I Giorni dell'Ira (1967)

Onverwachts goede spaghetti en behoort eigenlijk meteen tot een van mijn favoriete! Lee Van Cleef is heerlijk op dreef en zet een geweldige bad guy neer. Fantastische locaties en landschappen die jammer genoeg her en der worden gepaard met ietwat mindere soundtrack. Ook niet het grootste pluspunt in deze film - maar eerder de acteurs, Cleef's geweldige one-liners, die heerlijke actiescènes en 'n kort maar fenomenale duel halverwege de film!

Wel een oké werkje. Sowieso vind ik de opzet erg leuk, Van Cleef als leermeester klinkt al snel goed. Zeker aangezien ik zijn rol in TGTBTU best oké vond. Hier vormt hij ook weer één van de lichtpuntjes, die er overigens (alweer) niet genoeg zijn om echt te overtuigen.

De sfeervolle openingscredits wisten me goed mee te sleuren, ook het sympathieke begin kan ik erg op prijs stellen. Echter verdwijnt deze film ook weer in de categorie 'verveling'. Zoals hier boven beschreven bevat 't midden wel hét hoogtepunt van de film en tevens hét hoogtepunt in mijn (tot nu toe erg karige) western ervaringen. Wát een tof duel

Het punt waar de film omslaat komt wat mij betreft veel te laat, qua opzet is het aardig maar het is allemaal zo snel afgelopen eenmaal het dubbeltje op z'n kant valt voor de jongeman. De soundtrack zal me totaal niet bijblijven en ook visueel was dit weer veel te karig, waardoor het toch weer een middelmatig filmpje is geworden. Had potentie, benut die wat mij betreft niet, helaas!

Prima spaghetti western met een heerlijke shoot-out in het midden. Van Cleef is erg sterk als bad guy en leermeester. Denk eigenlijk ook dat hij de beste bad guy is in het western genre. Coole soundtrack ook. Midden is hier en daar wat aan de saaie kant. De jonge Scott heeft af en toe ook moeite om het acteerniveau vast te houden.

Van Cleef zet hier weer een prima rol neer en ewint het zowel qua acteerwerk als algehele uitstraling van hoofdrolspeler Giuliano Gemma. Al doet laatstgenoemde het ook niet verkeerd.

De sets en kostuums zien er in deze prent allemaal goed uit. Je waant jezelf echt in het wilde westen. Verder is het hele verhaal rondom de leerling die uiteindelijk de leermeester verslaat wel goed uitgewerkt.

Deze keer geen soundtrack van Ennio Morricone, maar van Riz Ortolani. Hij heeft echter ook wel verdienstelijk werk geleverd. De door blazers (her lijkt soms wel een jazzorkest) gedomineerde soundtrack past goed bij de beelden.

Het is goed te zien dat Valerii bij Leone had gezien hoe 'het moest', want qua cinematografie is het bedt vergelijkbaar met Leone's werk.

Ook deze spaghetti wist mij weer erg te vermaken. Een aanrader voor liefhebbers van het genre.

Best wel toffe spaghetti-western die vooral een erg goede score van Riz Ortolani en Lee Van Cleef heeft, maar nooit grootsheid bereikt door de duffe Giuliano Gemma, die enkel om zijn knappe kop en populariteit is gecast. Toch wel erg jammer.

De blu-ray van Arrow Video is geweldig! Lees mijn recensie ervan op It's Only a Movie:

Day of Anger (Tonino Valerii) – blu-ray recensie | It's Only a Movie - itsonlyamovie.nl

Deze laatst op blu ray aangeschaft.

Aardige spaghetti western, die niet tot de besten gerekend kan worden, maar die WEL twee van de beroemdste acteurs van het genre in de hoofdrollen heeft.

Van Cleef is zoals gewoonlijk ijzersterk en weet met zijn charisma alleen al te overtuigen. Gemma is er naast gezet als contrast en doet zijn bekende ding als jonge, onervaren, snelle praatjesmaker, die tegen de oudere, ervaren scherpschutter, gespeeld door Van Cleef, op kijkt en hem al snel als zijn leermeester gaat beschouwen.

De film heeft eigenlijk niet veel meer te bieden, dan deze twee, verschillende karakters en acteurs tegenover elkaar te zetten.... totdat de plottwist zich aandient en Van Cleef feitelijk de badguy van het verhaal blijkt te zijn en wordt toegewerkt naar het onvermijdelijke duel tussen de twee.

Geen hoogvlieger, maar alleszinds vermakelijk.

Een zes, ofwel drie sterren.

Lekker filmpje dat makkelijk wegkijkt. Merkte wel erg veel invloeden van Sergio Leone, maar dat was van te voren ook wel duidelijk.

Toch ook een iets andere vibe door de andere soundtrack. Waar Sergio Leone veel klassiek (door Ennio Morricone) gebruikt klinkt dit totaal anders, maar niet verkeerd!

Gelukkig een stuk beter dan de vorige western die ik zag (Cemetery without Crosses) Daarbij is het beeld van Day of Anger ook een stuk beter. Helaas vond ik het mono geluid niet al te best. De soundtrack vond ik wel aardig klinken (muziek was prima in orde) maar de dialogen waren nogal onevenwichtig.

Afijn de film vond ik best leuk om te zien. Kan me alleen niet voorstellen als je geen drol raakt ineens een uitstekende schutter kunt worden. Okay hij oefende met houten pistooltjes maar toch. Vond die Giuliano Gemma trouwens vreselijk spelen met zijn Prodent gebit. Pfff. De goede man is overigens in 2016 overleden bij een verkeersongeval. Maar het begin was niet al te best geacteerd. Gelukkig haalt Lee van Cleef te boel flink op al begreep ik niet echt van de samenwerking met Scott. Wat ik een beetje jammer vind van MovieMeter is de tekst hierboven. De film gaat helemaal niet om wraak van de leermeester. Dit speelt zich pas af 10 minuten voor het eind van de film. Daarvoor is hij gewoon zijn metgezel.

Beter gezegd gaat het om een vreemdeling die een straatveger snel even wat lesjes leert in schieten. Dit gaat zo snel dat we al snel een twee eenheid zien. Dit alles is uiterst vermakelijk, maar krijgt gaandeweg nare trekjes. Dat blijkt op het eind als de boel doorslaat. Zoals gezegd doet de muziek het goed en is dit een van de betere westerns uit de jaren 60. Jammer alleen van dat slechte geluid.

Film 3.5
Geluid 2.5
Beeld 4.0
Extra's 3.5

Aardig.

Het was alweer een tijd geleden dat ik nog eens een spaghettiwestern zag. Day of Anger slaagt erin om enkele typische spaghetti-elementen goed te gebruiken: geweldige credits, toffe setting met die typische stadjes, aardige muziek en goed camerawerk met een aantal mooie wijde shots en close-ups.

Spijtig genoeg is de regie niet echt goed. Zeker het laatste half uur worden er nogal wat bochten genomen om leermeester en leerling tegen elkaar uit te spelen. Enkele overgangen voelen daardoor abrupt aan. Ook het acteerwerk is niet echt om warm van te worden - het toneelgehalte ligt hoog, zeker als daar nog een dub bovenop komt. Enkel de immer charismatische Lee Van Cleef kan indruk maken, maar daar heeft hij natuurlijk wel de ideale kop voor. Toffe acteur.

Dus al bij al zeker de moeite waard, maar er zat iets meer potentieel in dan dat er uitkomt.

3

Mwah. De beelden zijn mooi, Van Cleef cool en ook de muziek vond ik best aardig, en toch vind ik I Giorni dell'Ira geen voltreffer. Dat heeft vooral te maken met het scenario en de regie, die te veel steekjes laat vallen, en ik was ook niet bepaald onder de indruk van Gemma.

Het begint best aardig, maar als Scott eenmaal een pistool heeft gaat zijn metamorfose lachwekkend snel, van nederige strontschepper tot arrogante gunwielder in het tijdsbestek van een paar minuten. Van Cleef zit beter in zijn rol, al leek hij op een bepaald moment meer bezig met het overnemen van het stadje dan met het terugkrijgen van zijn geld. Ik zie wel in dat dat hand in hand kan gaan maar ik vond het niet echt passen, alles lijkt opeens vergeten en vergeven. Dan komen er uit het niets nog vier vrienden opduiken die natuurlijk alleen als schietschijf dienen. En dan heb je nog wat van die oude "respectable citizens" die uit het raam hangen om een potje te schieten, vond ik ook wat gemakzuchtig om van die lui af te komen. Het einde is echt matig, met het opnoemen van zijn lessen na het omleggen van wat bad guys.

Van Tonino Valerii heb ik ooit My Name is Nobody gezien, die was heel wat wat beter in mijn herinnering, ga ik binnenkort nog eens kijken.

Een spaghettiwestern met Lee Van Cleef. De stijl zit wel goed en gelukkig maakt Lee Van Cleef veel goed. Er zijn veel betere films in dit genre, maar wie houdt van dit soort westerns zal hier zeker van genieten. De oude ervaren rot en de jonge losgelaten kerel die nog veel te leren heeft. In een dorp waarin de wet wordt toegepast als het uitkomt. Soms moet het ook niet meer zijn.

“Third lesson: never get between a gun and its target.”

Nog steeds zit ik in de western vibe omdat ik Read Dead 2 weer aan het spelen ben (en langzamerhand ook weer verslaafd aan ben geraakt), en aangezien ik vandaag even rust hou door een verkoudheid (ja, het kan blijkbaar ook in juli...), had ik toch weer onwijs veel zin in een western film op deze toch wel mooie zondagmiddag. Ik ben gewoon eens rustig op zoek gegaan naar een western film, en heb er nog zo'n honderd in mijn watchlist staan maar, ik weet dat er ook nog een bult films bestaan die buiten mijn watchlist zijn gevallen. Deze film is daar ook één van. Eentje die ik eigenlijk ook nog totaal niet kende tot vanmiddag en daar ben ik wat dat betreft wel blij mee, dat dit een “ontdekking” is.

Lee van Cleef is bij mij nog een vrij onbekende acteur. Tuurlijk ken ik zijn naam wel, en weet ik wel waar we het over hebben als je hem noemt. Maar ik ken eigenlijk alleen de twee populairste films waar hij in heeft gespeeld, en eigenlijk maar weinig van zijn western films. Dit was echt een hele toffe film, en hij heeft zeker een goed gevoel achtergelaten bij mij. Ook Giuliano Gemma deed het leuk en wederom een acteur waar ik nog niet veel van heb mogen zien.

Valerii levert hier gewoon prachtig werk op hoor. Ik snap ook niet waarom deze film vrij mediocre wordt ontvangen? Goed het is dan misschien allemaal wel positief, de stemmen slaan niet uit het dak. Gelukkig is het gemiddelde nog best wel goed, daar heb ik dan wel weer vrede mee. Ik snap ook best wel dat deze film niet kan tippen aan de grootheden, en er ook wel betere films in het genre zijn, die zijn er ook maar, ik heb me er akelig mee weten te vermaken hoor.

Valerii kon eigenlijk bijna niet misschieten bij mij denk ik ook. Want zijn een andere western film beschouw ik zeker tot mijn favorieten, en dat is toch wel ‘My Name is Nobody’. Eigenlijk kun je het, het mooiste herkennen aan de prachtige soundtracks, want ook deze film zit bordenvol met prachtige soundtracks, en MNIB heeft misschien wel de beste soundtrack op natuurlijk de meest populaire van Morricone na. Hier is trouwens Ortolani de componist, ook prachtig. Die heeft trouwens ook de soundtrack van Cannibal Holocaust gemaakt, een man met goed werk dus.

Ook de aankleding deed Valerii mooi, ik ben het er inderdaad mee eens dat de bar met de twee goude revolvers aan de ingang misschien wel het mooiste is wat ik heb gezien. Het decor is hier echt prachtig, ik hou daar wel van. Verder is de film toch nog wel rijkelijk gevuld met leuke shootouts, een best geinig verhaaltje (die overigens nergens echt bijzonder werd) en een leuk concept. Alles bij elkaar zorgt er gewoon voor dat de film prima te kijken is, ik heb althans een leuke zondagmiddag gehad. Aangezien de finale net was heb ik de film dus in de middag gekeken.