevig in de film en laat niet meer los. Elke illusie dat de film nog een zonnige moodswing in petto heeft, is ongegrond. Berlin Syndrome is een film die je van begin tot eind kijkt met een gevoel van onbehagen.

De film neemt de tijd. De echo's van de gebeurtenissen blijven op die manier lang hangen. De duisternis wordt er traag en gedetailleerd ingewreven. De traagheid is een enorme sfeermaker.

De personages kampen met trauma's. Zoveel is duidelijk. Meer dan een tipje hier en daar wordt niet opgelicht. Ik had er een ambivalent gevoel bij. Door niet alles klip en klaar uit te leggen, blijft het enigmatische behouden en dat aspect is een belangrijke sfeerfactor. Een begrijpelijke keuze, maar nieuwsgierig was ik wel.

De muziek speelt een belangrijke rol in het sfeervolle geheel. Dreigende en deprimerende klanken zijn het eigenlijk. Onder begeleiding van muzikale boosaardigheid en droefenis hakken de beelden, die zonder begeleidende muziek al ingrijpend zijn, er extra stevig in.

Niet elke scène in de film is spot on. Hoewel de beklemming niet in gevaar komt, zijn er momenten in de film waarbij de personages in herhaling vallen of waarbij hun handelingen enigszins voorspelbaar zijn. Waarschijnlijk is de lengte van de film daar debet aan. Kleine ergernis.

Verder veel lof.

Aardig thrillertje over een Australische toeriste die contact legt met een op het eerste gezicht erg leuke Duitse leraar. Totdat hij haar als eigendom begint te zien, haar opsluit en misbruikt. Een film waarin ergernissen en onlogische situaties op de loer liggen, en die soms ook naar buiten treden.

Veel lof voor de dappere rol van Teresa Palmer die zich kwetsbaar toont door uit de kleren te gaan en daarnaast sterk acteert als radeloos slachtoffer. Ze is een prettige verschijning die de film in haar eentje kan dragen. De momenten waarop ze emotioneel brak kwamen sterk over. Het moment dat ze met haar vingers tussen de deur kwam was ook erg sterk. Hoe vaak gillen mensen wel niet de longen uit hun lijf, maar zo'n stilte van een paar seconden maakt echt meer indruk. Riemelt krijgt ook een voldoende, al lijkt me de rol minder moeilijk met zo'n onsympathieke kop.

Helaas heb je met alleen goed acteerwerk nog geen goede film. Want Berlin Syndrome kent behoorlij wat langdradige stukken en weet uiteindelijk niet te verrassen. Veel dingen zijn voorspelbaar zoals het breken van ramen of om hulp proberen te roepen. Er wordt een licht geworpen op het werkleven van Andi, om een contrast te creëren tussen zijn goede kant die de buitenwereld ziet en de slechte kant waarmee Clare te maken heeft (en om kennis te maken met haar potentiële redder natuurlijk). Maar toch blijf je met vragen zitten zoals: waarom val je in een moment van onachtzaamheid Andi niet gewoon aan met iets scherps of zwaars? Waarom gebruik je de schroevendraaier niet beter?

De film had iets hoger gescoord als het na anderhalf uur was afgelopen. Twee uur is veel te lang, na een uur heb je het wel een beetje gezien. Zeker omdat de film eigenlijk niet zo spannend is. Het einde is ook zwak, ik kan zo twee betere opties uit mijn mouw schudden. Of Clare ontpopt zich tot femme fatale en neemt keihard wraak (al verliest de film dan geloofwaardigheid). Of Clare komt op tragische wijze om het leven. Een dergelijke shock had ik persoonlijk wel kunnen waarderen. Toch een kleine voldoende, al is het misschien omdat ik een beetje een zwak voor Palmer heb gekregen. Maar het verhaal heeft, net als Clare, weinig om het lijf.

Wel een aardig filmpje. Jammer dat de speelduur een halfuurtje te lang is, ergens halverwege begint het wel wat saai te worden. Gemiste kans eigenlijk, want het verhaal is sterk genoeg verder, en de sfeer wordt mooi duister uitgewerkt. De rol ligt Teresa Palmer goed, want ze komt veel sterker en geloofwaardiger over dan in veel van haar andere rollen.

A: “I texted your mother for you. I told her you were okay.” – C: “But I’m not okay.”

Berlin Syndrome is een aardige thriller die ons meeneemt naar het indrukwekkende maar ook duistere Berlijn. Het is een stad met verschillende gezichten, afhankelijk naar wat je op zoek bent en het karakter ervan wordt goed in beeld gebracht. De film brengt je eerst in een roes en sfeer van opwinding, om je nadien te laten ontwaken met een dikke knoop in de maag. De ijzingwekkende muziek bereidt je voor op de niet zo leuke ontdekking van Clare, die snel doorheeft dat het hele ‘vriendje sluit mij op in zijn appartement’ niet onschuldig is.

Clare, gespeeld door Teresa Palmer, doorloopt de verschillende fasen van angst, ontreddering, woede en medelijden tijdens haar opsluiting. De film blijft een groot deel overeind dankzij haar sterke acteerprestaties maar dan hebben we het nog niet gehad over de tegenspeler Max Riemelt, die een overtuigende psychopaat neerzet. Hij weet de kijker zowel te charmeren als intimideren. Behalve dat hij gestoord is in zijn hoofd, heb je geen idee wat je van hem moet denken of van zijn motieven. Ergens hoopte ik hier een beetje op omdat er wordt gekozen hem overdag te volgen terwijl Clare is opgesloten. Zo krijgen we wel wat inkijk in zijn leven. Maar buiten een aantal zaken zoals de verstoorde ouderrelatie en andere asociale kantjes van hem, komen we niet zoveel te weten. Andi toont op veel momenten zijn zachte, menselijke kant en dit maakt hem nog angstaanjagender en meer onvoorspelbaar.

De film kent een aantal zeer mooie scènes, met als persoonlijke favoriet de scène waarop Andi haar naar het bos brengt. Van mij had de film hier mogen eindigen, het had verscheurend geweest maar tegelijkertijd ook mooi omdat Clare dan vrij zou kunnen sterven. Maar Andi zijn plannen worden verstoord en er staan nog meer dingen te gebeuren die niet in zijn voordeel zullen uitdraaien. Clare krijgt terug op het appartement een ingeving waarna ze een studente van hem op de hoogte weet te brengen die haar vervolgens helpt te ontsnappen. Alles wat ervoor niet wilde lukken, lukt nu plots wel. Clare sluit Andy op en boontje komt om z’n loontje. In een laatste shot zien we haar euforisch lachen uit een taxi en dat is het dan. Misschien een beetje te slap einde na alles wat we gezien hebben...

De lange speelduur speelt wat parten. Het laatste halfuur zakt alles een beetje in en de ontknoping weet dit niet volledig goed te maken, ondanks de spanning en beklemmende sfeer. Vind het ondanks wel een mooie film die een hoger gemiddelde verdient.

Deze film was zeer interessant ogend en had zomaar één van die verborgen pareltjes kunnen zijn. Helaas komt dat niet tot uiting in de film! Dat verhaal over de Australische toeriste Clare die naar Duitse hoofdstad Berlijn gaat om daar gebouwen en huizen te fotograferen en daar een zekere Andi ontmoet. Waarmee ze een romantische nacht beleeft maar de volgende ochtend erachter komt dat ze is opgesloten, blijkt gewoon te lang. De spannende momenten zijn verspreidt over pakweg twee uur en daardoor verslapt je aandacht. Daarnaast lig nadruk in de film teveel op het leven van die Andi en niet op de relatie tussen dader en slachtoffer. Waar ook de verwijzing in de titel naar is! (stockholmsyndroom) Die dagelijkse beslommeringen van boodschappen doen, naar zijn werk gaan en zijn vader bezoeken zijn alles behalve interessant en daardoor missen de personages van Clare en Andi kracht; je bent niet meer voor of tegen hen, iets wat wel essentieel is voor de film. Aan Max Riemelt en vooral Teresa Palmer ligt het niet zij acteren erg fijn. Nee, vermoedelijk komt het meer doordat regisseuse Cate Shortland teveel wil laten zien dat ze goed kan filmen. En daardoor is de film onnodig lang gemaakt. Jammer maar daardoor is het juist niets meer dan een saaie thriller met mooie beelden geworden.

Geslaagde thriller van Australische bodem vooral door het uitstekende acteerwerk. Het begin is wel aan de trage kant en de film duurt dan eigenlijk ook iets te lang temeer daar het verhaal wat aan de magere kant is. Mooie beelden ook en ik heb me geen moment echt verveeld. 4 sterren

Redelijke thriller. Het verhaal is niet origineel maar wordt prima uitgewerkt door Shortland. De opbouw is goed en de spanning wordt aardig opgevoerd. Men zorgt er voor dat je als kijker meeleeft met slachtoffer Palmer. Continue denk je mee hoe te ontsnappen. De film duurt misschien net iets lang, maar verveelt gelukkig niet. Palmer en Riemelt zetten prima rollen neer. 3.5

“What would be the worst thing I could ever do to you? Don't worry... I would never do it. We are a team.”

Mocht je ooit een stormachtige nacht vol passie hebben gedeeld met iemand die je pas net kende, denk dan even terug aan het moment dat je wakker werd ’s, ochtends. Diegene is al naar zijn/haar werk, maar je blijkt opgesloten te zijn in diens appartement. Een vergissing, denk je dan. Maar dat blijkt niet zo te zijn. In Cate Shortlands nieuwe film Berlin Syndrome, komt de Australische backpackende fotografe Clare erachter, dat haar Berlijnse one night stand niet van plan lijkt te zijn, haar ooit nog te laten gaan.

Een psychologische horrorthriller nu dus, van de hand van de Australische Shortland, naar een boek van Melanie Joosten. Ruim vier jaar geleden was ik wel onder de indruk van Shortlands voorlaatste film, Lore (2012). Als ik het niet geweten had, dan had ik niet geraden dat het dezelfde filmmaker betrof. Helemaal eerlijk is dat niet, want Lore had Adam Arkapaw als DP en Max Richter voor de muziek, terwijl Berlin Syndrom ‘het moet doen’ met cinematografie van Germain McMicking en een score van Bryony Marks. Uiteraard vraagt een andere film om een andere aanpak, maar ik kon mijn voorkeur niet helemaal onderdrukken. Al vond ik ook deze film bij vlagen toch wel mooi geschoten.

Normaal zijn het backpackers in Australië die opeens door een zweterige outbackbilly ontvoerd worden. Het is grappig dat Joostens boek dat omdraait, al is het niet de gimmick die Berlin Syndrome de moeite waard maakt. Teresa Palmer doet het érg goed als Clare, en het is moeilijk niet met haar mee te leven. Ook Max Riemelt geeft een ingetogen, ontwrichtte performance als Andi, de ogenschijnlijk charmante leraar Engels, die Clare opeens opsluit in zijn Berlijnse appartement.

Shortlands film is vrij minimalistisch, geen voortdurende plotwendingen die tot spanning leiden, of een in hartkloppingen resulterende score. Toch is Berlin Syndrome niet monotoon of saai, en gebeuren er wel degelijk dingen, met name wanneer Clare een kans tot ontsnappen lijkt te zien. Het is alleen net wat weinig om er de speelduur van 2 uur mee te kunnen vullen.

3,5*

Redelijke film over een Australische backpacker die in Berlijn een leuke jongen ontmoet. Deze thriller is sfeervol in beeld gebracht en ook wisselwerking tussen de twee hoofdpersonages wordt boeiend neergezet. Echter duurt de film te lang en valt het einde wel wat tegen. Teresa Palmer zet een meer dan prima rol neer.

Subtiel opgebouwd, langzaam escalerend drama dat uiteindelijk resulteert in een beklemmende thriller. Het geloofwaardige akteerwerk van de twee hoofdrolspelers en de sobere visuele aanpak zorgen grotendeels voor een overtuigend geheel, al duurt de film wel iets te lang en laat regisseuse Cate Shortland naar het einde toe wel wat steekjes vallen. Niettemin een intense kijkervaring.

Het duurt even alvorens de film echt op gang komt, maar dat euvel wordt afdoende gecompenseerd in het vervolg, hoewel het middengedeelte best wat meer verrassende, c.q. nieuwe ontwikkelingen had mogen kennen. Desondanks een spannende thriller, die mij af en toe onwillekeurig deed denken aan La Cara Oculta (2011), al is dat goed beschouwd een heel andere film.

Ik had eigenlijk toch iets anders verwacht op vlak van verhaal en horror. Valt serieus tegen. Heel lang uitgesponnen met weinig spannende momenten. Verhaal biedt te weinig om de kijker zijn aandacht te houden. Gelukkig een goed acterende Palmer die het oog ook wat gunt. 4/10

Ik vond The Berlin Syndrome vooral goed geacteerd en realistisch gebracht. Er gebeurt misschien niet zoveel maar ik heb me allesinds nergens verveeld. Plotwendingen zijn goed. Stoorde me eigenlijk niet direct ergens aan iets. Die kerel zou je het ook niet direct van verwachten. Teresa Palmer gunt het oog inderdaad iets maar ze mag er zeker wezen. Goed einde ook. Zodoende ik eigenlijk niets slecht kan zeggen over deze film en het voor grotendeels single location movie is, goed gedaan.

Redelijk. Een film met eenzelfde thema als 3096 Days, Girl in the Basement en Room. Het is allemaal voorspelbaar natuurlijk zal ze ontsnappen, maar degelijk. Beelden zijn aardig, acteerwerk is in orde, qua plot gebeuren er geen gekke dingen. Goed om de avond mee door te komen dus, maar niet meer dan dat. 2,5*.

Flauwtjes.

Berlin Syndrome is toch wel de film die hoopt je ongemakkelijk te maken door alle zaken zo realistisch mogelijk neer te zetten. Het lukt regisseuse Cate Shortland echter nauwelijks. Als een thriller voornamelijk de interesse kan halen uit het feit dat de Duitse achtergrond er soms wel mooi uitziet gaat het ergens verkeerd.

Niettemin kan ik best begrijpen dat sommige kijkers dit als een spannende film kunnen ervaren. Ikzelf vond de relatie tussen Palmer en Riemelt te storend om deze spanning zelf te kunnen ervaren. Riemelt doet het trouwens wel aardig, maar de ietwat theatrale acteerprestatie van Palmer zorgt ervoor dat de relatie nooit als iets "echts" gaat aanvoelen. Dat valt Palmer niet exclusief te verwijten, het script dat Clare namelijk meekrijgt werkt niet echt mee. Het personage wordt gevolgd in een kleine ruimte, maar als de ontwikkeling van datzelfde personage echter als oersaai wordt ervaren is Berlin Syndrome al snel een lange zit.

Links en rechts aardige momenten. Heel soms vond ik de film leuk om te benaderen puur vanuit een psychologisch perspectief, maar dat wordt bemoeilijkt door het weinige inlevingsvermogen dat ik voor Palmers personage kon tonen. De trage, kale regie helpt daarbij ook niet echt mee. De droevige toon is te rechtvaardigen, maar dat houdt op als je er als regisseuse verder niet echt iets mee doet behalve het allemaal verdrietig te laten aanvoelen. Ik zal niet zeggen dat de film een teleurstelling is, een positieve verrassing alleen evenmin.