Enter the Dragon (1973)

Topamusement!

Een meesterlijke Bruce Lee, maar de rest van de cast is ook goed.

Leuk jaren 70 sfeertje en met een passende dosis humor. Ook een fantastische soundtrack overigens.

Enter the Dragon is echt super! Ik wilde toen meteen op karate, maar na een paar klappen te hebben opgelopen en last van m'n oor had ik het wel weer gezien, maar de film blijft ongeevenaard!

Vergeet Crouching Tiger als zo genaamd de beste martialarts film ooit, dit is 'm!

En natuurlijk is een remake geen goed idee, Lee is onvervangbaar!

In tegen stelling tot al die andere actie helden en experts combineerde Lee allerlei verschillende gevechtstechnieken tot een vloeiende stijl, zodat hij bij iedere tegenstander kon anticiperen en meteen een antwoord klaar had in tegen stelling tot de rest die zich maar in een gevechtstechniek hebben gespecialiseerd.

Dit wilde hij vooral gaan uitdragen in The Game of Death, helaas is hij te vroeg overleden om die film af te maken en hebben ze een paar jaar later met een flut verhaaltje 'm toch nog uitgebracht. Echt balen!

Maar het is Enter the Dragon die nog steeds onbetwistbaar de aller beste in z'n soort is, toch?!

't Is jammer dat Bruce Lee niet meer leeft. Of nooit eens een deftige choreographer tegen het lijf gelopen is.

De man z'n techniek is indrukwekkend, vooral dat benenwerk en die snelheid. Jammer is dat je er zo weinig van ziet. De meeste gevechten zijn "kick / drop / volgende", de helft van de hits vallen gewoon buiten beeld. Uitermate sloppy en nefast voor een martial arts film. Zit je naar die kerel z'n smoel te kijken terwijl er onder hem vanalles gebeurt. Spannend!

Verder oogt het goedkoper dan goedkoop, met een compleet debiel verhaaltje (dat door veel slechte film gekopieerd is) en met pijnlijk acteerwerk. Meer martial arts die daar last van hebben, maar die bieden dan wel wat anders.

't Is vooral één grote saaie bedoening eigenlijk, met Lee die niet veel meer laat zien dan kicks en punches (soms lijken het wel oridinaire bokspartijtjes), gevechten die half uit beeld plaatsvinden, en een domme setup die dan nog erg slecht uitgewerkt wordt (die spionage )

Doe mij maar de Shaw Brothers ( ), de vroege Li's, de artistieke HK epossen en uiteraard de Jaa's.

1* voor een enkele leuke move, en de sterke techniek van Lee.

Omdat ik vind dat mijn collectie tenminste een film met Bruce Lee moet bevatten, heb ik deze maar aangeschaft, aangezien dit een van de beste in het genre schijnt te zijn. En ik moet zeggen dat deze film prima bevallen is.

De vechtscènes zijn voor die tijd (vind in dit geval dat vreselijke cliché wel van toepassing) prima. Heerlijk die (eigenlijk) nogal stomme zweepslaggeluiden. Bovendien kon Bruce Lee natuurlijk ook heel goed vechten. Als acteur is het maar zo zo, maar hij heeft voldoende charisma om de film te dragen. Voor de rest van de cast geldt dat ze genoeg coole oneliners in de mond gelegd krijgen om te vermaken. Net een stripboek, zoals een van de bijrolspelers ook aangeeft.

Normaal is met Kung-Fu films (hoewel ik er eigenlijk niet genoeg gezien heb om dat hard te kunnen maken) het verhaal verwaarloosbaar. Hier vond ik het meevallen. Oke, het is geen Citizen Kane, maar het verhaal lijkt zo uit een van de pocketboekjes van Ian Flemming te zijn gekomen.

Al met al een prima film. De beste Kung Fu die ik zag. Maar neem dat maar met een korreltje zout. 4 sterren.

Ik ben het geheel eens met Ramon K en Onderhond dat de Shaw produkties (uit die tijd) veel en veel beter zijn de Bruce Lee films. Charisma is 1. Cinema is 2. Ook al zijn de Shaw produkties studio-werk, het ziet er k(l)eurig uit en het gaat om de choreografie natuurlijk bij dit soort martial arts films. Iets waar de Shaw produkties ook in uitblinken. Enter the Dragon heeft genoeg klassieke scenes om van te smullen, maar als geheel is het stiekem toch een gedrocht van jewelste, die de tand des tijds niet geheel is doorgekomen. Maar amusant is het wel.

Meesterlijke film van Lee om te zien, waarvan me die laatste scène met die spiegels me nog goed is bijgebleven. Die scène was echt meesterlijk.

Ik geef 'm 4, 0 sterren.

Ik vind dit persoonlijke de beste Bruce Lee film, deze film deed me denken aan een James Bond film. Het verhaal vond ik prima en de vecht scènes zijn geweldig. Ook de bijrollen van John Saxon en Jim Kelly (man you come right out a comic book ) zijn prima in deze film.

De film kijkt zich gemakkelijk weg en soms valt er ook te lachen. Deze film is eigenlijk gewoon een klassieker onder de vecht films en hij wordt meestal ieder jaar wel eens op TV vertond (dat in tegenstelling tot de andere Bruce Lee films).

Enter The Dragon is waarschijnlijk Lee's meesterwerk. Puristen zullen misschien neigen naar andere titels maar ook Lee zelf dacht er zo over. Prachtige vechtscenes. Zelfs Saxon lijkt gevaarlijk en Kelly kreeg later zijn eigen films. Inmiddels een klassieker.

Wbt het Jackie Chan verhaal: algemeen bekend is dat hij een van de figuranten was tijdens het grote gevecht op het einde.

Helaas was dit Lee's laatste volledige film, hierna volgde het in elkaar geplakte Game Of Death en alle verschrikkelijke rip-offs..

Als fan van martial-arts kon ik deze natuurlijk niet aan me voorbij laten gaan. Toch is het pas de tweede Bruce Lee film die ik nu heb gezien. Vooraf kon het eigenlijk al niet meer misgaan.

Het verhaal is wat dieper dan bij de meeste films over 'fight tournaments'. Het was echter niet zo spectaculair en dat hoeft ook niet. Het gaat namelijk maar om één ding en dat is Bruce in actie. Bruce is een icoon met ontzettend veel charisma. Zelfs als hij alleen al in beeld staat is het leuk om naar te kijken. Laat staan als hij zijn kunsten vertoond met het welbekende geschreeuw en zijn ziek gespierde lichaam.

De film voelt soms wat gedateerd - niet zo gek ook - door soms slecht geluid of beeld. Het acteerwerk is matig en er had iets meer gevochten mogen worden. Niet zo veel over te zeggen verder, als liefhebber van Lee en/of martial arts moet je deze gewoon zien.

Erg mooie opening met een goede vechtscene waarna en het zo'n 20 minuten erg rustig is. Een aantal indrukwekkende vechtscenes. De scene die is vooral erg indrukwekkend vond was dat die grote aziatische vechter de bewakers letterlijk in elkaar trimde. Verder was het verhaal en het acteerwerk niet super, maar ik heb me toch goed vermaakt.

Dikke 3½*

Ik weet niet of Enter the Dragon als martial arts-film nou zo serieus is te nemen. De choreografie is redelijk simpel en gevechten worden niet al te mooi in beeld gebracht. Legende Bruce Lee maakt echter dat het een genot blijft om naar te kijken; ook om naar te luisteren trouwens! Enter the Dragon is een groot actiespektakel met kleurrijke karakters. Roper voegt een vleugje Blaxploitation toe aan de film en Williams hangt de gladde James Bond uit. Tel daarbij Lee op die de show steelt, en je vergeet warempel om je ook maar iets van het verhaal aan te trekken!

Enter the Dragon is zo'n klassieker waarop ik maar niet uitgekeken raak.

4.0*

Their deadly mission: to crack the forbidden island of Han!

Ik had een tijd geleden beide Green Hornet films met Bruce Lee gekocht + een documentaire en na de eerste film te hebben gezien smaakte het naar meer. Ik wist dat een goede maat van mij nog ergens een Bruce Lee film had dus had ik gevraagd of ik die mocht lenen. De film was deze Enter The Dragon dus heb ik hem gisteravond eens opgezet. Lekker old school trouwens want het was nog een VHS.

Zoveel ken ik niet van Martial Arts, heb een paar Shaw Brothers films gezien en beide Ong-Bak films, maar zelfs ik kan zien dat Lee gewoon meer dan uitstekend is. Dat afgetraind lichaam, die snelle bewegingen, ... Allemaal heerlijk en het is dan ook jammer dat de gevechten soms wat onduidelijk in beeld werden gebracht. Vooral de stukken, duidelijk te zien in het kleine gevecht met Jackie Chan, waar er wordt geconcentreerd op Lee zijn gezicht in plaats van zijn vuisten of voeten of weet ik wat nog allemaal waar hij mensen mee slaat. Gelukkig heeft Lee een charisma van hier tot in Tokio waardoor ik hem dit allemaal niet kwalijk neem. Waar ik erg van verschoot was de rol van John Saxon. Toen ik zijn naam op de hoes zag staan dacht ik al dat het die vader uit Nightmare on Elm Street was maar dat hij zo'n geweldige rol ging hebben had ik niet gedacht. Ik moet hier eens meer van gaan zin want in beide rollen is hij uitstekend, had wel nooit verwachtdat hij zo lening was maar A Nightmare on Elm Street is dan ook wel 11 jaar ouder dan deze film. Dan rest van de Deadly Three alleen nog maar Jim Kelly maar ook die heeft een geweldige rol. Hier en daar een paar one-liners en natuurlijk het afro kapsel. Geweldig! Shih Kien was ook een uitstekende bad-guy al was het wel overduidelijk dat zijn tekst werd gedubt maar soit, het zal wel eigen zijn aan dit soort films.

Het verhaal in Enter The Dragon was beter dan ik had verwacht. Oké, hoogstaand is het nergens maar het is allemaal wel ontzettend vermakelijk. Het eiland van Han zorgt natuurlijk voor een uitstekende setting waar de personages compleet los kunnen gaan en geleidelijk aan gebeurt dat dan ook. In de Green Hornet film had ik de indruk dat Lee niet voluit kon gaan maar hier komt hij compleet los. Naar het einde wordt het dan ook indrukwekkend en komt de film tot een uitstekende climax in de spiegelscène. Een minutenlang gevecht dat maar één minpunt heeft. Han heeft toch wel een aantal kansen gehad om Lee met zijn klauw, geweldige vondst trouwens, af te maken. Neen, nu krabt hij hem alleen maar elke keer. Ach, ik zal wel teveel nadenken bij dit soort films. Iets wat ik me ook afvroeg is waar die kerel naartoe is gegaan die door Lee op dat kleine bootje werd gezet. Hij verdwijnt echt gewoon uit de film.

Uitstekende martial arts film en het bewijs dat ik dringend wat meer van Lee moet zien. Eerst is horen aan mijn kameraad of hij nog wat Lee films heeft en anders ga ik ze zelf wel kopen. De gevechten zijn sterk gechoreografeerd en het verhaal verloopt vlot en wordt nergens saai. Ik heb me in ieder geval geamuseerd.

4*

Lee. James Lee.

Want buiten het feit dat het hoofdpersonage een kungfu expert is, kan het scenario makkelijk dienen voor een oude Bond film. Vroeger had ik nochtans echt een hekel aan Enter the Dragon, ondanks mijn toenmalige manie om alle opeengestapelde bakstenen of houten planken binnen een straal van 1 meter aan gruzelementen te slaan. Daar is vandaag helaas weinig aan veranderd. Aan die hekel weliswaar. Integendeel, apathie alom. Misschien ligt het aan het trage tempo, de dialogen die smachten naar een likje olie of het bij momenten zeer stijve acteerwerk. Het verhaal is eveneens van ondergeschikt belang, maar dit stoorde me geenszins.

Uiteindelijk heb ik me, verrassend genoeg, niet verveeld. Niettegenstaande de afstand die ik behield tegenover de gebeurtenissen, kon ik veel genoegen scheppen in de gekke bekken van Lee, evenals de gevechten op kleine en grote schaal. Het camerawerk was met betrekking hiertoe weinig consistent, maar niet in die mate dat er niets uit op te maken viel. De smoel van Lee op zich is sowieso amusanter om zien dan een schop in iemand anders zijn smoel. Dus de vele close-ups worden vergeten en vergeven. En ook het lichte gekakel dat de spierbundel produceerde toverde een spontane glimlach op mijn smoel. Smoel, smoel, smoel. Taalarmoede.

3,00

Bij een nadere herziening blijkt deze film toch wel een gigantische tegenvaller te zijn. Nog steeds zeer vermakelijk en Bruce heeft enkele prachtige trappen en stoten, maar over het algemeen faalt de regie dermate hard in het goed vastleggen van de actie dat het gewoon zielig wordt. Zet dan een echte Hong Kong regisseur neer in plaats van een Amerikaan, het valt zo vaak pijnlijk op dat de meeste westerlingen gewoon geen kaas hebben van het schieten van een goede vechtscene (uitzonderingen daargelaten).

Wat daarnaast ook gruwelijk irriteert is het simpele script wat het midden houdt tussen een James Bond film, tournament martial arts films en Bruce Lee's filosofie. Ik ben het eens met zijn denkwijze over het gebruik van martial arts en stijlen, maar door zijn matige acteerwerk is het hier voor het grootste gedeelte wel een marteling om helemaal door te komen. Niet dat de rest van de acteurs het beter deed: Jim Kelly en John Saxon waren voornamelijk sympathiek in hun knulligheid. Saxon deed daarnaast zijn best, maar was overduidelijk geen martial artist. De actie zelf is niet slecht, maar het moet gewoon echt beter in beeld gebracht worden!

Vroeger was deze film mijn favoriete Bruce Lee, maar ik denk dat ik in de tussentijd de rest toch maar eens aan een herziening moet onderwerpen om te kijken of dit nog steeds zo is. Persoonlijk vind ik de parodie 'A Fistful Of Yen' uit de Kentucky Fried Movie met Bruce Loo nog beter. Enter The Dragon is vooral leuk, maar gebrekkig.

Tegenvaller.

Ik had een spectaculaire show met indrukwekkende gevechten verwacht. Dat bleek wel mee te vallen.

Dat in- en uitzoomen is echt lelijk, en dit werd meerdere keren gedaan. Verder was er niet echt tactisch gefilmd want soms viel een klap gewoon buiten beeld of keek je tegen de rug van iemand aan.

Ook vind ik het vervelend dat de Chinezen Engels spraken.

Het acteerwerk is niet hoogstaand, maar bij een film als deze zie ik dat door de vingers.

Bruce Lee verraste vrijwel iedereen met zijn dunne lichaam en werd een legende, maar deze film is toch niet veel soeps.

Simpel, maar vermakelijk filmpje met Bruce Lee en ook andere gasten, die honderden bodyguards in elkaar rammen. De kreten die Bruce Lee slaakt, werken onbedoeld op de lachspieren. De eindscene met al die spiegels was trouwens het tofst.

Bleek 'm al lang te kennen, maar het blijft een bijzonder plezierige opzet met een geniale Lee, dus die herziening was welkom. Blijft eeuwig zonde dat we er niet langer van hebben kunnen genieten. Die controle en snelheid is bizar. Enter the Dragon kent enkele geweldige locaties en met de toffe Westerse aanvullingen in de cast is het een soort best of both worlds. Blijf smachten naar meer en iedere keer als ik hem bezig zie kan het rekenen op één en al waardering.

Een groot liefhebber van martial arts ben ik niet, maar ik wilde toch eens een film met Bruce Lee gezien hebben en Enter the Dragon, zijn bekendste, kwam langs op TCM, dus waarom niet? Ik vond het een erg vermakelijke film op de manier waarop ik een goede avonturenfilm vermakelijk vind, dus door de constante stroom aan ontwikkelingen en actie, nieuwe situaties en een lekker hoog tempo. Zelfs het onzinnige verhaal verhoogde de fun. Enter the Dragon heeft iets cools, iets onweerstaanbaars en de energie en charisma van Bruce Lee heeft daar veel mee te maken.

Toch is het tegelijkertijd ook weer geen goede film. Het is praktisch onvergeeflijk dat zo ontzettend veel van de slagen buiten beeld worden toegebracht. Ik snap niet hoe je als regisseur van een actiefilm zoiets kunt doen. Waar denk je dat het publiek voor komt? Een ander gek ding is dat de film begint met Bruce Lee die de filosofie achter zijn vechtstijl uitlegt, met wijsheden dat je geen woede moet voelen en geen vijand moet zien. Zo'n beetje al die regels worden overtreden tijdens de rest van de film. Lee wint de gevechten doorgaans als de schurk hem teveel geprovoceerd heeft en hij woedend wordt, nog eens extra verduidelijkt door een harde schreeuw. Sowieso had Lee's personage soms sadistische trekjes, als hij speelt met zijn zwakkere vijanden. Voor zover de vredelievende ideeën achter Lee's vechtstijl...

Objectief gezien zit ik dan ook een kleine 3*. De film is op veel punten gewoon zwak, maar vermakelijk genoeg voor nog net een voldoende. Toch doe ik er een halfje bij. De funfactor is toch wel erg hoog. Al is dit waarschijnlijk niet een vermaakfilm die een herziening overleefd. Een kleine 3,5* dus.

Laat ik vooraf even stellen dat ik geen fan van het genre ben en me er dus ook nooit echt in verdiept heb. Maar omdat dit één van mijn vader's favoriete films is heb ik hem ook nog eens gezien. En ik moet zeggen dat ik het, ondanks het jaartal waar de film uit stamt het best een vermakelijke film vond. Bruce Lee is gewoon het hoogtepunt van de film, en hij acteert (of beter gezegd: vecht) best goed in deze film. De andere acteurs deden het niet slecht of irritant, maar ik kon hen ook niet echt 'goed' noemen. Het verhaal van de film is best aardig, maar valt eigenlijk in het niet in vergelijk met de actie/vechtscenes. Deze zien er dan ook goed uit (het merendeel - en dan bedoel ik voornamelijk die met Lee zelf), met als hoogtepunt toch de eindscene bij de spiegels. Die zag er erg goed uit, en werd ook spannend in beeld gebracht. Ook de muziek komt de film ten goede. Over het algemeen is het dus best een vermakelijk filmpje geworden, maar niet iets wat ik heel hoog zou waarderen of waar ik heel erg gefascineerd door zou raken. Ook vermaakte ik me vaak tijdens de film omdat sommige dingen een beetje 'lomp' overkwamen op mij of wegens de kreten die Lee maakt tijdens zijn gevecht en de keiharde 'klappen' die je hoort als iemand geslagen werd. Toch ziet het er voor die tijd best wel aardig uit, en kan ik de fans van het genre de film zeker aanraden.

3*

Vreselijk.

En dat had ik niet bepaald verwacht na het zien van The Way Of The Dragon. Die film heeft een paar dingen die hier volledig ontbreken: tempo en humor.

Enter The Dragon doet meermaals denken aan de al even saaie Bondfilms met Roger Moore. Vechten komt er amper in voor: de intro duurt zowat een uur en zelfs dan is het wachten tot het einde eer er een zwak vuurtje in de pan schiet.

Bruce Lee valt overigens niets te verwijten. Naast zijn geweldige energie is hij de enige die zichzelf met een korreltje zout neemt. Wanneer de actie aan de beurt is, is dat voor hem het sein om als een losgeslagen, psychopatische brulaap rond te springen. Helaas heeft hij minder screentime dan verwacht.

Dat Enter The Dragon er gedateerd uitziet, kan ik door de vingers zien. Hetgeen me dan weer wel tegenvalt is de actie. Niet alleen is er een tekort aan, de actie die er effectief is is ontzettend zwak in beeld gebracht. Lee is zo'n vinnig en pezig ventje, maar daar is amper iets van te merken. Figuranten lopen hem voor de voeten, we zien een close-up van zijn brullende gezicht en daar is de volgende figurant weer. Hoe zij uiteindelijk uit de weg geruimd worden is amper te volgen.

Slecht, héél slecht.

1

Hollywood en kung fu. Vanavond bij Cinema Egzotik was mijn eerste kennismaking, en ik moet zeggen dat ik het een beetje slappe hap vond.

Het was ook mijn eerste Bruce Lee-film, en aan hem lag het in elk geval niet. Hij kwam erg sympathiek over en zijn techniek was bijzonder fraai voor zover ik dat met mijn leken-oog kon zien. Het was ook leuk om John Saxon te zien kung-fu vechten terwijl hij er ook nog een slaatje uit probeert te slaan. De leukste was trouwens Jim Kelly met zijn grote afro en hilarische teksten die hij vol overgave bracht.

Maar voor de rest viel er weinig te beleven. Er zitten maar een paar echt uitgebreide gevechten in de film, en voor de rest is het een matig spionnen-verhaaltje dat trouwens ook nog eens vol gaten in de aktie zit. De bad guy is ook niet echt memorabel, en de hele laatste confrontatie in een kamer vol speigels vond ik ronduit saai. Ook wordt een confrontatie die een grote emotionele impact had kunnen hebben al in het midden van de film beslist. Dat subplot over Lee's zus was er ook maar bij de ahren bijgesleept en had niet eens per sé in de film gehoeven.

De soundtrack van Lalo Schifrin is trouwens wel erg fijn en de klassieke vechtgeluiden zijn ook erg leuk om te horen. Helaas werkte Lee's gebrul en geschreeuw eerder op mijn lachspieren dan dat ik ervan onder de indruk was.

Ik had meer verwacht van een Bruce Lee-film, want hij is nu eenmaal een legende. Misschien was het met een beter script allemaal leuker geweest, want hoewel Lee wel mijn sympathie had was dit maar een saaie bedoening.

Het werd hoog tijd, dat ik Bruce Lee ook eens een keertje aan het werk zag. Al die verhalen over dat hij de grootste vechter ooit is, moeten dan ook maar eens gecheckt worden en daarnaast vind ik een martial arts filmpje op zijn tijd wel leuk.

Lee maakt zijn faam in ieder geval wel waar. Het tempo waarmee hij zijn handelingen uitvoert is soms ongekend en daarnaast is hij enorm lenig. Enter the Dragon zelf ben ik overigens niet zo enorm van onder de indruk. Het is een leuke film, met een redelijke hoge fun factor, maar de gevechten vielen soms wel wat tegen. Dat komt vooral door de choreografie, die bij de gevechten vaak verre van optimaal is en ervoor zorgt, dat alles niet altijd even goed in beeld wordt gebracht.

Maar verder is het gelukkig wel amusant. Saxon en Kelly vullen Lee op een leuke manier aan en het verveelt geen seconde. Mooie eind scène ook trouwens in de spiegelkamer. Best leuk vermaak dus, maar er zijn genoeg betere martial arts films.

3,0*

Qua genre is dit natuurlijk wel een invloedrijke film geweest. Hoeveel keer hebben we nadien geen toernooi gezien met de beste vechters, terwijl er een ander motief meespeelt. Bovendien was het de eerste Chinese martial arts film die gemaakt werd door een grote speler uit Hollywood. En dat merk je ook wel helaas. Qua choreografie en het in beeld brengen van gevechten, zijn ze dat zeker niet gewoon. De makers zijn meer gewone vuistgevechten gewoon, terwijl je hier toch op een andere manier moet filmen om alles in beeld te krijgen.

Maar de sfeer zit verder wel goed en doet zeer sterk denken aan een James Bond film. Een eiland met een man met een ijzeren hand die zelfs even een kat vasthield, het licht allemaal dichter bij Dr. No dan je zou denken. Een jaar na deze film kwam trouwens The Man With the Golden Gun uit, dat dan weer martial arts in een James Bond film bracht. En op het eiland van Scaramanga (de vijand van die Bond film) maakt gelijkaardig gebruik van een spiegeldoolhof zoals hier.

Als liefhebber van het genre was het ook wel uitkijken naar Jackie Chan en Sammo Hung. Chan heb ik herkend, Hung niet direct. Het waren dan ook figuranten natuurlijk.

Dat de film Amerikaanse invloeden kent is duidelijk. Het zal ook wel bewust gedaan zijn. Ten eerste omdat men in Hollywood nog niet de kennis had van de martial arts films en ten tweede om het publiek geleidelijk aan te leren kennen met het genre. Regisseur Robert Clouse was pas aan z'n tweede film bezig en Enter the dragon is na een mysterie film iets helemaal anders. Script zelf kwam deels wel van Bruce Lee zelf, maar in onervaren handen kan je er ook de maximum niet uithalen. Opvallend was wel de componist van de film: Lalo Schifrin. De man van Mission Impossible, Dirty Harry, Bullitt en Cool Hand Luke die vooral met jazz vertrouwd was. Je zou het niet verwachten in dit genre.

De film kwam uit 6 dagen na het overlijden van Bruce Lee, dus ik heb geen idee of hij helemaal tevreden was met het resultaat. Bovendien volg ik ook enkele gebruikers hier dat het jammer is dat hij niet meer de kans heeft gekregen om met een sterkere regisseur en choreograaf z'n martial arts kwaliteiten kon tonen op film.

Mijn eerste Bruce Lee film. Mijn conclusie:

Ben ik de enige die vind dat Bruce Lee niet kon acteren?

Had misschien ook de verkeerde verwachtingen na het kijken van Aziatische toppers als Crouching Tiger Hidden Dragon en het meesterwerk Hero, maar dan nog.

Oke natuurlijk sterk staaltje kung-fu en dergelijken, maar voor een film? Ja zeg...

"You have offended my family and you have offended the Shaolin Temple."

Geweldige film! Echt het optimale in Martial Arts!

Bruce Lee doet het geweldig. Jim Kelly en Saxon doen het ook wel goed. Alleen de Aziaten hebben niet allemaal optimale prestaties. Kien Shih sprak duidelijk geen woord Engels en werd telkens ingefluisterd wat ie moest zeggen. Bolo Yeung had hier best een klijne rol maar deed het wel redelijk, later speelde hij ook in Bloodsport.

De gevechten zijn hier echt heel goed. Ik kan me niet herinneren ooit betere gezien te hebben! Je merkt ook een beetje dat Bloodsport een paar dingen van deze film leent.

De muziek is erg goed en past goed bij de film. Lalo Schifrin componeerde later ook de Mission: Impossible Theme.

Erg goede film! Zeker een aanrader!

Ook de tweede Lee film die aan mijn netvlies voorbij ging vind ik wel aardig. De vechtscenes met Lee zijn om van te smullen en zijn acteerwerk is nog best aardig. Verder vind ik dat Saxon wel genoeg ondersteuning wiest te bieden in wat voor mij zo'n beetje zijn eerste rol in een film buiten het horrorgenre is.

Een degelijke martial arts flick did mij van begin tot eind wel wist te vermaken.

"Don't think... feeeeewl!"

Na 'The Way of the Dragon' aan een herkijkbeurt te hebben onderworpen, heb ik nu ook 'Enter the Dragon' met Bruce Lee als geheim agent (of: de Chinese James Bond) nog eens bekeken en ik heb ervan genoten.

Net als in The Way of the Dragon is er plaats voor humor: bijvoorbeeld als Lee een vervelende vechtjas in een bootje laat plaats nemen en dan zelf niet instapt ("The Art of Fighting without Fighting").

Er wordt ruim de tijd genomen om alle vechters met hun achtergrond voor te stellen. Verder is het verhaal waarbij de drugbaron Han vechters wil recruteren voor zijn organisatie niet zo heel interessant en het is wachten tot het volgende gevecht van Bruce Lee op het vechtsporttoernooi, we zitten dan al meer dan 49 minuten in de film. En het is tijd voor een leuke oneliner van Lee: "Boards don't hit back!"

Het rondsluipen van Lee in de organisatie van Han is zoals gezegd weinig boeiend, het is steeds maar weer wachten tot het volgende gevecht van Lee. Jammer ook dat de gevechten ook vaak teveel in slow motion gefilmd zijn en er wordt vaak ingezoomd op zijn gezicht, waardoor je toch een stuk van zijn atletische stuntwerk mist.

Maar zowel de charisma van deze man als zijn martial art meesterschap maken heel veel goed, ik kan dan ook geen lage score geven voor een film met Bruce Lee. Hij is tenslotte toch een jeugdheld voor mij en vele anderen.

Super film! zo maken ze die niet meer. . jammer dat veel nieuwe films niet goed zijn en films uit de oude doos meestal wel. maar films maken is allang over het hoogtepunt heen. tegenwoordig is het allemaal animatie en met monsters en snelle beelden zodat je amper nog wat ziet.

in deze film enter the dragon zie je mooi de gevechten zonder snelle beelden van links naar rechts enz.

ook de acteurs van vroeger zijn stuk voor stuk beter dan van tegenwoordig.

kortom heerlijke film. Sorry maar ik haat echt die animatie computerspelletjes films met monsters van tegenwoordig! dan kijk ik 10 keer liever Bruce Lee uit de oude doos,ook al heb ik hem al 100 keer gezien.

The name is Lee. Bruce Lee.

Deze quote is natuurlijk uit de mouw geschud, het had me niet eens verbaasd als de grootmeester het op een gegeven moment had uitgesproken. Enter the Dragon lijkt zo uit het Bond-universum te komen: privé-eiland, megalomane schurk met eigen leger en mooie vrouwen, geheim agent die undercover gaat, zelfs de witte kat als overduidelijke knipoog ontbreekt niet. De spiegelscene kwam me ook heel bekend voor maar die komt weer terug in een latere Bond: kennelijk zag ook de James Bond franchise er geen been in te citeren uit deze spin-off.

ETD heeft dan wel een veel coolere protagonist, die echt kan vechten- maar kennelijk durfden de makers het ook weer niet aan alleen een Aziatische leading man te hebben, en is de hoofdrol nogal kunstmatig opgesplitst. De gevechten vormen het hoogtepunt, maar zijn niet altijd goed te volgen en het duurt nogal voordat het toernooi eindelijk van start gaat. Geheel in James Bond stijl eindigt de film met een massaal eindgevecht dat rommelig in beeld wordt gebracht.

Oh my god, zet er een recent jaartal achter en het is een Quentin Tarantino cultfilm, een vage ode aan iets.

Zeer vermakelijk voor een keer, weinig tot totaal geen verhaal, slechts een excuus voor een overdaad aan klappen begeleid door rare geluiden. De film doet me in die zin wat James Bond achtig aan, de gevechten en de toernooi opzet doet me dan weer heel denken aan Jean Claude van Damme films. Verder sympathieke helden, en buitengewoon gemene schurken.

Duidelijk een film voor mensen die van vechtfilms houden, en van cult.