The Desperate Hours (1955)

Geslaagde film die praktisch een losse remake van Key Largo is, zei het dit maal met Humphrey Bogart in de rol van dader in plaats van slachtoffer.

Dit subgenre levert veelal geen toppers op en is ook zeker niet een van mijn favorieten, maar The Desperate Hours weet zich prima staande te houden met dank aan de uitstekende acteerprestaties van vooral Bogart en March, de regie van Wyler en het prima camerawerk. Het is met dit soort films altijd maar weer oppassen geblazen dat hij niet te lang duurt en met 112 minuten voldoet hij daar redelijk aan. Plot is hier en daar wat doorzichtig en het eindshot voldeed niet helemaal aan de verwachtingen, maar de constant aanwezige spanning maakt veel goed.

Al met al zat kijkplezier voor een waardering van een 4.0*. The Desperate Hours is niet groots, maar verdient absoluut een groter publiek dan 27 man.

Sterke film door zijn eenvoud. Inderdaad een vrij conventionele gijzelingsthriller, maar toch is de film sterk bovengemiddeld. De spanningen tussen de ontsnapte gevangenen en gegijzelden en de spanningen tussen de gangsters onderling (en in minder mate binnen de familie) zijn perfect in beeld gebracht. Niet onderhuids, maar vrij pontificaal wat ook erg effectief blijkt. Bogart en March bespelen elkaar goed en de broeierige sfeer die zich voor 75 % op één locatie afspeelt werkt ook prima.

Wat de film vooral onderscheid van andere soortgelijke films is de rationele manier waarop iedereen handelt. Zowel de gangsters als de familie handelen volstrekt logisch. Geen rare bokkensprongen om de film gaande te houden. Het enige moment was misschien het uiterst ongelukkige moment waarop Ralphy een ontsnappingspoging onderneemt

Goed geregisseerde film. Een van de betere in het genre. Jammer toch dat in deze periode (brave jaren ’50) gangsters nooit eens kunnen winnen. Verder weinig minpunten aan te ontdekken. 4 sterren.

Bogart's voorlaatste film

Toevallig een tijd geleden 2 Bogart films gekocht. Blijkt dat het zijn laatste en voorlaatste films zijn. Harder They Fall had ik al gezien dus was het gisteren tijd voor Desperate Hours.

William Wyler slaagt erin om de hele film boeiend te houden door een spanningsboog te creëren die nergens inzakt. Je wordt bijna zelf claustrofobisch op sommige punten. Bogart speelt weer geweldig, begon zelfs wat sympathie voor zijn personage te krijgen maar ook de andere acteurs mogen niet vergeten worden. Alleen irriteerde ik me mateloos aan dat joch Ralphy.

De film blijft logisch en goed te volgen al zorgt wederom het zoontje voor soms een frons vooral met zijn mislukte ontsnappingspoging maar voor de rest zijn er gelukkig geen rare zijsprongen om het verhaal draaiende te houden. Ook het einde wordt mooi afgerond.

4*

Eén van mijn favoriete films met Bogart en ook één van mijn favoriete actiefilms. Een film die duidelijk model staat voor vele latere films binnen het actiegenre, het verhaal moet in de jaren '50 ook wel redelijk origineel geweest zijn aangezien ik nog geen films tegengekomen ben die ook de hele speelduur een gijzeling laat zien. Al zijn er na deze film natuurlijk nog genoeg dergelijke films uitgekomen (Hostage en A Perfect World zijn zo'n voorbeelden), maar die films kunnen niet op tegen deze actieklassieker. Humphrey Bogart zet hier net als in Dark Passage en High Sierra opnieuw de rol van badguy neer en doet dat zeer goed, hetzelfde kan gezegd worden over de goed gecaste bijrollen. Het viel me trouwens op dat je in de film al kunt zien dat Bogart nogal met zijn gezondheid sukkelde, wat overigens niet vreemd is aangezien hij nog geen twee jaar later stierf..

Verder valt er gewoon niets op deze film aan te merken, het verhaal keek goed weg en kwam minder gedateerd over dan sommige andere jaren '50 klassiekers en er was genoeg spanning te vinden..

4.0 sterren

Mijn tiende film die ik inmiddels zien met Humhrey Bogart, en zeker niet een van de slechste. Wat heet, The Desperate Hours is juist een van de betere films die ik zie met Humphrey Bogart. De plek in de tip 250 is dan ook zeker niet onverdiend.

Redelijk simpel verhaal. De vergelijking met films als The Petrified Forest en Key Largo is dan ook snel gemaakt. Kwa opzet lijken ze dan ook best op elkaar. Het is ook goed te zien dat Humphrey Bogart niet meer de gezondste man op aarde was. Hij zag er al best wel slecht uit. Gelukkig had dat geen invloed op zijn acteerwerk, wat dat was weer gewoon van hoog niveau.

Fredric March deed het ook prima. Van de cast speelde alleen die Ralph een beetje irritante rol. Maar verder vermaakte de film prima. De speelduur, de dialogen, alles was prima verzorgt Dus gewoon weer een super vermakelijke film met Humphrey Bogart.

4*

55 jaar na data is The Desperate Hours nog steeds een vermakelijke en met vlagen spannende film om te kijken.

Humphrey Bogart in 1 van zijn laatste rollen, gelukkig wel een rol die hem op het lijf was geschreven.

Bogart overtuigde mij al in The Treassure Of The Siera Madre, en ben hem nog meer gaan waarderen door zijn rol in The Desperate Hours, hij is echt een meerwaarde voor de film.

Het plot is ook redelijk goed uitgewerkt, maar had best wat meer spanning in gemogen op sommige punten.

3,5*

Goeie film waarin een gezin in hun eigen huis wordt gegijzeld door een paar ontsnapte gevangenen. Een simpele opzet, dat een goeie film oplevert met een aantal spannende momenten. Vooral in het begin mist de film wel wat vaart. De cast is uitstekend met erg fijn spel tussen Humphrey Bogart en Fredric March.

De films van rasverteller William Wyler zijn vrijwel zonder uitzondering goed voor topvermaak. Ook met deze thriller weet hij de kijker uitzonderlijk te boeien door de spanning geleidelijk aan steeds verder op te voeren. Nu scheelt het natuurlijk een slok op een borrel dat hij met Humphrey Bogart en vooral Fredric March twee topacteurs in huis heeft, die het klappen van de zweep als geen ander kennen.

Een van de betere thrillers uit de jaren ’50.

Clickety click

The Desperate Hours is vooral een prachtige showdown tussen Bogart (crimineel op de vlucht) en March (keurige huisvader) die misschien wel meer met elkaar gemeen hebben dan eerst gedacht. Hun samenspel is om van te smullen, en de constant aanwezige (onderhuidse) spanning doet de rest. Mooi die afkeer én afgunst richting het 'gelukkige, rijke gezinnetje' van de Griffin broertjes. Een paar minpuntjes (inderdaad: het zoontje!) maar verder een hoop vermaak.

Bogart ziet er idd hier niet zo gezond uit, al hielp zijn gevangenisplunje ook niet mee.

Goede thriller , met een goede rol van Bogart, het begin met de humor in het gezin valt wat mij betreft wat uit de toon , zodra de gijzeling echter begint komt de film goed op gang .

In de omschrijving staat ook film noir maar die classificatie vind ik minder passen bij deze film .

Knap gefilmde en spannende home invasion, waarbij drie ontsnapte gevangenen een modaal gezinnetje gijzelen in hun huis. Op de tijdslijn een heel late film-noir, die maar liefst in VistaVision gefilmd werd, een vroegere benaming voor widescreen. En dit is zeker een welkome extra, want de film gebruikt voor die tijd vaak vernieuwende camerastandpunten. Het script is erg speels waardoor er voortdurend iets gebeurt om de actie erin te houden. Voor Humphrey Bogart was dit zijn voorlaatste filmrol en het is ook hij die het meeste indruk maakt als een harteloze schurk en "cop killer". Een minpunt zijn zoals vaker voor films uit die tijd, de vrouwelijke rollen. In die tijd altijd modellen van gehoorzaamheid en onderdanigheid... Irritant gewoon. Telkens als vader Hilliard terug in huis komt, haasten de vrouwtjes zich naar het balkon om de stand van zaken op te meten ... Maar verder absoluut een ijzersterke thriller waarbij ik meer dan eens gehapt werd door de spannende situaties. Leuk om te zien dat hij ook op MM zo hoog aangeprezen staat.

William Wyler heeft me al een aantal keer serieus weten te verbazen met erg goede films als The Best Years of Our Lives, Roman Holiday en Ben-Hur. The Desperate Hours leek me opnieuw iets totaal anders, want ook die andere films zijn allen van een heel ander genre.

The Desperate Hours is wat mij betreft van een iets lager niveau, maar is nog steeds een degelijke homejacking film. Het weet zich te onderscheiden van andere gijzelingsfilms doordat het vrij vlot aanvoelt. Het merendeel van de film speelt zich wel af in het huis, maar Glenn Griffin laat ook toe dat de vader en dochter het huis mogen verlaten om niet te veel de aandacht te trekken. Alleen heb ik zelden echt op het puntje van mijn zetel gezeten, want daarvoor zit er toch te weinig suspense in de scènes binnenshuis.

Humphrey Bogart is degelijk op dreef als gijzelnemer, maar ik heb hem eerlijk gezegd al betere rollen weten spelen. Fredric March vond ik hier de beste van het gezelschap als vader van het gezin. Het is vooral de realistische manier waarop hij omgaat met de situatie dat me het meest kon bekoren. vaak zien we toch van zo'n heldhaftige types in dergelijke rollen die acties ondernemen die niemand anders zou doen.

Degelijk gemaakte gijzelingsfilm, maar ik miste toch dat speciale om er een hogere score aan te geven.

3*

The Desperate Hours is de een na laatste rol van Humphey Bogart en niet een vroege maar eerder een late noir. The Desperate Hours is een home invasion thriller. Erg effectief. Behoorlijk spannend ook. Bogart is een van de bad guys. De een na bekendste naam is Frederic March die een hele riedel aan emoties afwerkt als de vader des huizes. De thema’s zijn typisch jaren 50. De bedreiging van het comfortabele Suburbia leventje.

Voor de rol van March was oorspronkelijk Spencer Tracy gecast. Maar er ontstond een strijd tussen Tracy en Bogart wie top of the bill mocht zijn, Tracy haakte af en daardoor speelde March zijn rol. Dez film had een waargebeurde aanleiding. In 1952 werd een gezin 19 uur gegijzeld. Een artikel daarover leidde tot deze film en overigens ook tot rechtzaken. Omdat het geijzelde gezin zei dat het artikel vol onjuiste details zat.

Dit was een grote film. Er zaten bijna twee supersterren in. Wyler regisseerde (en werd eigenlijk alleen ingezet voor wat prestigieuzere projecten). Wyler doet veel waardoor de film werkt. Hij neemt de tijd, heeft oog voor detail en maakt er een precieze film van.

Degelijke film, waarin drie ontsnapte gevangenen een gezin gijzelen. De sterkste rol hier is toch voor Bogart, al heeft die ook genoeg betere rollen op zijn naam staan. Het betreft overigens een van zijn laatste rollen. Echt spannend wil de film niet worden, al is de onderhuidse spanning tussen met name de vader van het gezin en de gijzelnemers goed voelbaar. Er zit ook een behoorlijk tempo in, zodat de film nergens gaat slepen. Erg degelijk, maar ook een film die niet al te lang zal blijven hangen.