Death Wish (1974)

Best nog een aardige film, al is hij bij momenten behoorlijk a-moreel. Een beetje een guilty pleasure eigenlijk.

Het meest opvallende is vooral dat "Death Wish" eigenlijk een pro-wapen film is; het lijkt wel een film gespronsord door het NRA. Op een gegeven moment zit er zelfs een scène in waarin Charles Bronson uitlegt waarom hij zo nodig een pistool moet hebben: "To protect myself and my family from harm. The police is not gonna do it, so I better do it myself." Iedereen die "Bowling for Columbine" gezien heeft, weet hoe bitter dit klinkt.

Normaal gezien zou ik de film omwille van zijn morele foutheid eigenlijk 1 ster moeten geven, maar ik bekijk "Death Wish" liever als film, en niet als NRA-propaganda.

Vandaar dus 2.5 sterren

Deze film deed destijds heel wat stof opwaaien omwille van de vele geweldscènes, maar is nu wat gedateerd. Niettemin beïnvloedde Death Wish vele latere actiefilms en zien we Charles Bronson in zijn vertrouwde rol van eenzame wreker. Het typische seventies-sfeertje geeft de film nu een heuse retrolook. Let ook even op de piepjonge Jeff Goldblum als één van de drie jonge overvallers...

In het kader van "overal voor openstaan" dit maar eens gekeken en ik heb er niet echt een goede film van kunnen maken.
De 70's sfeer is wel lekker. D'r zit veel vaart in. Het heeft ook wel iets om naar zo'n doorzichtige op onderbuikgevoelens inspelende amorele film te kijken. (De stad is smerig en donker, het is er altijd bewolkt, op het platte land schijnt de zon.)
Bronson heb ik niet gezien in films uit zijn toptijd. Maar hier acteert hij als een krant. Of hij nu met zijn vrouw ligt te rollebollen op het strand van Hawaii, of hoort dat zijn vrouw vermoord is, of zelf iemand vermoord, of fijn huizen aan het ontwerpen is op het platteland Bronson lijkt constant in dezelfde emotie te zitten. De muziek was nogal raar en vaak misplaatst, hoewel de componist geen kleine naam was. (Herbie Hancock)
Bovendien was het naast een van de meest succesvolle rollen ook de rol die de carriere van Bronson om zeep hielp. Hij werd, gezien alles wat hij erna maakte niet erg serieus meer genomen.

2.0*

Heb gister deze gekocht in de Charles Bronson-box met Death Wish 2 erbij en Breakout, dus dacht ik: ik neem 3 en 4 ook gelijk mee. Dus ik heb DW collectie voorlopig kompleet(omdat deel 5 nog niet op dvd is verschenen)

Maargoed, ik vond de film wel goed. Charles Bronson speelde goed als de meedogenloze wreker. Die verkrachtingscene was ook hard. Maar wat ik nou niet snap is dat Kersey de moordenaars van zijn vrouw niet eens is tegengekomen en dat hij wraak kon nemen. Voor de rest allemaal goed. Ik kijk al uit naar deel 2, 3 en 4. Want die moeten ook steengoed zijn.

4,0

Mwah. Bronson is aardig als Wreker, maar het verhaal is zo traag als de pest en kent enkele vreemde plotwendingen, waardoor ik het toch net niet geloofde. Geloof niet dat ik de andere vier hoef te zien...

2*

Ik heb niet zo lang geleden The Brave One gezien met Judie Foster, het verhaal van Foster in New York die samen met haar vriend aangevallen wordt en ze het recht in eigen handen neemt als haar vriend uiteindelijk overlijdt. Daar is het concept (dat hetzelfde is als Death Wish) wel beter uitgewerkt met meer aandacht voor de psychische problemen voor de overlevenden die paranoia worden en in alles en iedereen een potentiele crimineel zien. Ook is de spanning beter opgebouwd dan in Death Wish.

Op zich is Death Wish nog niet zo heel slecht, alleen had ik er meer van verwacht. Alleen weet deze film niet echt waar hij zich moet situeren. Charles Bronson is meer een acteur voor actiefilms en het verhaal wil ook een psychologische kant weergeven. Waarom hij het recht in eigen handen neemt, de problemen met z'n geweten, z'n oordeel over wapens, ... En dat komt niet altijd goed over. De inspecteur die met de zaak bezig is, komt bij momenten zelfs irritant over en andere personages zijn amper uitgewerkt. Daardoor krijg je wel het effect dat alle aandacht naar Bronson gaat natuurlijk.

Langs de andere kant geeft het wel een goeie reflectie weer zoals AVM al eerder zei, over de sociale onrust die Amerika heerste, de stijgende criminaliteit en de onmacht om die criminaliteit aan te pakken. Als een Batman of Spiderman die taak van Bronson zonder problemen kunnen overnemen, waarom dan niet de meer realistischer toer opgaan met Paul Kersey? De film heeft wel als voorbeeld gediend voor latere wraakfilms als The Brave One, The Punisher, Walking tall en vele anderen. En ook al is hij niet echt goed uitgewerkt, toch blijft de film enigszins in het geheugen hangen.

Het eerste deel van de uitmelkserie met Bronson als getergde wreker. Wanwege het geweld toentertijd een veel besproken film. Inmiddels een klassieker. De film wordt nergens écht goed. Redelijk.

Waar ik de andere Death Wish films (vooral 3 en 4) vaak heb bekeken kwam deze haast nooit aanbod.

Nu snap ik ook wel waarom, want qua actie moet je deze film niet bekijken. En laat dat nou de reden zijn waarom ik die Death Wish films vroeger keek.

Nu zie ik in dat (vooral in het begin) het gebrek hierhaan waarschijnlijk meteen ook het échte pluspunt van deze film, je krijgt tenminste wat inzicht in Paul Kersey's gedachtegang, en dat bouwt het verhaal op z'n minst een beetje op.

Pas tegen 't einde van de film gaat Bronson los, en zelfs dan op een rustige en coole manier.

De film kent overigens twee zéér memorabele scene's, die zelfs na 10 jaar nog steeds in m'n geheugen gegrift stonden. - De één spreekt waarschijnlijk voor zich, de gruwelijke mishandeling van het gezing van Kersey

Én dat eind shot. - Heerlijk.

Leuk extraatje, Christopher Guest als agent die 't wapen van Kersey op 't eind vind

My God ik zou met een pistool aan elke vinger rondlopen in het New York van Death Wish; die arme Paul Kersey wordt iets van 6 keer overvallen in een paar weekjes tijd...

Verhaaltje steekt prima in elkaar, en Bronson heeft altijd dat mysterieuze lachje om z'n mond dat wel bij deze rol past. Paar andere rollen waren maar zozo maar vooruit dan maar weer. Aardige film verder, als je de orentutende soundtrack even buiten beschouwing laat.

Let verder op een piepjonge Goldblum als overvaller en het prachtige behang van Bronson dat alle verbeelding tart.

3*, de vervolgen laat ik maar voor wat ze zijn.

Inderdaad. Dat stoorde mij ook.

Als film vond ik Death Wish wel redelijk geslaagd, maar oei, dat uitgangspunt.

Jammer dat alle criminelen ook verschrikkelijk acteren, overacten alsof ze in de West Side Story zitten. Bronson acteert wel goed.

Qua beeld af en toe een heel mooie film, New York wordt mooi getoond. Muziek is van wisselend niveau.

Al met al een redelijke film, die alleen ontzettend fout is.

2.5*

Degelijk wraakfilm die nooit helemaal los wil gaan. Michael Winner krijgt het voor elkaar om een redelijk verhaal te vertellen waarbij je goed mee gaat in Bronson's personage maar waarbij het echte vuurwerk uit blijft. Natuurlijk; het snel trekken van het geweer en genadeloos neerschieten van overvallers is op het scherm vermakelijk getoond maar het liefst zien we natuurlijk het alles veroorzakende tuig branden. Death Wish is een degelijk film, maar ik hoop dat de sequels een stuk verder gaan.

Deze klassieke van Death Wish met Bronson kwam toendertijd erg indringend over.

De scene waarin de dochter verkracht wordt en de vrouw van Bronson om het leven komt is best heftig.

Het daarop volgende "rechtertje spelen" geeft een goed gevoel van gerechtigheid.

Ik geef het dus een 4.0

Alle zes delen gepindakaast, en vandaag dan het eerste deel van de Death Wish reeks gezien. Degelijk wraakfilmpje opzich, alleen haalt de film nooit een hoog niveau. Charles Bronsen zag in alleen nog maar in het epische C'era una Volta il West. Waar hij naar mijn mening een van de beste rollen ooit neerzet. Helaas speelt hij hier niet echt een sterke rol. Het blijft allemaal erg oppervlakkig. Verder zit er wel een lekker jaren 70 sfeertje aan. Ook past de muziek perfect bij de film. Nogmaals een redelijk wraakfilmpje, maar absoluut niet meer.

2,5*

Zeer degelijk wraakfilmpje, al had ik er om zijn cultstatus toch wat meer van verwacht. Ik weet ook niet of al de delen nog van elkaar verschillen van kwaliteit maar dat zie ik wel. De scene van onrecht is een goede, en dit hitst ons alsk ijker ook al flink op. Al had het van mij nog wel bruter gemogen maar goed, de toon is gezet en de waarkactie voor de kijker is al min of meer gerechtvaardigd. Bronson gaat los, ethisch ook best uit balans, al had het van mij wel wat beestachtiger gemogen. Hij heeft zijn emoties toch nog iets te veel onder controle. Fijne introductie in de DW reeks, al mag de reeks nog wel dichter tegen de grens aan gaan liggen of er gewoon zonder pardon overheen stappen.

Deze wraak begint goed met een sterk neer gezette geweld scene op moeder en dochter met een jonge Jeff Goldblum. De soundtrack en cinematografie maken het extra heftig.

Na het eerste half uur zakt de film wat in. Charles Bronson weet niet te overtuigen, want veel emotie spat er niet af van zijn gezicht. Daarnaast word de soundtrack, die in het begin het zware onderwerp prima wist te ondersteunen, haast luchtig en funky. Overigens wel een erg leuke soundtrack, maar dat past niet bij deze film.

De film word gedurende het laatste uurtje ook meer en meer routine, Bronson die wandelingetjes maakt door de stad en criminelen overhoop knalt, zonder enig verder doel of conclusie.

Toen ik deze film voor het eerst zag ik denk 6 jaar geleden of zo vond ik hem helemaal geweldig, ik keek hem samen met mijn oma die een echte Bronson fan is en samen genoten we van de film.

Anno 2010 heb ik de Death Wish box gekocht ( 10 euro voor 5 films echt een koopje) en ik heb de film vandaag weer met mijn oma gekeken, maar nu vond ik hem integenstelling tot mijn oma toch niet meer zo geweldig. Ik kon eigenlijk van mijn eerste kijkbeurt niks meer herinneren alleen dat ik hem toen leuk vond.

Mijn visie op de film is nu, het is een aardige film die een goed thema aan het licht brengt maar het op een slechte manier is uitwerkt.

Bronson is een man wie zijn vrouw heeft verloren en dan gaat hij als verwerkings proces maar criminele neer schieten. Aardig concept, ze laten zien dat de man een statement wil maken maar het is allemaal te saai voor een actie film en drama is het ook weer niet echt. Al vind ik dit toch echt meer een drama dan een actie film.

Bij Bronson's acteerwerk zit het ook niet zo snor , hij toont geen emotie en als zijn vrouw dood is gaat hij leuk raak zelf mensen neer schieten je ziet hem helemaal niet lijden of niks. Ik had graag gehad dat de film zich meer had gericht op het drama aspect, dan was hij veel beter, maar ja je zit weer met de oudheid van de film hoe was dit toen, waarschijnlijk een explosieve actie film, .......twijfel .......twijfel.

Conclusie 3,5 ster de film heeft de tands des tijds half doorstaan, een herziening over een goed half jaar zal het compleet duidelijk maken denk ik. Op naar de volgende 4 films.

Paul Kersey

Ik ben maar eens begonnen om deze reeks te herzien. Gister dus deel 1 na vele jaren weer eens bekeken.

Ik ben sowieso een liefhebber van wraakfilms. Ik kan me dan altijd wel goed inleven in de persoon die op wraaktour gaat als je familie of geliefde wat gruwelijks is aangegaan. Paul Kersey is in Death Wish zo iemand. Al verschilt deze film wel van veel andere wraakfilms, want meestal zie je de persoon achter de daders aan gaan. Paul Kersey pakt criminaliteit in zijn algemeenheid aan.

De film begint best aardig met het tonen van het goede leven wat Paul en zijn geliefde hebben. Daarna gaat het al snel mis (best een harde scene waar het gebeurt) en is Paul een gebroken man. Uiteraard komt hij via via toevallig aan een wapen en dan begint het...
Al vond ik het op zich wel wat moeilijk in te beelden dat een nette man als Paul zo gemakkelijk verandert in een moordende mystery-man. Maar het went snel en het voelt eigenlijk best wel goed als Paul tuig overhoop schiet.

Wat ik wel storend vond is het politieonderzoek naar hem. Sowieso kwamen ze wel erg gemakkelijk op zijn spoor, maar wat me tegenstond is dat men de link definitief legt door in te breken in Kerseys huis om daar toevallig een bloedmonster te vinden. Ik kan me niet voorstellen dat de politie dit echt zou doen. Sowieso kan je niet zomaar inbreken als politie lijkt me. Dat was wel een minpuntje, maar ook weer niet een erg vervelende.

Death Wish is een onderhoudende film. Het kost de film wat tijd om op gang te komen, maar daarna gaat het ook wel lekker. Charles Bronson zet zijn rol erg sterk neer. Hij heeft ook precies zon kop die bij een wraaknemer past. Ik kijk al uit naar de herzieningen van de andere delen van de reeks. Wel verlaag ik deze film van 4* naar 3,5*

3,5*

Laatst gekocht en zojuist bekeken. Ik verwachtte een heerlijke cultklassieker te zien, maar dat viel helaas vies tegen.
Zeer teleurstellende en ongeloofwaardige film. Ronduit slechte acteerprestaties en een aantal zeer onrealistische scenes. Bijvoorbeeld de inspecteur die al sigaarrokend een ongerechtvaardige huiszoeking doet en Charles Bronson die een 'paar dagen' na de dood van zijn vrouw weer rustig aan het werk gaat.

Enige goeie punten zijn de best wel goede muziek en een aantal mooi geschoten beelden, daarom 1,5*

Toch wel beter dan in mijn geheugen stond. Of misschien was ik teveel bezig met de vervolgen, die volgens mij wel echt stukken minder zijn. Dit heeft er voor mij wel voor gezorgd dat 'Death Wish' me niet positief in de oren klinkt. En dat terwijl dit best aardig is.

Het uitgangspunt van het voor eigen rechter spelen, blijft nogmaals wat simplistisch. Als je zoiets ergs gebeurt, de stad zit zo vol gespuis en de politie treedt zo nadrukkelijk niet op, dan wil ik best stilletjes juichen voor Bronson. Het blijft echter nog steeds een hoog redneckgehalte hebben. Het punt dat de crimerate zo ernstig daalde na het huishouden van Bronson vond ik dan ook totaal ongeloofwaardig, evenals het gedogen ervan door de politie. Bronson kreeg ineens een hoog Batman gehalte.

Maar goed, het centrale woord dat past bij deze film is misschien een beetje cliche. Rauw. De sfeer en de actie. Vond de opbouw van de film met de vrij heftige verkrachtingsscene en later de stappen die hij van architect naar vigilante zet, eigenlijk zeer behoorlijk opgebouwd en geloofwaardig. De laatste 45. min, die helemaal vol zit met vieze types (nog meer dan het eerste deel) die in hoog tempo worden omgelegd is zeer vermakelijk. Misschien een beetje fout, maar in een film kan ik dat zeker wel hebben dat tuig met bosjes met de grond gelijk wordt gemaakt.

De film blijft behoorlijk sfeervol. Je krijgt echt het idee van hel op aarde. Death Wish is verre van perfect, maar ik vond het sfeervol en vermakelijk. Ruime 3,5 sterren.

Na afloop kon ik alleen maar concluderen dat deze film me compleet verrast heeft. Ik had dan ook een totaal ander iets verwacht. De film begint sterk, je leert Paul Kersey 'kennen', die eerste luttele minuten dienen slechts als introductie voor de grote metamorfose later in de film. De verkrachting van zijn dochter, de slagen aan zijn vrouw worden op een brute maar realistische manier getoond aan de kijker. Ondanks ik A Clockwork Orange gezien heb blijf ik redelijk verbaasd dat ze deze scene op zo'n manier laten tonen aan de kijker. Ik weet dan ook helemaal niets over de jaren '70, als ik het hierin fout heb vergeef me dan.. Na de grote gebeurtenis zakt de film een beetje in elkaar. Het houterige acteerwerk van Charles Bronson zorgt voor een deuk in de film, hij lijkt er niet mee te zitten dat zijn vrouw vermoord is en zijn dochter verkracht. De film trekt maar niet op gang en na een tijdje is het toch volop genieten. Bronson herpakt zich meesterlijk, de metamorfose die hij ondergaat komt heel geloofwaardig over. Van liefhebbende vader tot Wreker. Ook in zijn daden uit zich dat, of eerder in het opzoeken daarvan. Wat mij ook verrast heeft is dat de 'echte' schuldigen buiten schot blijven zodat er na afloop alleen maar verliezers zijn. De straten van New York stralen een zekere charme uit, de constante dreiging is volop aanwezig. Zeer eng, even zelfs verschoten toen Kersey een steegje passeerde waar plots iemand een sigaret opsteekt. Het einde is fenomenaal, stopt abrupt maar laat je toch verlangen naar de volgende delen. 3.5*

Aardig. Film bevat een aantal inkakmomenten maar is bij vlagen toch ook redelijk vermakelijk. Bronson komt echter totaal niet over als een brute vigilante waardoor er niet echt een dreiging van hem uit gaat. Gooi daar het fouten 70ies sfeertje met bijbehorende 'muziek' tegenaan en je krijgt een film als deze.

Overigens is de scene waarin zijn vrouw en dochter gemolestreerd worden best heftig. Mede hierdoor kom ik uit op

2,5*

Death Wish is een zeer mooi voorbeeld van een vigilantefilm. Paul Kersey’s vrouw en dochter zijn slachtoffer van een gewelddadige verkrachting, waarbij zijn vrouw overlijdt. Paul kan de toenemende criminaliteit niet meer aanzien en besluit om zelf de misdaad te gaan bestrijden.

Charles Bronson speelt hier op zijn best. Knap hoe een gewone man zoals Kersey, die zelfs schrik heeft van een wapen, kan uitgroeien tot een moordenaar.

Verder geeft Death Wish een mooi beeld weer van Amerika in de 70’. Toenemende criminaliteit en angst bij de burgers.

Begin van de Death Wish reeks en tevens ook de beste uit de hele reeks (hoewel ik het 3e deel zeer vermakelijk vond). Verhaal is boeiend en zit best goed in elkaar en het oogt zelfs realistisch. De cast deed het goed en dan vooral natuurlijk mister Death Wish himself Charles Bronson.

Eerste deel van een vijfluik en ook veruit het beste deel, waarbij Charles Bronson een vredelievende man speelt, wiens vrouw op brute wijze wordt vermoord.

Ik moet zeggen dat het best een goede film is, al ben ik van de vervolgen dan weer totaal niet onder de indruk. Bronson zet op geloofwaardige wijze een man neer, die langzaam maar zeker de ommekeer maakt van iemand die niets met geweld heeft, naar een man die het uitschot uit de weg ruimt. Die ommekeer gaat vrij geleidelijk en dat is samen met het prima spel van Bronson toch wel de voornaamste reden, dat dit alles vrij goed werkt.

Regisseur Michael Winner slaagt er daarnaast ook in, om er een vrij harde film van te maken. Er zit niet bijzonder veel actie in, maar wat erin zit is best goed. Het kijkt allemaal lekker weg en ondanks dat sommige zaken, zoals het politieonderzoek, met een klein korreltje zout te nemen zijn, komt het allemaal vrij overtuigend over. Daarnaast krijgt Bronsons personage voldoende diepgang mee, waardoor je toch op een bepaalde manier met hem kunt meeleven.

Een fijne film dus. Er zijn beteren in het genre gemaakt, maar ook een hoop slechtere. Death Wish biedt echter toch wel veel vermaak en krijgt daarom van mij een ruime voldoende.

3,5*

Een mooie film. Met name de subtiele ontwikkeling van de hoofdpersoon vond ik interessant. Hij wordt heel menselijk neergezet.

Deze vertaling van de gelijknamige roman geschreven door Brian Garfield naar het witte doek is een echte klassieker geworden onder de wraakfilms. Het verhaal op zich is niet zo heel erg sterk, maar het bevreesde karakter van de VS uit de jaren zeventig is qua sfeer wel sterkt uitgebeeld. Onveilige straatjes en verlaten steegjes waarbij op iedere hoek van de straat het gevaar loert is het beeld uit die tijd. Charles Bronsen speelt zijn rol als slachtoffer van een disfunctionerend overheidsorgaan zeer overtuigend. We zien hem langzaam afglijden van slachtoffer naar burgerwacht, waarbij hij geen enkel geweld zal schuwen. Leuke eerste kennismaking met Jeff Goldblum en de laatste scene uit de film is een schitterend shot van Charles voor het komende sequel.

Eén van Bronsons bekendste films. Zuivere vigilante film, waarbij Bronson op een menselijke manier wordt neergezet. Het vertrekpunt is de innerlijke woede en machteloosheid die Paul Kersey ervaart wanneer zijn vrouw overlijdt en zijn dochter getraumatiseerd wordt na een gewelddadige homejacking die niet zou misstaan in "A Clockwork's Orange".
Kersey's gerechtigheid begint waar de ordehandhaving faalt. Hij haalt het uitschot neer in New York en wordt een voorbeeld voor de andere burgers. Na zijn eerste daad heeft hij last van zijn geweten en moet kotsen . Jammer genoeg wordt het lot van zijn dochter losgelaten en schiet er op het einde alleen maar een op automatische piloot handelende wreker over, die zijn geweten vrij vlug opgeborgen heeft . De film begon goed maar bij afloop was Death Wish al heel wat minder.

Paul Kersey [Charles Bronson] is een goedbetaalde architect die met zijn gezin woont in New York. Wanneer zijn vrouw [Hope Lange] sterft en zijn dochter [Kathleen Tolan] zwaar getraumatiseerd is na een brute inbraak en verkrachting door een drietal bandieten (waaronder Jeff Goldblum in zijn filmdebuut), maakt de politie al gauw duidelijk dat de opsporingskans zeer klein is omdat niemand de daders kan identificeren. Wanneer Pauls baas hem een klus vraagt te doen in Arizona - een staat waar het dragen van een vuurwapen wél is toegestaan - raakt hij bevriend met z'n klant [Stuart Margolin] die Paul uitnodigt op z'n schietbaan en hem een oud pistool cadeau geeft. Het zet Paul aan het denken en hij neemt zich voor om zich niet langer meer weerloos op te stellen wanneer hij oog in oog komt te staan met een crimineel.

Het is belangrijk te weten dat New York begin jaren '70 een zeer onveilige stad was met een slechte reputatie. Dat is terug te zien in de mistroostige locaties en de veelal onverschillige reacties van omstanders, bijvoorbeeld aan het begin van de film in de supermarkt. Kerseys geleidelijke transformatie van een voormalige gewetensbezwaarde in een schietgrage burgerwacht is intelligent uitgewerkt en geloofwaardig. Met Dino de Laurentis aan het roer als producent weet je dat de film geen duidelijk moreel kompas heeft en er meer op uit is vragen op te roepen dan antwoorden te geven. Maar anno 2018 is het waardevol om de vraag opnieuw te stellen, zeker in de vorm van deze uiterst onderhoudende misdaadthriller.

Goeie film waarin een man het toenemende geweld in de stad niet meer tolereert en het heft in eigen hand neemt. Een vrij typische wraakfilm met een standaard opbouw, maar wel één van de eerste. Uiteraard een paar gewelddadige momenten. Het New York van midden jaren '70 vormt een perfect decor en het vele locatiewerk pakt in dat opzicht dan ook goed uit. Charles Bronson is goed gecast en voor Jeff Goldblum is dit zijn debuutfilm

Niet de klassieke wraakthriller.

Wringt wat, maar met wat zich nu afspeelt in de States aangaande wapenbezit krijgt de film nog een actueel tintje, al is er natuurlijk nog een verschil tussen het bezit van een wapen als verdedigingsmiddel en een, zo te zien, eindeloze wraakneming.

Maar goed, dit terzijde. Charles Bronson is wèl klassiek in zo'n rol en laat ook nu een stevige indruk.

De openingsscènes waren goed en de geweldscène van de aanranding van de familie, sterk.