Bronenosets Potyomkin (1925)

Van de 7 stille films die ik tot nu toe gezien heb is dit toch duidenlijk de beste, echt een tijdloos meesterwerk (die iedereen die van films houd absoluut gezien moet hebben.) De film zit vol met prachtig gefilmde en gemonteerde scenes. Ook ziet het er allemaal erg spectaculair uit, en zou je zou ook absoluut niet zeggen dat dit maarliefs 80 jaar oud is. De verhalen geven een goed tijdbeeld, maar het zijn vooral de spectaculaire scenes die absoluut die opvallen bv de meer dan spectaculaire trappen scene die prachtig gemonteerd is en dan ook een van de mooiste scenes is, die ik ooit in een film gezien heb. Kortom een tijdloos meesterwerk, dat onder geen enkele voorwaarde gemist mag worden.
4 sterren (dit omdat ik de film al een tijdje niet meer gezien heb, en niet te overhaast hoog wil stemmen, in de toekomst zeker hoger.)

Een geniaal meesterwerk.

Ookal mag de zeer vooruitstrevende montage een ongelukje zijn wat Eisenstein in zijn voordeel heeft gebruikt, het neemt niet weg dat deze film qua montage het belangrijkst is geweest voor de wereld cinema.

Zoals we van Eisenstein gewent zijn snijd hij (vooral in het Rusland van die tijd) gevoellige onderwerpen aan. Revolutie is een moeilijk onderwerp en Eisenstein haalt alle denkbaare kracht uit dit thema in zijn 72 minuten durende epos. Hij is dan ook niet bang om zijn film vol (nu nog) schokkende beelden te stoppen en om een zeer hatelijk beeld van de Russische leider te tonen. Deze kracht en dit lef maar vooral dat karakter is erg kenmerkend voor Bronenosets Potyomkin.

De film is meer een politieke film dan een film voor het vermaak, alhoewel overdonderend en zeer interresant weet de film niet echt te vermaken. Dit hoeft ook niet, maar ook politieke films kunnen een hoger amusements gehalte hebben (Metropolis).

Nog een opvallend punt is het acteerwerk. Eisenstein heeft dondersgoed door dat film een totaal ander medium is dan theater en geeft de film dan ook een totaal andere benadering dan bijvoorbeeld een F.W. Murnau. Extremer qua montage, veel minder weide shots en veel normalere acteerwerk. Geen grote (german expressionism) gebaren en gezichten, nee Eisenstein heeft door dat een subtielere benadering ook werkt. Nadeel hiervan is echter wel dat er meer tekstschermpjes moeten komen, wat nou niet echt bevorderend werkt voor de film. Nog een pluspunt is Eisenstein´s gevoel voor humor zijn scherpe grappen leuken de film op.

"Dit vlees heeft geen hulp nodig om over boord te komen."

Al met al een zeer invloedrijke klassieker van een meesterlijk regisseur.

4,5*

Hier sluit ik me graag bij aan.

Deze film is een belangrijke mijlpaal, maar Eisenstein liet in zijn debuutfilm, Stachka al dezelfde, in die tijd opmerkelijke montagestijl zien. Ook qua lengte, opbouw, het collectief als hoofdpersoon en linkse propaganda lijkt Potemkin heel erg op deze voorganger. Wat Potemkin dan toch onderscheidt van Stachka is de beroemde trappenscene. Dit waanzinnige stukje film zorgt ervoor dat deze film technisch hoger aan te slaan is.

Modern werkje blinkt inderdaad uit in dramatische editing en mooie vormgeving. De film is erg helder opgebouwd. Vooral de shots met de 2 lopen als machtig decor zijn adembenemend. Saai? denk het niet! 4.

Ik heb hem net in m'n bezit, nu nog even tijd vinden om hem te kijken. Ik ben zeer benieuwd!

Een zeer interessant werk, maar ik vind het ook erg propagandistisch, de heldendood van de matroos enz. Het is mooi en goed gefilmd en de muziek is ook erg mooi, en dat resulteerd in af en toe sublieme scenes! En in het geheel gezien een knappe film.

Ik vind 4,0* wel op z'n plek

Het is ook een propagandafilm, net zoals de andere films van Eisenstein "Oktober" en "Staking". In die tijd werden er in de Sowjet Unie alleen maar propagandafilms gemaakt; de communisten waren immers aan de macht.

Maar propagandafilm of niet, het is wel een hele goede film. Deze film heeft veel invloed gehad op latere filmmakers. Denk maar eens aan de scene op de trappen.

Ik heb trouwens ook gelezen dat deze film in veel westerse landen verboden was, omdat men bang was dat deze film tot opstand zou aanzetten. Dat zegt al iets over de impact van deze film.

Ja klopt ook wel, zeker aangezien het een roerige tijd was, de eerste wereldoorlog nog vers in het geheugen, de revolutie van 1917 in Rusland, de onvrede en een verscheurd Europa.

Het eerste wat opviel was de montage. Echt uitstekend en geeft de film daardoor veel intensiteit. Ook het minder expressionistisch 'acteren' is een pluspunt tezamen met de vleugje humor.

Er zijn soms wel te veel tekstschermen welke elkaar soms ook nog wel eens erg snel opvolgen. Ook de verschijning van de wel erg karikaturale priester was een minpunt.

3,5*

Ik heb deze film vanmorgen nog eens bekeken. Met "La passion de Jeanne d'Arc" Van Carl Theodor Dreyer de beste film uit de zwijgende periode van de Cinema.

De film die ik bekeken heb is een digital re-masterde versie UK import van Eureka. De geweldige muziek op deze DVD van Dimitri Sjostakovitsj draagt extra bij aan de intensiteit van deze film.

Zij die geïnteresseerd zijn in deze film kan ik deze DVD dan ook sterk aanbevelen. Ook de kwaliteit is zeer goed.

Prutser, een verkrachter zou ik haast zeggen. Een grove belediging van dit meesterwerk.

Toch wil ik er even bij vermelden dat de muziek van Sjostakovitsj ook niet origineel is. De film werd gemaakt in 1925, terwijl de muziek van Sjostakovitsj o.a. uit zijn 5e en 10e symfonie door hem gecomponeerd werd in 1937 resp. 1953.

Nee klopt, de originele is van Meisel. Las dat dat met een salonorkest was. Heb het echter nog nooit gehoord. Zoals ik waarschijnlijk al eerder heb vermeld vond de regisseur het totaal niet erg dat eens in de zoveel tijd nieuwe muziek ervoor werd gebruikt. Daarbij werkt de muziek uit al die symfonieen zo goed , dat het een soort van heilig iets is geworden. Ben ook best bereid om andere muziek eronder te kunnen waarderen, zolang het maar niet zoiets als dit is; link.

Het kan dus nog gekker.

Ik heb de film ook gezien met de passende soundtrack van Sjostakovitsj. Dat is wel het meest passend bij zo'n monumentaal werk als deze. Hoe vaak wordt er ook niet filmhistorisch gerefereerd naar deze film? Eigenlijk hebben we het hier over een must-see, ook al wil ik niet meteen iedereen verplichten deze film te zien.

Bronenosets Potyomkin zelf is een uitstekend uitgevoerde film, waarbij de montage voor een geniale spanningsopbouw zorgt. Wel vond ik het abrupte einde jammer.

Eigenlijk heb ik me nog nooit zo door een film laten verbazen als bij Battleship Potemkin. Eisenstein weet precies wat hij doet, al was hij nog maar 27(!!!), de montage is schit-te-rend, helemaal niet verouderd, de acteerprestaties zijn perfect, sommige shots zijn zo ongelooflijk, het laatste bijvoorbeeld, dat je niet kan geloven dat die 83 jaar geleden is. Ook als ze een deken over een groepje gooien, sta je even bij degenen die het deken over zich krijgen, dat shot duurt misschien een tiende van een seconde maar mijn mond viel er van open, net als bij de vele camerastandpunten. De trappenscène is ook helemaal terecht zo beroemd, echt een meesterwerk.

Ik kan niet anders dan dit op #1 zetten.

En ook nog de muziek van Shostakovich! Zo geweldig opzwepend!

Voor de liefhebbers van deze film kan ik de combinatie aanraden met het live-optreden van Matt Darriau, vandaag voor het eerst te zien in Nederland. Volgens mij volgen er nog een aantal shows.

Afgezien van de trappenscene ben ik niet heel erg te spreken over de film, ondanks dat ik me besef hoe bijzonder deze film voor zijn tijd was. Echter, de trappenscene is zo bijzonder dat ik wel op een krappe voldoende uitkom:

3*

Aanstaande vrijdag inderdaad in de Verkadefabriek te Den Bosch.

...en morgen (dinsdag) in Images Groningen. Volledig uitverkocht heb ik me laten vertellen, maar ik heb kaartjes!

Verplichte kost voor elke filmliefhebber. Het verhaal vond ik niet zo geweldig, maar de montage en de executie- en trappenscene vond ik erg goed gedaan.

3.5*

Een zeer opvallende film,die ondanks de korte speelduur ontzettend goed is gewoon, zeker voor die tijd mag dit wel een opmerkelijk film zijn geweest. Het is een mooi en niet al te ingewikkeld verhaal, dus erg simpel te volgen en dat is wel fijn bij een film waarbij je natuurlijk goed moet kijken naar het beeld, gezien het een stomme film is.

Visueel is het echt niet geloven dat deze film uit 1925 komt, ik heb hem natuurlijk wel digital remastered gekeken, maar alsnog is het echt geweldig. Ook de camera posities bijvoorbeeld zijn heel goed doorgedacht, het is mijn eerste Eisenstein maar ik ben heel erg benieuwd naar de rest. Mimiek van de cast was ook erg goed.

Ik heb ook zeer genoten van de muziek, een zeer waardevolle toevoeging voor dit meesterwerk. Vaak zijn de geluiden overdreven gedaan gezien de beelden maar dat is geen hinder.

Ja de trapscene is natuurlijk geweldig, al veel over gelezen en gehoord en kan ook niets anders zeggen dan dat ik het geweldig vond, wat een combi van briljante muziek een ontzettend sterke en mooie beelden erg indrukwekkend allemaal.

Hij had wel langer mogen duren in principe, maar ja het zijt zo.

4*

Dit is een film die vooral interessant is vanuit de filmgeschiedenis, want verder is het weinig meer dan een emotioneel stukje propaganda. Het manipulatieve gaat op een gegeven moment tegenstaan, vooral wanneer het op het eind volledig op onderbuikgevoel draait (en er eigenlijk he-le-maal niks gebeurt). Het is te kijken als stukje geschiedenis, die de tijd goed doorstaat qua montage, maar het doet me verder persoonlijk helemaal niets.

Leuk om eens gezien te hebben, omdat je altijd leest dat Battleship Potemkin zoveel invloed heeft gehad op andere regisseurs en de moderne cinema. Samen met A Man With A Movie Camera bewijst deze film dat de Russen toch compleet anders met film bezig waren dan bijvoorbeeld Duitsers of Amerikanen. Het is allemaal minder statisch geacteerd en vlotter gemonteerd, waardoor het geheel toch wat makkelijker wegkijkt dan andere stomme films.

Toch wist de film mij verder totaal niet te boeien. Waarschijnlijk vanwege zijn propaganda-insteek en (voor mij) oninteressante verhaallijn. Geef mij toch maar een klassiek verhaal als Nosferatu, ook al is dat al zo vaak verfilmd.

Ik vind niet dat ik Battleship Potemkin een hoog cijfer moet geven alleen vanwege zijn historische waarde en zijn destijds vernieuwende filmtechnieken. Daarom toch maar 2*.

Na Metropolis is dit de tweede 'stomme' film die ik ooit zag en net als bij Metropolis was ik ook hier verbaasd hoe onze hedendaagse films beïnvloed zijn door meesterwerkjes als deze. Ik vind het dan ook een erg indrukwekkende film voor zijn tijd, het verhaal is controversieel: het gewone volk wordt hier voor het eerst voorgesteld als helden. De montage, het camerawerk, alles was vernieuwend, en dan is er natuurlijk ook nog de legendarische trappenscène.

Een film die zeer belangrijk is geweest voor de ontwikkeling van de filmtheorie, met name met betrekking tot de functie van montage.

Eisenstein gebruikt montage niet om scenes te knippen, maar om scenes te bouwen, en wel op een dusdanige manier dat het geheel van de scene meer wordt dan de som der delen.

Dat komt in deze film volledig tot uiting in een aantal zeer krachtige scenes; de muiterij, de kosakken in Odessa, en in de laatste scenes waarin de vloot komt opstomen.

Vandaar dat deze film al behoorlijk wat credits verdient.

Helaas laat de film het op andere fronten wel wat afweten.

Ondanks enkele ijzersterke scenes is de film als geheel vrij vlak en rechtlijnig. Door de bewuste keuze om geen individuen als hoofdpersonen te nemen - Eisenstein focust volledig op archetypen - is het eigenlijk onmogelijk om je te identificeren met de feitelijke inhoud van de film.

Ik kan me goed voorstellen dat iemand zich goed kan identificeren met de thematiek van de film, maar aangezien ik helemaal niks heb met het communisme, gaat dat voor mij niet op.

Ook is het veelvuldig gebruik van tussentitels echt dodelijk voor de flow van de film. Zeker als ook nog eens het grootste deel van de tussentitels volstrekt overbodig is. We zien al dat de bemanning 'woedend' is, dat hoeft niet nog eens herhaald te worden met een tussentitel. Regisseurs als Murnau en Gance deden dat toch echt beter.

Ook is het een overduidelijk propagandistisch pamflet. Dat heeft ook zijn uitwerking op de executie van de film. Hoe mooi sommige shots ook zijn, het voortdurend in beeld brengen van stampende en pompende machines, ter promotie van de industriële ontwikkeling van de USSR, wordt op een bepaald moment gewoon net te veel.

Eindelijk gezien! Inderdaad een Meesterwerk. Revolutionair in die tijd (in meerdere opzichten ).

Natuurlijk is het Sovjet-propaganda, maar wat geeft dat?

De montage in de scene waarin één van de bemanningsleden dat bord van zijn superieuren kapotgooit vind ik echt geweldig, zeker voor 1925!

Zal em nog een keer moeten kijken. Ben helaas in slaap gevallen tijdens de film

Een Sovjet film, die er voor zijn tijd inderdaad erg goed uit ziet en op sommige punten behoorlijk vernieuwend is. Het eerste kwartier is even inkomen, maar daarna is het allemaal erg boeiend om te volgen. Vooral de reeds veelgenoemde trappenscène is meer dan indrukwekkend om te zien. Ik kan me ook niet aan de indruk ontrekken, dat bijvoorbeeld een film als The Untouchables misschien wel haar inspiratie voor haar trappenscène uit deze film heeft gehaald.

Verder ziet het er redelijk vlot en dynamisch uit, is het veel minder expressionistisch dan een hoop andere films uit deze tijd en kijkt het allemaal vlot weg.

3.5*

Dat is zelfs wel zeker.

Interessante link, zo kom je nog eens wat te weten. Bedankt.