The New World (2005)

Net als Reinbo de Extended Version gekeken, maar helaas met een iets ander resultaat. Het wordt al prachtig aangekaart door verschillende mensen, en dat is dat het plotje op hetzelfde niveau zit als een Avatar, wat o zo vaak wordt aangekaart als een verschrikkelijk filmpje die het puur van zijn visuele indruk moet hebben. In principe ligt The New World van Malick daar helemaal niet zo ver vanaf. Vreemd genoeg ligt het gemiddelde van The New World weer veel lager dan Avatar, terwijl ik eerstgenoemde toch beschouw als de aangenamere deel van de twee. En dat is vooral te danken aan Malick. Het is echt lastig om een simpel roman om te vormen tot iets filosofisch en mooi, zonder pretentieus te worden. Malick heeft dat opgelost met zijn fantastisch talent om van elk shot een visueel pareltje te maken. Elk shot bevat een compositie waar over nagedacht is, een beweging die de kijker uitdaagt. En vervolgens gecombineerd met heerlijke voice-overs. Het leidt tot een kalmte in de film die het echt aangenaam maakt om eens op een zondag te kijken. Of een maandag. Weet je, eigenlijk maakt het niet uit dat je wanneer je hem kijkt. De schitterende muziekbegeleiding van Mozart en vooral Wagner maken het geheel tot een sereen rustpunt. Combineer het met de nodige natuurgeluiden en het plaatje is compleet.

Helaas heb ik achteraf misschien de fout gemaakt om dan de versie van bijna 3 uur te kijken: het duurt gewoon te lang. De scheidingslijn tussen rust en saai is erg klein, en er zijn zeker momenten in de film dat die lijn wordt overtreden. Ik twijfel namelijk ook sterk over het poetisch vermogen van Malick. De voice-overs zijn kalm, maar te vaak worden er wat cliché dingen geroepen in de trent van ‘jij stroomt door mij’ etc etc. Geen enkele dialoog ontroert, interesseert of prikkelt de zintuigen. En dat is echt doodzonde. Want dit maakt me alleen maar harder twijfelen of dit echt een pretentieuze Pocahontas vertaling is, of een mooi liefdesdrama.

De sfeer echter is wel sterk aanwezig. Ik had als kijker echt het idee onderdeel te zijn van de Nieuwe Wereld. Ik ervaarde bijna dezelfde cultuurshock toen men arriveerde in London, en verlangde net zo sterk terug naar Virginia als Rebecca dat toendertijd deed.

Uiteraard moet ook nog de kritische blik van Malick naar de hedendaagse Amerikaanse maatschappij worden genoemd. Het moge duidelijk zijn dat Malick een duidelijke visie heeft op het ontstaan van De Verenigde Staten, en die is niet positief. Zonder expliciet het te verwoorden, wil Malick met deze film ook laten zien dat het land is gebouwd op overtuigingen van kolonisten die de natives volkomen hebben weggedrukt. En dat werkt nu nog door in de 21e eeuw.

Eigenlijk moet ik dus concluderen dat deze film veel dingen goed doet maar met een paar dingen in mijn mening ook de mist ingaat. Sfeer en rust zijn in overdaad aanwezig, maar de gaperige romantische voice-overs verpesten een flink deel van mijn ervaring.

''We rise.''

Aan de hand van de vele meningen, ben ik één van de weinigen die de film wat anders heeft ervaren.

Het verhaal leek me interessant. Een tijdperk waar de 'beschaafde' mensen nieuw waren voor de Indianen. Vol nieuwe avonturen, ontdekkingen en gevaren. Dat is iets wat me heeft aangetrokken. Het is best vergelijkbaar met The Last Samurai, waar iemand onder de hoede van z'n vijanden komt, met hun veel omgaat, nieuwe dingen leren en hun cultuur en levensstijl beter begrijpen, tot zelfs verliefd worden op iemand van hen. Maar dan komt de echte uitdaging: loyaliteit. Aan welke kant sta je als je oude vrienden aan de andere kant van het veld staan?

Naast een teleurstellende uitwerking van het verhaal, wekten de meeste personages ook weinig sympathie op. Enkel Pocahontas, dochter van een 'chief', straalde leiderschap, goedhartigheid, intelligentie en begrip vergeleken met andere personages. Andere personages zijn weer bestaand, zoals Capt. Smith, Newport en Rolfe. De overige Engelse personages bestonden uit Spaanse-conquistador achtige soldaten en boeren. In de loop van de tijd, tijdens het uitbreiden van Jamestown, sluiten er meer mensen aan om er een ware kolonie van te maken. De Indianen, aan de andere kant, hadden enigszins wat interessants om te volgen. Hun cultuur, overlevingsvermogen en levensstijl was wel boeiend. Hoe ze bijv. tijdens een strenge winter niet meer dan een paar half-dekkende dierenvachten konden dragen, terwijl de Engelsen in hun hutjes het nog steeds onwijs koud hadden. Zulk soort volkeren worden er gewoon mee opgegroeid, raken aan gewend en worden zo hard genoeg om het tegen te gaan. Eigenlijk had ik meer interesse in Pocahontas en haar volk dan Bale, Farrell en alle andere kolonisten. Het romantiek tussen Pocahontas met Smith en dan Rolfe deed me helemaal niets en kon wat mij betreft geheel weggelaten worden... Alleen is dit verplicht om het bij te doen, want zo ging het ook toen.

Waar de film in geslaagd is zijn natuurbeelden. Hetzelfde rit als The Thin Red Line, slecht qua actie maar onvoorstelbaar goed met natuurbeelden. Vanaf hun aankomst in Virginia, het start van een geïmproviseerd dorp: Jamestown. Tot aan de wildernis, Indiaanse kampement en de vele gevaarlijke moerassen. Allen prima op beeld, met genoeg beelden van het beste van moeder natuur. De wapens (zwaarden, speren, muskets, kanonnen, etc.), outfits en andere details waren wel netjes. Farrell' conquistador pantser zag er ook superstoer uit. En ook de sterke Indianen, die geschminkt hun oorlogspad op gaan, zonder enig staal of pantser. Het leven van de westerlingen in Jamestown wordt ook goed weergegeven. Vooral tijdens de winter, waar iedereen honger lijdt, te weinig slaap heeft, moe, gedesoriënteerd en het gewoon heeft gehad. Dit leidt natuurlijk tot meerdere flinke confrontaties en gesprekken tussen de westerlingse officieren. Regisseur Malick slaagt daar wel in.

Wat een grote minpunt is, was een zeer onlogische manier van vijandelijke gevechten. Het was een chaotische zooi wat in mijn ogen van de hak op de tak ging springen. Je hebt zo een scène waar een Indiaan in Jamestown een voorwerp van de westerlingen pakt en ermee rondloopt, om vervolgens als een hond in de rug neergeschoten te worden. Ik weet niet of het zo aan toe ging, lang geleden, maar dat was echt een bizarre stuk. De gevechten zien er ook slordig en erg amateurs uit. Je hebt zo een klein schermutseling af en toe, maar voordat dit gebeurt staan beide partijen zowat tegen elkaar aan voordat er iets gebeurt. En ook de one-on-one zien er behoorlijk onrealistisch en nep uit. Geen overdreven geweld, gewoon op elkaar liggen stoeien of met stokken naar elkaar zwaaien, zo kan je het noemen. Na een aantal gevechten kwam Pocahontas tijdens de winter met een hele stam zelfs eten brengen naar hun hongerige vijanden en moordenaars. Daarnaast kwamen de 'gevechten' tot een halt. Vanwege Pocahontas' aanwezigheid in Jamestown. Want met haar in het dorp, durft haar vader geen aanval te riskeren op Jamestown... Het kent totaal geen spanning en is vrij onlogisch.

Dit blijft niet enkel in Virginia zich afspelen. Nadat Pocahontas met Rolfe is getrouwd, worden ze uitgenodigt om naar Engeland te komen, als gasten voor koning James. Zo leef je mee met Pocahontas en zie je Engeland vanaf haar perspectief; nieuw, modern, vreemd en verschillend.

Ondanks dat The New World schitterende beelden bevat, heeft het ook genoeg aan saaie en langdradige momenten, onlogische wijze van handelingen, rare dialogen (vooral het gefluister tussen de hoofdpersonages tijdens hun verhaal als tussendoor, precies als The Thin Red Line weer) en geen enkele teken van spanning of een fatsoenlijke opbouw. Een rommelig en onoverzichtelijke indruk heersde bij mij meer.

Het 10+ keer zuchten, kijken hoelaat het is en zelfs even een pauze of 5 nemen is toch duidelijk voor mij. Qua tempo en speelduur heeft het mijn aandacht op vele fronten niet te pakken gekregen. Dit leidt natuurlijk tot een zware consequentie in mijn perspectief.

Erg zweverige Pocahontas-verfilming.

Het verhaal is natuurlijk bekend, en is al in allerlei andere films gebruikt, dus gaat het wat mij betreft om hoe je het uitwerkt. Terrence Malick doet het op een poëtische manier. Er zitten ontelbare prachtige natuurbeelden in, en de uitjes van Pocahontas en Smith door de weides is mooi in beeld gebracht.
Toch is het bij momenten net iets té veel van het goede. Die voice-overs weten niet altijd te boeien - zo had ik liever gehad dat enkel Pocahontas haar gedachten vertelt, en niet Smith en dan nog eens Rolfe.
Malick spendeert erg veel tijd aan de romantiek, en m.i. te weinig aan de kolonisatie en hoe de natives die beleven. Meer dan een hoopje ellende is Jamestown echter niet. De uitwerking van dat aspect van het verhaal is wat magertjes. Ook zitten er wat rommelige overgangen in, her en der.
Het einde is best pakkend. Pocahontas legt haar neer bij haar lot. Haar dood wordt echter afgerafeld.

Colin Farrell doet het niet onaardig, maar wordt imo volledig weggespeeld door Q'Orianka Kilcher. Zij is perfect gecast; niet alleen qua uiterlijk, maar ook haar acteren is subliem, vooral het non-verbale aspect daarvan.
Christian Bale is eveneens uitstekend. De kleinere bijrolletjes van Christopher Plummer en Wes Studi zijn oké; David Thewlis valt behoorlijk tegen.

Malick vult deze film met behoorlijk veel mooie beelden. De manier waarop hij 'laag' filmt wanneer Pocahontas door de weides loopt, is heerlijk.
De kostumering en decors zijn tip top in orde. James Horner's muziek is meer dan eens de moeite.

Zeer geslaagde Pocahontas-verfilming. De verpakking is echter meer dan eens mooier dan de inhoud.
4

Nog een keer gezien. Schitterende film. Met een geweldig gevoel voor contemplatie wordt het - in mijn ogen - prachtig Pocahontas verhaal opnieuw weergegeven. Alhoewel het verhaal zich anders vormt dan de meeste uitwerkingen, blijft het constant de essentie houden. Mens versus Natuur. Waarin Pocahontas wordt weergegeven als moedertje aarden, de schoonheid zichzelf, in liefde, geluk, rauw, verdriet. De film verloopt in een prachtige poëtische vorm en de kijker wordt niks opgedrongen (gelukkig). Werkelijk prachtig hoe alles is vormgegeven, van mise-en-scene, kostuumontwerp, art direction, fotografie, camerawerk, soundtrack. Het klopt, is bedachtzaam en knap. Hoe bijvoorbeeld de schoonheid van het simpele Indianenbestaan wordt weergegeven tegenover het smerige, vernietigde kamp van de Engelsmannen. Tot in het kleinste detail perfectie.

dikke 4,5*

Oeioeioei, wat een misser!
Malick mag dan wel een goede filosoof zijn, van romantiek bakt hij er totaal niks van. New World is nogal een slaapverwekkende en bloedserieuze versie. Positief is de indruk die Malick geeft van pioniers die voor de eerste keer in een onontdekte wereld belanden. De natuurgeluiden geven weer hoe het moet geklonken hebben toen de eerste settlers voet aan wal zetten. Daarna volgt een culturele clash tussen Indianen en settlers. En dan maakt Malick de fout om voortdurend de hippie toer op te gaan. Want ja, in je blootje rondhuppelen in de bossen is geestverruimend, de "i'm one with nature" euforie die er sterk in terugkomt met Pocahontas zelf en Smith die er even van proeft. Ik verwachtte me bijna aan een folkfestivalletje met de lokale weed maar gelukkig bleef dit toch uit. Ik weet het niet maar voor mij klopte die voorstelling van leven bij de natives niet. De romantiek tussen kapitein Smith en Pocahontas was ook al zo zwak weergegeven. Dan kwam er nog een sterk laatste half uur die moest uitmaken van wie Pocahontas nu echt het meest hield . Veel meer dan een 2 of 2,5* kan ik hier toch niet aan kwijt. Geef me dan maar snel weer Tree of Life (4*) waar hij de zaken wel goed aanpakte.

Wie zich aan een avontuurlijke actiefilm zou verwachten, komt wel bedrogen uit. Het is een film waarin vooral de mooie natuurbeelden te bewonderen zijn, maar waarin daarnaast liefde en romantiek de hoofdrol spelen. Er komt ook heel wat fylosofie en mijmering bij kijken en de sfeer die opgehangen wordt van de tijd en de omstandigheden is heel bijzonder en eigenlijk verrassend vergeleken met andere dergelijke werken. De opbouw en de overgang tussen de verschillende scenes is niet altijd goed en duidelijk en af en toe zelfs storend en eigenlijk duurt de film toch wel te lang.

Op zich wel een sjieke film van Terence Malick. Het gaat over hoe de eerste kolonisten van Amerika in contact met de Indianen. Eén van hen, Colinn Farrel komt in contact met Pocahontas en de rest van de film laat zich wel min of meer raden. Het is wel een redelijk film geworden met zo'n typisch trademark van Malick: veel gedachten van de hoofdpersonen worden op zijn Nico Dijkhoorns uitgesproken, terwijl je dan allerlei dromerige beelden ziet. Ben er niet helemaal wild van dit soort mooifilmerij, maar strontvervelend vond ik dit ook weer niet. Dit was uiteindelijk allemaal goed te doen.

Lange versie gezien.

Malick's benadering van film maken blijft altijd wel boeien. Het nadeel is dat het ietwat pretentieuze wat zijn films altijd al wel hebben hier iets te veel op valt door het vrij basale verhaaltje. Misschien niet zo'n heel goede keuze om een verhaal te verfilmen waarbij je al zo'n sterke associatie kent. Desalniettemin wel sterk uitgevoerd, botsende belangen en conflicten en de worstelingen in twee nieuwe werelden. 3.5*, toch wel een stuk minder dan The Thin Red Line en Tree of Life, de film heeft vooral te lijden ook onder die vergelijking ben ik bang.

Opnieuw een meesterwerk van Malick, hij is er eentje naar mijn hart!

Ik heb de lange versie bekeken (op blu-ray, wat het nog indrukwekkender maakte) en vond het nergens langdradig worden, eerder hypnotiserend. Totaal niet te vergelijken, maar een beetje zoals in Apocalypse Now zou je kunnen zeggen, alleen zit deze vol met prachtig door muziek ondersteunde natuurscènes, poëtische voice-over, romantische scènes met een overvloed aan chemie tussen Colin Farrell en Q'orianka Kilcher, et cetera. Kortom: Vol met pure schoonheid.

Zoals in Days of Heaven kun je wel zeggen dat het aanvoelt alsof de wendingen (Smith die bij de indianen terechtkomt, Pocahontas die Rolfe ontmoet,... ) nogal uit de lucht komen vallen, er is in de verste verte geen sprake van onnatuurlijke overgangen (het is daar waar gedeeltelijk het talent van Malick zit). De shots zijn krachtig en stralen rust uit. Net zoals de acteurs, met Bale als rolmodel.

Ja, na die drie uren mocht het van mij nog eventjes verder blijven gaan.

Gemengde gevoelens over deze film, ook na een tweede kijkbeurt.

Allereerst wat me ergerde:
- voice over... Ik ben daar sowieso geen fan van, maar soms kan ik het goed verdragen en soms minder. In dit geval vond ik het vaak toch wel richting geneuzel gaan. Het is ongetwijfeld poëtisch bedoeld, maar voor mij komt het zo niet over
- natuurlijk spreekt Pocahontas probleemloos en accentloos Engels...?
- weinig tot geen aandacht voor de overige kolonisten en hun onderlinge verhoudingen. Geen idee wie wie is en wie er blijft leven
- sowieso: wat is er mis mee om mensen af en toe bij hun naam te noemen?
- het verhaal ontbeert af en toe een duidelijke lijn (of samenhang)
- het wel erg ongenuanceerde prijzen van de leefstijl van de Native Americans. De hemel op aarde blijkbaar, voordat de Engelsen alles kapot kwamen maken. Alsof zonde iets is dat Europeanen in Amerika hebben geïntroduceerd

Wat ik wel kon waarderen:
- The New World is een mooie film, op de letterlijke manier. Soms is de camera iets te veel bezig met dingen die niets aan het verhaal toevoegen, maar mooie beelden zijn er genoeg
- Q'orianka Kilcher. Ik las dat ze nog maar 14 was tijdens deze film, maar ze lijkt ervaren. Ze ziet er lief uit en acteert natuurlijk. Ik snap wel dat ze de aandacht trekt van zowel Smith als Rolfe. Farrell en Bale doen het trouwens ook helemaal niet slecht
- de goeddeels woordeloze communicatie tussen met name Pocahontas en Smith en de chemie tussen hen beiden
- het einde. Rolfe regelt een ontmoeting tussen Pocahontas en Smith omdat hij ziet dat ze nog niet over hem heen is. Pocahontas en Smith lijken beiden verdrietig te zijn om het leven dat ze hadden kunnen hebben, maar gaan vervolgens min of meer tevreden hun eigen weg. Pocahontas komt terug bij Rolfe. Op zich had het daar mogen stoppen van mij. Pocahontas heeft haar plek gevonden, het verhaal is voor mij voltooid. Had haar dood anders bewaard voor de title cards op het eind, en had er dan meteen één geschreven over hoe het afliep met Smith.

Ik vind dit geen gemiddelde film, maar ik kom door de sterke sterke punten en de ergerlijke zwakke punten toch op een gemiddeld aantal sterren uit. Misschien is Terrence Malick niet iets voor mij.

Deze Blu-ray stond al een paar jaar in m'n kast. Was 'The New World' denk ik wat vergeten - hoe en waarom? Geen idee. Malick is een grootmeester en de film leek me erg mooi. Beetje uit het zicht verloren denk ik, misschien komt het ook wat door de (lange) speelduur. Maar vandaag eindelijk gezien.

Heb de 172 minuten-versie gezien. Het eerste anderhalf uur genieten. Prachtig, die zweverige beelden die ervoor zorgen dat je je als kijker echt in één of andere cinematografische trip bevindt. Malick en Lubezki zijn een meesterlijk duo. De ondersteunende score van James Horner (R.I.P.) is ook erg mooi.

Jammer dat de film na 1,5 uur wat begint te slepen. Op een gegeven moment kreeg Malick me niet meer zo mee in het verhaal. Neemt niet weg dat Q'orianka Kilcher (toen pas 14 jr.) betoverend is. Een mooi personage in een (grotendeels) mooi verhaal. Aan de lange kant, maar bij vlagen betoverend.

Verbluffend mooie film.

De lange versie gezien, en geeft zoveel meer aan de film mee dan de kortere versie.

Wat als eerste opvalt is de prachtige cinematografie van Lubezki. Wat levert deze man altijd goed en mooi werk af zeg. Verhaaltechnisch is het zoals we van Malick gewend zijn. Er wordt een dun plotje gevolgd voor enige houvast. Verder wordt er niet echt een duidelijke lijn gevolgd. Hij laat de setting, de omgevingen, de situaties en de acteurs het overnemen om zo een uniek mogelijk iets qua narratief te creëren. En die losse manier van film maken is echt iets wat Malick blijft onderscheiden van vele andere filmmakers. Het acteerwerk is erg goed, of beter gezegd erg naturel. De omgevingen zijn erg mooi. Ook fantastisch dat er voor is gekozen om het op de echte locaties te doen ipv. ergens in Canada. Geeft veel authenticiteit mee. De muziek is erg mooi en maakt dat hetgeen nog een diepere emotionele lading meekrijgt, of het nu van Horner is of niet.

Deze historische film geeft ons een kijk op de wereld van toen. De beelden van de zeilschepen zijn beklijvend. De natuur wordt mooi in beeld gebracht. Soms zijn er sprongen in de film: plots is Jamestown er. Zo zien we wel hoe de Engelsen erin slaagden om te overleven in de Nieuwe Wereld, maar niet hoe die stad tot stand kwam.

De film gaat meer over de relatie tussen de prinses en haar Johns, dan over de verovering van de Nieuwe Wereld.

Bij momenten is de film langdradig en door de sprongen is het soms moeilijk om te volgen.

wij geven een 7/10

Wij bekeken deze film als opdracht voor een geschiedeniswerk. In het eerste halfuur van de film gebeurde er niet veel. Er waren veel natuurbeelden en er werd weinig gezegd, dit zorgde ervoor dat de film wat langdradig werd. Toen de gevechtsscène tussen de Engelsen en de Indianen kwam, werd het verhaal spannender en begon het ons meer te boeien. Vanaf dit moment was er wat meer actie. Het einde van de film was zeer verrassend. Over het algemeen vonden we de film wel mooi, soms iets te langdradig omdat er weinig werd gezegd maar we hebben toch enkele nieuwe dingen bijgeleerd.

Op zich viel The New World nog redelijk mee qua speelduur, misschien omdat ik hem in 2 dagen heb gekeken. Het bevat heel wat dromerige, filosofische gedachtes, al kon ik vaak niet plaatsen wat dit nu eigenlijk bijbracht aan de film zelf. Soms al eens een leuke wijsheid,oa. de boom die niet stopt met groeien ook al breekt er een tak af, nee hij zet door en krijgt nieuwe takken en bladeren, maar daar blijft het ook bij. Ook ontzettend weinig dialoog. Dit is misschien typisch Malick, geen idee, ik heb enkel nog maar The Thin Red Line gezien. Uiteraard is communicatie moeilijk als men niet dezelfde taal spreekt maar toch op het einde is er niet bepaald meer dialoog als in het begin

Ja, deze film is eigenlijk te lang met een verhaal dat gerust op anderhalf uur verteld kan worden ipv op 3uur. Malick vond het namelijk nodig om nog anderhalf uur de natuur te filmen. En ja die is mooi maar als ik de natuur zo wil bewonderen kan ik even goed een natuurdocumentaire zien of wat foto's bekijken van prachtige landschappen. Ik begrijp dat de Algonquins één zijn met de natuur en dat mag gerust geaccentueerd worden maar dit kon op een vele kortere tijd ook wel duidelijk gemaakt worden.

Overigens kreeg ik het ook niet erg warm van de liefde tussen Farell met Kilcher en de liefde tussen Bale en Kilcher. Ok, ze was nog maar 15 en minderjarig maar cast dan iemand anders in de rol van Pocahontas. Deze film gaat me dus niet zo lang bijblijven want er gebeurd gewoon te weinig en het verhaal is te zwak, de beelden en muziek mogen nog zo mooi zijn. Daarom 3*

De vorige film die ik zag van Malick, The Thin Red Line, had ik over twee avonden verdeeld, omdat ik het op een gegeven moment een beetje veel van het goede vond. Geïnspireerd daardoor heb ik The New World (172 minuten versie) zelfs bekeken over zeven verschillende sessies van elk 20 a 30 minuten.

Ik ben er eigenlijk nog steeds niet uit of ik dit nou als kritiekpunt moet aanmerken, dat ik het bijna onmogelijk vond de film in één ruk uit te zitten. Toch ben ik, nu de aftiteling is uitgerold, eerder geneigd om te zeggen dat ik het, na zijn briljante debuutfilm, de beste film van Malick vond die ik tot dusver zag.

Na vijf van zijn films gezien te hebben, ga ik het steeds grappiger vinden hoe erg ik het bij Malick eigenlijk eens wil zijn met zowel zijn critici en zijn bewonderaars. Dat is met deze film niet anders. Als je zou willen stellen dat de film te lang met de camera om een meisje heen dwarrelt (om een andere reactie op deze pagina te parafraseren), dat er nauwelijks een verhaal te ontdekken valt in de oeverloze shots van waaiend gras en klaterende beekjes, dat het gemompel op de achtergrond af en toe weinig toevoegt, tsja, dan kan ik je daar alleen maar gelijk in geven.

En toch: letterlijk elk shot zou je kunnen inlijsten, en Malicks aandacht voor detail is echt weergaloos (wat een mooie sets!). Over de volle drie uur ontvouwt zich zowel een fraaie, frisse kijk op wat eerst een platgetreden legende leek (tsja dat krijg je als je veertig jaar over een script doet, dan kruipt Disney voor) als een liefdesverhaal dat ik niet, zoals anderen hier beweren, afstandelijk vindt, maar juist subtiel, poëtisch en aandoenlijk.

Toch, het had af en toe wel iets minder gemogen met het gedwarrel, dat klopt. En de manier waarop de indianen als 'noble savages' in beeld worden gebracht, dus als een soort macrobiotische commune (tegen alle historische kennis in overigens), doet ook wat af aan de geloofwaardigheid van de film. Inheemse volken zo in beeld brengen is zowel racistisch als cultuurrelativisme, daar zou dus echt helemaal niemand meer blij van moeten worden anno nu, behalve het soort types dat graag indianenplaatjes met tegelwijsheden op Facebook deelt. Dat zijn dus voorbeelden van (bescheiden) irritaties die me toch wel van een nóg hogere score afhouden.

Al met al wordt er ook wel redelijk geacteerd, vooral Kilcher draagt de film echt en laat ons kijken door de ogen van Pocahontas, stralend vol dartele verwondering. Knap voor zo'n jonge actrice, met zulk contemplatief materiaal ook nog. Farrell zou dan weer niet mijn keuze zijn geweest voor deze rol, maar zijn onbeholpenheid heeft ook wel weer een bepaalde charme, in deze context.

As we speak heeft The New World een score van 2,97* op Moviemeter, wat bij mij toch wel een kleine roep om herwaardering losmaakt. Al snap ik ook dat dit niet ieders ding is. Wellicht helpt het sceptici om, net zoals ik heb gedaan, deze film als miniserie te beschouwen.

Geen beste Malick.

Het probleem met een films als deze is dat ze afhangen van een precaire balans. En eens die balans in één richting begint te vallen valt er vaak weinig meer aan te doen. Dat maakt dat sommige de film erg mooi en poëtisch vinden, andere de film erg saai en cheesy. Ik val in het tweede kamp.

Groot probleem voor mij is dat ik absoluut Malick's visuele genie niet zie. Het kleurgebruik ik weinig sprekend, hij doet erg weinig met belichting, camerawerk is niet sterk genoeg en ook de editing laat te wensen over. Het is niet dat Malick z'n best niet doet, het is duidelijk dat hij zeer bewust dingen doet, maar het beoogde effect komt er niet.

Beetje vreemd ook dat ik nooit het gevoel kreeg echt in 1600 nog wat te zitten. Een aanwijsbare reden heb ik er niet voor, natuurlijkbeelden zijn wat ze zijn, maar het kwam nooit echt geloofwaardig over als historische film, wat de sfeer toch ook wat in de weg zat.

De soundtrack is niet slecht, maar niet sterk genoeg om het gebrek aan visuele punch op te vangen. Rustige, nette muziek die weinig verkeerd doet, maar ook niet bepaald emotioneert. De voice-overs daarentegen zijn een stuk minder. Het gefluister en gehijg mist compleet z'n doel en zorgt voor bakken kitsch.

Voor het verhaal en de romance moet je het zeker niet doen. Malick mikt op sfeer en poëzie maar faalt wat mij betreft flagrant. Wel respect dat hij het in ieder geval niet halfslachtig doet, maar dat maakt de film er jammer genoeg niet beter op. En 180 minuten worden zo wel een erg lange zit.

1.5*

Wij hebben gekozen om de film drie sterren te geven. De film is zeer geloofwaardig door de realistische omgeving en kleding. Het leuke is ook dat de de scènes uit verschillende standpunten zijn gefilmd. Doordat de communicatie grotendeels via gebarentaal verliep was het af en toe moeilijk om het te begrijpen. Er bestaan drie versies van de film. Daar zijn we achtergekomen nadat we de langste film, die drie uur duurde, hadden gekeken. Wij raden jullie aan om één van de kortere versies te bekijken.

The new world is geregisseerd door de auteur Terrence Malick. De film zelf verscheen in 2005.

De film heeft verschillende genres, namelijk: biografie, romantiek, geschiedenis en als laatst drama. De belangrijkste personages doorheen de film zijn Pocahontas (Q’orianka Kilcker) en Captain Smith (Colin Farrell). Later in het verhaal speelt ook John Rolfe (Christian Bale) een belangrijke rol.

Verhaallijn

Drie schepen Britse kolonisten komen in 1607 aan in Virginia om Jamestown te stichten. Daar aangekomen, komen ze terecht in conflicten met het plaatselijke volk, de Indianen. Tijdens de film worden Captain Smith en Pocahontas verliefd op elkaar. Wanneer Smith een aanbod krijgt om een expeditie te leiden in Oost-Indië, grijpt hij de kans. Twee maanden later wordt Pocahontas wijsgemaakt dat hij op zee omgekomen is. Vervolgens leert Pocahontas John Rolfe kennen. Na hun trouw, verwekt hij bij haar een zoon en verhuizen ze namen naar Engeland. In 1617 zou Pocahontas aan tuberculose, longontsteking of pokken gestorven zijn.

Sterke en zwakke punten

Voor ons zijn de sterke punten van de film dat de personages heel realistisch en overtuigend in beeld kwamen. De zwakke punten gaan eerder over de duur en de details in de film. Hierbij bedoelen we dat er te snel over de belangrijkste punten in het verhaal wordt gegaan, wat er dan voor zorgt dat de onbelangrijke fragmenten het grootste deel van de film innemen. Ook vinden wij dat er onduidelijke tijdsprongen in het verhaal werden gemaakt. Dit kan je zien aan de hand van hun zoon die in het ene fragment nog een baby is, in het volgende fragment al een kind.

Eindoordeel

Wijzelf vonden het enorm leerrijk om te zien hoe een kolonie in de Nieuwe Tijd gesticht werd en hoe er met het plaatselijke volk werd omgegaan. Toch misten we wat spanning en verrassende elementen in de film om de langdradigheid tegen te gaan.

Goed, maar minder sterk dan The Thin Red Line. De stijl is dezelfde: mooie beelden van natuur en mensen, karakters die met commentatorstemmen poëtische teksten spreken en zo hun ziele-oerselen blootgeven. Dat is allemaal erg mooi.

Maar in The New World zijn er minder karakters. Daardoor is er meer herhaling en minder afwisseling in wat de commentatorstemmen bespreken. Meer een mantra en minder een rijk pallet. Ik heb overigens de verlengde versie gezien.

Desondanks een prachtfilm.

Allemachtig, wat een indringend historisch drama! Een parel van een film.... werkelijk verbluffend mooie cinematografie en geweldige dramatische muziek. Prachtig gespeeld en indrukwekkend omdat het ruim 400 jaar geleden min of meer echt gebeurd is, voorzover het correct opgeschreven is. Ik heb vooraf veel op Internet opgezocht. Matoaka (Pocahontas) was piepjong toen ze met een indiaan van een andere stam trouwde, later trouwde ze met John Rolfe, ze kregen 1 kind en helaas is Matoaka inderdaad heel jong gestorven. Een werkelijk prachtige en indrukwekkende film!!!

The new world is heel realistisch en mooi!

De film toont mooi aan hoe de mensen in die tijd leefden en communiceerden. In het begin vond ik de film wat saai omdat er niet veel gebeurde. Maar later in de film wordt het spannender en boeiend.

Het decor van de film is ook heel mooi gemaakt.

Iedereen heeft wel al eens gehoord van de Disneyfilm of met tranen in de ogen gekeken naar het feeërieke ‘Pocahontas’.

Het verhaal is in grote lijnen vermoedelijk voor velen onder ons bekend. De knappe John Smith wordt verliefd op de zweverige Pocahontas. Maar er is een groot probleem zij is een Indiaanse en hij is een Brit.

Aan het begin van de film word het verschil tussen de Indianen en de Engelsen op een prachtige wijze duidelijk. De regisseur, Terrence Malick, is er volledige in geslaagd om het verhaal van John Smith en Pocahontas toch een ietwat sprookjesachtige toets te geven.

Het verhaal is ‘geschreven’ in de 17e eeuw, maar oogt zeker niet ouderwets of saai. De film is iets later uitgebracht, in 2005.

De film is wel heel traag. De vele natuurbeelden van het groene Virginia komen rijkelijk aan bod, waardoor je soms het gevoel hebt dat je een documentaire aan het bekijken bent. Ik vond dit op de duur vervelend, maar anderen kijken misschien graag naar eindeloze bossen, grasvlaktes en meren.

Omdat er maar weinig gewelddadig stukken in de film verschijnen, zou je bijna vergeten dat het koloniseren van Virginia niet zonder geweld is gebeurd.

De film is niet gebaseerd op een boek, maar wel op de verslagen van John Smith.

Het is heel amusant om naar de vrolijke en een tikkeltje vreemde Q'Orianka Kilcher te kijken. Haar uiterlijk is een bijna exacte kopie van Pocahontas en ook ziet ze er ouder uit, zoals een echte Disneyprinses, dan haar toenmalige leeftijd van 15 jaar.

De film komt wel af en toe een beetje onrealistisch over, bijvoorbeeld wanneer Pocahontas plotsklaps Engels kan spreken. Ook komen de Indianen niet al te overtuigend over, heel overdreven om het cru te zeggen.

Het genre van de film is avontuurlijk en historisch, maar ik vind dat het avontuurlijke element een beetje mist. Ze varen op een boot en soms wordt er een Indiaan dood geschoten, maar voor de rest is dit meer een romantisch werk.

Bij deze film mis je zeker niet het betoverende van een sprookje. De liefde tussen John en Pocahontas ziet er ongelofelijk puur uit. Misschien had men het verhaal wel wat korter kunnen samenvatten.

Wat ik, persoonlijk iets minder vond, was dat er niet veel gesproken werd, maar wel dat ze wel gebruik maakten van ellenlange voice-overs. Daardoor was het soms moeilijk te volgen wie aan het woord was. Maar dit zorgde er dan wel weer voor dat je echt het gevoel had dat je in het hoofd van het personage kon meekijken.

Ik zou de film niet aanraden aan mensen die vooral kijken voor het gruwelijke gedeelte of de zogezegde oorlogen. Wel beveel ik dit werk aan aan de romantische zielen onder ons en aan de mensen die graag een ‘reallife’ versie van Pocahontas willen zien.

Criterion bracht deze film uit op een prachtig exemplaar. Naast het mooie boekwerk zitten er ook 3 discs in, maar we gaad natuurlijk voor de extended version. De beelden zijn verbluffend mooi dm de muziek oorstrelend. Vooral het begin en eind van deze bijna 3 uur durende film. Okay hij rammelt qua script aan alle kanten is bij tijd en wijle wat rommelig, maar je zit toch in een soort van droomwereld. Vooral naar het einde toe prachtig gemaakt. Pocahontas doet het goed net die gekke toch te dikke lippen. Zag dat zij is geboren in Duitsland en opgegroeid in America. Verder weinig van haar gehoord behalve in de wat bekende Western Hostiles. The New World is geen absolute topper maar beeld muziek maken heel veel goed. De apparte romances van twee geliefden in twee werelden doen het ook prima.

Fijne film voor de liefhebbers! Tip luister de film af via je hoofdtelefoon

Film 3,5

Beeld 4,5

Geluid 4,5

Extra's 4,5

Deze film startte ik heel wat jaartjes geleden in omdat het een Malick was, en omdat mijn nummer één film van zijn hand komt, namelijk The Thin Red Line. Het kon ook achteraf niet anders dan dat The New World zou teleurstellen, maar de lange en soms zwijgzame film deed dat destijds wel heel erg, mede omdat ik er simpelweg toch te veel van verwachtte. Nu heel wat jaartjes later was het dan toch wel eens tijd voor een herkijk, onnodig te zeggen is The New World nog steeds niet top, komt hij in de verste verten niet in de buurt van The Thin Red Line, maar heeft de film toch wel een aantal aardige dingen en vind ik dat hij toch wel een beetje ondergewaardeerd wordt.

Om meteen maar af te trappen met de werkelijkheid, de ontmoeting en hier getoonde romance tussen Smith en Pocahontas wordt door historici hoogst ten twijfel getrokken. Niet alleen zou ze qua leeftijd nog kind geweest zijn, hooguit 12 jaar, bovendien is het maar de vraag of ze überhaupt zijn leven redde of dat dit onderdeel van een ritueel was. Zover er een ontmoeting geweest is was er zeker geen sprake van een romance. Haar aanwezigheid was er wel, zo bracht ze voedsel en speelde ze met kinderen binnen het fort, onduidelijk is of Smith er rond die tijd nog was. Die maakte ook pas jaren later voor het eerst notitie van wat er zou zijn voor gevallen rond Pocahontas, en de naam Pocahontas is trouwens niet eens haar echte naam en slechts een bijnaam die iets van speels meisje of spring in het veld onthoudt. Het is iets wat in het achterhoofd speelt maar tegelijkertijd niet echt terzake doet vooral in de handen van Terence Malick die qua beeld en geluid een kunstenaar is.

In alles is een poging te herkennen om het succes en de geweldige balans van The Thin Red Line te benaderen, iets waar Malick toch in faalt met deze The New World. Toch moet gezegd dat de film een plaatje is. De opnames en natuur zijn oogstrelend. De lange shots van natuur en omgeving, zoals Malick gewoon is, zijn prachtig. Dit in stijl afgewisseld met fraaie muziek en natuurgeluiden. Zelfs de voice overs zijn een parallel met The Thin Red Line, toch is het allemaal net wat minder indrukwekkend. Dan is er de bijna dichterlijke en poëtische toon die op de juiste moment met aanzwellende muziek een mysterieuze lading krijgt. Het schijnt dat Malick de muziek van Horner afschoot tijdens de montage fase en dat Forbidden Corn een van de weinige stukken is die de schifting overleefde en dit mag dan ook een pracht melodie genoemd worden.

De cast doet het verder prima, Farrell overtuigt redelijk, Bale kort maar prima als altijd, het is uiteraard Kilcher die de aandacht trekt en de show steelt. John Savage overigens wel grappig te benoemen als iemand die toch altijd de zelfde rol krijgt, namelijk de raaskallende gek. Fraai om te zien zijn de rituelen en gebruiken van de indianen, interessant ook het verschil tussen de harmonieuze sfeer en rust in het indianendorp en de hopeloosheid en achterklap in de kolonie. Pijnlijk en tragisch is het verdriet van Pocahontas die zich later in een bitterzoete situatie terug vind met Rolfe als prima vent. Toch zoals gewoonlijk krijgen zaken soms geen rust in de menselijke geest.

En dat laatste is waar Malick toch waarschijnlijk heen wil, in dit verder net niet goed genoeg uitgebalanceerde geheel, dat daardoor een beetje ongrijpbaar blijft. Iets waar Malick's werk wel vaker last van heeft, dat het ongrijpbaar is. Toch heeft de film een uitstekende kern in liefde, hoop, verlangen, lotsbestemming en zelfs goed en kwaad. Maar grootste punt lijkt me toch het verlangen van de mens naar ongrijpbare dingen. De zucht naar iets wat je niet hebt of kan krijgen.

Ja, deze tweede keer beviel dit bitterzoete, mysterieuze en poëtische tafereel me al meer. Toch zal het bij een bescheiden voldoende blijven omdat de mix en balans gewoon minder is dan Malick's hoogtepunt The Thin Red Line. The New World, best wel mooi, en ook een beetje ondergewaardeerd, maar nu eenmaal geen superfilm.

The New World is een echte Terrence Malick film ten top. Schitterende beelden die veelal tot de verbeelding spreken. In deze setting ook nog eens een lust voor het oog. Tot in detail ook gewoon zeer netjes verzorgd. Echt een hele mooie film!

Regisseur Terrence Malick is een erg eigenaardig figuur en regisseert dan ook films die zich niet meteen in de kaarten laten kijken, al is The New World voor zijn doen nog redelijk overzichtelijk werk. Een showstealer komt in de vorm van Q'orianka Kilcher, die op erg jonge leeftijd een overtuigend figuur speelt. Ze draagt een totaal andere charme dan bijvoorbeeld Colin Farrell of Christian Bale (die overigens ook prima acteren), waardoor haar scenes een stuk interessanter uitpakken. Verder regisseert Malick volgens zijn bekende stijlkenmerken, met veel focus op de omliggende natuur en trage, haast melodieuze dialogen die regelmatig als voice-over worden ingezet. Het narratief vereist wat concentratie omdat de film de neiging heeft om weleens puur via het visuele te communiceren, maar uiteindelijk is The New World (tenzij je besluit alle scenes uit elkaar te analyseren) geen bijster gecompliceerde film. Het visuele vond ik persoonlijk niet erg sterk uit de verf komen, met name omdat ik de natuurlijke manier van kleurgebruik weinig imponerend vond. Bovendien is dit tot nu toe de enige film van Malick waarin ik weinig proef van een consistent dromerige sfeer, maar het einde is dusdanig impactvol dat ik er toch een ruim voldoende aan toeken.

Net als mijn bovenbuurman heb ik de versie van 172 minuten gezien.

Visueel best fraai, dat maakt deze film ook nog wel enigszins de moeite waard. De romantische verhaallijnen waren niet aan mij besteed en die vormen (helaas) een behoorlijk deel van deze film. De vaak zwaar aangezette dialogen en voice-overs maken dit bovendien geen toegankelijke film. De personages blijven erg afstandelijk en het tempo ligt laag. Gelet op de toch behoorlijke speelduur maakt dit alles de film ietwat langdradig en deze film kon mij al met al niet echt bekoren.