Hunt for the Wilderpeople (2016)

groot minpunt, de rol die de jeugdzorgjager speelde anders vrij geloofwaardig
ook goed om eens een paar harde beelden te zienhet gekeeld zwijn, de gewonde hond

Als 'What We Do in the Shadows' (2014) al een feestje was vol dorky muurbloempjes en hun semi-hipheid, dan doet 'Hunt for the Wilderpeople' (2016) er nog een schepje bovenop. Julian Dennison is fantastisch als de jonge Maori die probeert om stoerder, hipper, meer gangster en zelfverzekerder over te komen dan hij eigenlijk is. Het contrast is enorm tussen het Tupac-minnende stadsjongetje tegenover zijn oubollige pleegouders uit een vorige eeuw: de doodknuffelende moederkloek (Rima Te Wiata) en haar afstandelijke, passief-agressieve echtgenoot (Sam Neill). Het is zo'n film waar het formulematige plot niet eens veel nieuws brengt, maar de odyssee uit de titel brengt een heleboel grappige ontmoetingen met vreemde karakters. Vooral de compleet over-the-top jeugdzorgambtenaar Paula (Rachel House) is hilarisch, als ze het voor elkaar krijgt om - ondanks haar bescheiden positie in ‘the chain of command’ - toch iedereen voor haar eigen karretje te spannen. Desalniettemin blijft de film iets te veilig en te voorspelbaar naar mijn smaak, waardoor het einde als een anti-climax komt. Maar ach, ik heb er flink om gelachen.

Uitstekend avontuur/komedie/drama film...

Leuk en prima verhaal...

Mooi Landschap...

Prima grappig acteerwerk...

Bekende acteur Sam Neill speelt goed...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

met Dolby Digital...

Heerlijk genoten, niet slecht...

Top...

Niet helemaal mijn ding. Ik vind de humor veelal flauw en het verhaal rondom de klopjacht vind ik niet zo interessant. Ik houd daar niet zo van. Het acteerwerk vind ik wel oké, de natuurbeelden vind ik erg mooi en sommige stukken vond ik redelijk vermakelijk. Ondanks hij niet heel lang duurt, duurde het mij wat te lang, aangezien ik niet heel enthousiast ben. Toch een voldoende. 3*

Een hevige innerlijke strijd gevoerd of ik deze film nou drie of drie en een halve ster moest geven. Uiteindelijk, na intensief overleg thuis, gekozen voor dat halfje extra. Het verhaal van een oude knorrepot die wordt opgescheept met een babbelziek jongetje hebben we eigenlijk al iets te vaak gezien. Wat het bijzonder maakt, naast de vaak prachtige beelden van de natuur, is de immer aanwezige, af en toe krankzinnige maar bovenal grappige humor waarmee dit wordt verteld: echt leuke en originele grappen worden hier vertoond. Wel is het zo dat die bizarre humor soms in contrast is met de rest van de film. Ik bedoel: het oogt niet als een volbloed komedie, de toon van de filmt is vrij serieus en die humor komt dan soms uit de lucht vallen, voelt net alsof het dan in de verkeerde film is geraakt. Maar los daarvan: klein filmpje, maar zeker de moeite waard.

Hele leuke verrassende film.
Heel jammer van de wat kleinere rol van Rima Te Wiata....door haar niet dood te laten gaan was de film vast nog leuker geweest,ik had het jongetje liever met haar de bossen in zien trekken....lekker maf wijf is het
Verder weer een erg leuke Waititi,toch wel een van de beste komedie regisseurs van het moment.
Dit is niet een van de beste maar zeker niet de minste

Vermakelijke avontuurlijke drama/komedie film, blij vlagen enorm kunnen lachen. En genoten van het prachtige Nieuw-Zeeland. Tevens was de soundtrack goed verzorgd. Het originele verhaal stak goed in elkaar, De interactie/chemie tussen Sam Neill & Julian Dennison was van hoogstaand niveau.

Gemengde gevoelens bij deze Hunt for the wilderpeople. Al bij al best een vermakelijke film en tof om eens gezien te hebben, maar daar blijft het ook bij. Vooral het eerste half uur vind ik ijzersterk wanneer Ricky Baker bij zijn nieuw pleeggezin wordt geplaatst. Het was vooral de rol van moeder Bella die me het meest in het oog sprong. Jammer dat zij vrij snel het verhaal werd uitgeschreven.

Hilarisch was ook de rol van de dame van de social welcare: grappig, hard en sarcastisch. Er zat toen ook voldoende snelheid in het verhaal met onder andere de snelle opsomming van de misdrijven die Ricky had gepleegd. Ook de scènes het diner en zijn slaapkamer bvb werd bijzonder humoristisch gebracht via snelle montages en kwieke dialogen/antwoorden. De relatie met "oom" Hec is minder makkelijk en clichématig worden net zij tot elkaar veroordeeld. Sindsdien kreeg de film een dipje die het niet meer te boven kwam. Via een nog meer absurd misverstand worden ze opgejaagd wild. Hier en daar nog wel een grappige scène, maar het zijn vooral de goedkope geforceerde grappen die het meest blijven hangen. Zo is de zijplot betreft het misverstand dat Hec een kinderlokker zou zijn nogal ver gezocht. De idiote kluizenaar is nog zo'n zijplot dat het verhaal geen goed doet waardoor het allemaal nogal flauwtjes wordt.

Jammer ook dat er te weinig aandacht is besteed aan het leven van Ricky. Waarom is hij een problem child? Hoe voelt hij zich? enz ... Een serieuze film is het dus allerminst, aandoenlijk ook al niet. Humoristisch dan weer wel met flarden, maar echt indruk maken doet hij niet. Had er alvast veel meer van verwacht.

Oh man! Net als bij What We Do in the Shadows was er bij het zien van Hunt for the Wilderpeople sprake van liefde op het eerste gezicht. En de volgende bevestiging dat Taika Waititi één van mijn favoriete regisseurs aller tijden is. Deze man tovert met z'n films vanaf de eerste seconde een glimlach op je gezicht, die daarna niet meer van je smoel af te krijgen is. Al vanaf de eerste seconden van Hunt for the Wilderpeople was ik 'hooked'. De film is vooropgesteld prachtig, zowel de mooie Nieuw-Zeelandse setting als qua cameravoering. Vervolgens krijgen we de typische Waititi humor en pacing; lekker droogkomisch met fijne over de top personages, die alsnog wel menselijk voelen. Ik had meteen enorm veel sympathie voor de hoofdpersonages, met name Rima Te Wiata. Wat een prachtig figuur. Haar verjaardagsliedje was hilarisch.

Als vervolgens Rima Te Wiata komt te overlijden zie je hoe goed Waititi sterk drama én luchtigheid kan combineren. Later lukt hem dat nog een keer als Neill zijn eigen hond moet doodschieten. Enorm dramatische momenten die je ook echt voelt, maar die alsnog goed passen in een film met zoveel lucht en humor. Fantastisch hoe Waititi dat zo sterk lukt, veel filmmakers hebben überhaupt al moeite met één van die twee elementen goed uitvoeren. Verder is de premisse ook gewoon fijn; Sam Neill - in een erg sterke rol - en Julian Dennison lopen met hun twee honden door de wildernis van Nieuw-Zeeland en komen allerlei types tegen. Simpel, maar in de juiste handen leveren zulke uitgangspunten altijd de mooiste films op. En dat is bij Hunt for the Wilderpeople zeker het geval. Ik ga 'm nog veel vaker zien. Met heel veel plezier.

5 sterren!

Ok Waititi.

Ergens vind ik het wel een beetje jammer. Ik denk namelijk dat zo'n regisseur als Waititi echt tot geniale dingen in staat is op het grote scherm, maar dit nooit doet. Inplaats daarvan maakt hij vooral komedies die net iets te flauw worden om grappig te zijn.

Zo ook hier, al begon deze komedie heel leuk. Regelmatig moeten lachen om de rare humor, die op een gekke manier wel zijn ding doet op een gegeven moment. Vooral het soort van, hoe langer je erover nadenkt, hoe grappiger de humor is. Dat was allemaal leuk.

Leuke locaties, en perfect in beeld gebracht door Waititi. Dit zijn precies de punten waarvan ik nu precies denk, Waititi, zal je niet een stapje verder willen gaan? Prima cameragebruik daarbij, had soms wel iets opvallender gemogen i.v.b. locaties.

Neill is leuk, maar ik vind het toch wel moeilijk om Dennison te beoordelen. Hij lijkt het heel graag te willen, maar vaak komen de dialogen er niet helemaal lekker uit. Jammer dat Waititi soms hele stomme types erin gooien die de humor er een beetje uit trekken. 'Psycho Sam' of die vrouwelijke kinderbescherming vrouw waren niet te harden.

De drama lukt deels, veel kan je eigenlijk niet serieus nemen. Vooral omdat de toon van de film daarvoor gewoon verkeerd is. Veel scenes die niet zo veel toevoegen, en op een gegeven moment, als de typetjes iets meer de overhand krijgen is de film ook gewoon niet heel leuk meer.

Veel verwijzingen, maar die komen allemaal niet heel lekker uit de verf. Vrij lui ook vaak, want gewoon een quote oplezen is wel heel makkelijk. Voor de rest mooi kleurgebruik en de film vermaakt, maar veel meer niet. Cijfer zal dus ook niet overdreven hoog worden.

Rebelse, onverschillige tiener Ricky [Julian Dennison] heeft al vele pleeggezinnen versleten voor hij onder de hoede komt te staan van de positief ingestelde Bella [Rima Te Wiata] en diens knorrige echtgenoot Hec [Sam Neill]. Dankzij Bella heeft Ricky eindelijk het gevoel een thuis te hebben gevonden dus de schok is groot wanneer Bella plotseling komt te overlijden. Door een paar ongelukkige uitspraken van Ricky denkt welzijnswerker Paula [Rachel House] dat hij in groot gevaar is en zijn is vastbesloten om Ricky te bevrijden en Hec op te laten pakken. Ricky en Hec slaan op de vlucht en zijn op elkaar aangewezen om uit handen te blijven van hun belagers. Van Ricky’s opstandigheid valt eerlijk gezegd niets te merken en het verhaal heeft enkele geforceerde wendingen. Maar het samenspel van Dennison en Neill is fantastisch en Waititi heeft meer dan voldoende verrassingen in petto in deze vermakelijke avonturenfilm. En House is hilarisch als de welzijnswerker die een bijzondere betekenis geeft aan de slogan “No Child Left Behind”.

Typische Taika Waititi.

En dat levert zoals doorgaans een licht filmpje op, met een hoog tempo en moppen die elkaar snel opvolgen. Daar zitten een aantal zeer geslaagde bij, maar dubbel zo vaak is het allemaal kinderachtige nonsens. Waititi vindt vooral zichzelf erg grappig, zo heb ik bij hem telkens het gevoel. Daardoor wordt zelfs een niemendalletje als dit na een tijdje best vermoeiend. Hij zou een film van hoop en al een uur moeten maken - dan kan het nog meevallen.

2