A Way of Life (2004)

Erg goede film in de traditie van Ken Loach en Mike Leigh.

Mooie hoofdrol van Stephanie James.

Racisme is een vrij groot thema in de film. De kansloosheid van de jongeren afgereageerd op Pakistanen (Paki's), blijkbaar de kut-Marokkanen van Engeland. Ander pijnlijk punt is de grote afwezigheid van ouders.

Het verhaal had net wat afwisselender mogen zijn, maar toch petje af voor scenarioschrijver/regisseur Amma Asante.

Redelijke film. Het thema, vreemdelingenhaat, was mooi uitgewerkt en voelde erg beklemmend aan. Helaas zaten er ook een paar zwakke scenes in. De 'ik sla mezelf' scene werkte gewoon niet en de zang scene in de auto paste niet in de rest van de film. Toch 3,5 sterren.

A way of life was me vooraf niet bekend. Het is een vrij typische Britse grauwe film geworden over het leven in de marge in de samenleving. Deed me wat denken aan Tyrannosaur (2011) of aan één of andere Ken Loach productie. Degelijke film waarbij de uitzichtloosheid en het grauwe bestaan centraal staan. Opgroeien in een kansarme wijk als alleenstaande moeder is geen pretje, maar de film kent ook enkele donkere kantjes.

Ik kon me nooit echt identificeren met de personages, hun sociale situaties of hun acties. Geen enkel personage was echt sympathiek en dat was wellicht wel de bedoeling van Asante. Niet zozeer dat ze zelf schuld (volledig) hebben hun penibele situatie, maar hun daden bestendigden hun sociale positie wel. Asante durft daarom de stelling poneren dat je de maatschappij heus wel één en ander kan verwijten (bvb het sollicitatiegesprek), maar dat éénieder misschien best eerst voor eigen deur veegt. Wat me wederom opviel was de rol van de sociaal werkster in Groot-Brittannië. Ik zie hun rol vaak als controlerend en straffend, als weinig empatisch en dwingend. Ik ben nu zelf maatschappelijk werker en kom dus ook vaak in dergelijke huishoudens terecht, maar de cultuur hier lijkt ons toch enigszins anders (zonder een geitewollensok te willen zijn).

Geen vrolijke film. Stephanie James doet het uitstekend als moeder die niet weet van welk hout pijlen te maken. Wanhoop en agressie gaan hier samen, als a way of life, een soort van survivalstrategie in de jungle van armoede en marginaliteit.