The White Dawn (1974)

Semi-documentaire van Kaufman over enkele gestrande walvisvaarders die bij de eskimo's gaan leven. Echt een verhaal heeft deze film niet. Meer dan de botsing tussen twee totaal verschillende beschavingen, toont de film het dagelijks leven bij de eskimo's, van jagen tot sociale tradities tot het bouwen van igloos, hun vreugdes en hun woedes. Dit neemt dan ook het grootste deel van de film in beslag. Vermeldenswaard is de rituele scène waarin twee vrouwen mond op mond lucht blazen naar elkaars stembanden om een vreemd geluid te produceren . Heel vreemde scène. Het einde is vrij onverwacht maar echt memorabel vond ik het nergens. Daarvoor is het net iets te veel documentaire-achtig.

Drie walvisvaarders worden op sterven na dood gered door de Inuit, met hun eigen cultuur en

levensopvattingen. Vredelievend worden ze opgenomen, maar de invloed die de drie op 't

laatst uitoefenen krijgt grote gevolgen. Drie nogal uiteenlopende karakters, door al de drie

acteurs voortreffelijk geacteerd, die gespeeld door Timothy Bottoms nog de meest sympathieke,

die door Warren Oates duidelijk eigenlijk al vanaf het begin de minst sympathieke. De rol van

Louis Gossett Jr. schommelt er wat tussenin.

Dat documentaire-achtige kon ik hier niet echt in vinden. Er is aandacht voor de gewoontes

(En ook bijgeloof) van de eskimo's, maar de film neemt je toch vooral mee als avonturenfilm.

Met af en toe erg fraaie beelden. Maar ook 'lelijke', voor de dierenliefhebbers.

Ik vond het een mooie en boeiende film, met een leuke en soms ontroerende en warme

wisselwerking tussen de 3 Westersen en de eskimo's. Totdat het dus misgaat.

Aardige film over drie walvisvaarders die schipbreuk lijden en geholpen worden door de Inuit. Een verhaal ontbreekt nogal, maar wel mooie scenes waarin de twee beschavingen elkaar leren kennen. Echter vanwege deze opzet en het vrij trage tempo, wordt het wel vrij snel eentonig. Meer dan genoeg mooie plaatjes van het landschap (opgenomen in Canada op een eiland vlakbij Groenland).