Everyone Says I Love You (1996)

Best lollig. Typische Allen film (relatieperikelen & neurotische typetjes) alleen met een groot verschil dat allen hier zowat iedereen laat zingen. Best grappig, dat wel, maar doe mij toch maar het wat serieuzere werk van Allen.

De film viel me erg mee, ik vind het zelfs een erg leuke film.

De poster, de recensies en en het gemiddelde maakten me aanvankelijk weinig benieuwd.

Het is een afwisselende film. Weinig diepgang, maar luchtig leuk.

De liedjes vond ik niet storend aanwezig. Er zijn betere musicalfilms ja, maar in deze film zijn de liedjes meer een luchtige toevoeging dan integraal en broodnodig onderdeel van de film. Dus een echte musical zou ik het niet noemen.

Leuk om Allen eens te zien rondbanjeren in Europa.

Everyone Says I Love You stelt heel weinig voor. Problemen had ik logischerwijs met het musical aspect van de film, waar ik bij voorbaat een hekel aan heb. Maar het grootste probleem had ik wel met het feit dat het allemaal zo weinig voorstelt. Feitelijk is het verhaal niet interessant genoeg om in een film te verschijnen. Stuk voor stuk saaie karakters, het is bijna als een mislukte The Royal Tenenbaums. Woody Allen heeft in ieder geval veel beter gedaan.

Film is niks meer dan een klucht, maar het is wel heel leuk om Drew Barrymore en Edward Norton (!) te horen zingen. Maar verder niet bijster interessant.

Wel verouderd al voor een film uit 1996.

Grotendeels met AddictedToMovies eens, toen ik de opening scene zag zat ik met de zelfde gedachte, maar gelukkig kreeg de film al snel weer behoorlijk wat Woody Allen invloeden in zich waardoor de film toch een stuk aangenamer werd.

Vind het erg creatief van Woody dat hij probeerde eens wat musical invloeden in zijn film te krijgen en hier goed in slaagt.

Natuurlijk zoals eerder gezegd met een knipoog naar oudere films toe maar toch een geslaagd project in mijn ogen.

Het plot was weer helemaal Woody Allen achtig met alle relatie prikkelingen en alle leuke misverstanden, het musical gedeelte voegde niet echt iets speciaals toe maar liep het plot (gelukkig) ook niet al te veel in de weg.

Kortom: Leuke Woody Allen film, niks bijzonders maar zeer zeker erg vermakelijk om naar te kijken!

3,5 sterren.

Een Woody Allen opgezet, doch totaal niet verwachtend dat het een musical zou zijn; hierdoor was het even inkomen. Doch de simpele luchtige sfeer, uitgestraald door de liedjes maar ook de personages en verhaallijnen, maken het al snel best onderhoudend.

Een groot probleem is dat er gewoon veels te veel personages aan bod komen met eenieder ook nog hun eigen liefdesproblemen (en korte/lange verhaallijn). Hierdoor krijgen de meesten veels te weinig aandacht/screen time, waardoor ze overkomen als totaal onnodig opvulsel (neem bijv Nathalie Portman). Opvulsel welke soms gaat vervelen en irriteren.

En dit leidt ook weer tot een compleet gebrek aan diepgang in de film; alleen de verhaallijn tussen Julia Roberts en Woody Allen zelf (met een leuke twist op het eind) ontsnapt hier nog aan. Het wat beter geweest om een fors aantal zijplotjes (en personages) te schrappen voor broodnodige uitdieping van de overgebleven plotjes en personages.

Qua humor bevat Everyone Says I Love You de welbekende Woody Allen humor, personages, en knipoogverwijzingen, maar dat komt bij sommigen gewoon totaal niet uit de verf. Ook zijn de dialogen vaak lang niet zo scherp als van hem gewend.

Uiteindelijk een best interessante film (onder andere door het musicalaspect) met een paar zeer aardige scènes maar tevens met aardig wat saaie stukken. En dat is best zonde, want hier had toch meer ingezeten.

Dit is een van die Woody Allenfilms waarin Allen vooral een heel aantal verhaallijnen bij elkaar heeft geschraapt en ze tot een film heeft verwerkt. Net als Bij Hannah and Her Sisters en Radio Days wordt alles bij elkaar gehouden, doordat de hoofdpersonages allemaal familie van elkaar zijn. In tegenstelling tot die films weet Allen er geen echt thematisch geheel in te vinden en lijkt hij daarom maar besloten te hebben de boel aan elkaar te weven met musicalscènes, die vaak vrij los staan van de hoofdlijnen.

Het levert een nogal wisselvallige film op. De non-musicalsegmenten zijn eigenlijk vrij slap; alsof Allen er niet zo in geïnteresseerd leek te zijn, wat niet verwonderlijk is aangezien hij hier met niets nieuws komt. Zelfs de one-liners zingen dit keer vaak niet en sommige stukken, zoals dat gedoe met die ring of die Republikeinse zoon zijn flauw.

Dit wordt dus echter afgewisseld door de musicalscènes, die opmerkelijk genoeg allemaal wel de moeite waard zijn. Dat er acteurs tussen zitten die niet kunnen zingen is onderdeel van de charme. Erg leuk zijn vooral de one-take dans in het ziekenhuis, de geestendans en het Groucho Marx-eerbetoon. Aan het einde komt Allen zelfs met een meesterstukje: de scène aan de Seine met een vliegende Hawn en Allen zelf. Die is echt schitterend, zo goed als wat je kunt vinden in de oude musicals waar Allen een eerbetoon aan geeft. Heel kort hebben we met een meesterwerk te maken. Jammer dat Allen niet wat meer aandacht besteed had aan de rest van de film. Toegegeven, musicals staan niet bekend om hun pakkende verhaallijnen, maar van deze regisseur verwacht ik meer.
3*

Goeie film over de liefdesperikelen binnen een gezin uit New York. Woody Allen laat het tijdperk van de oude musicals herleven met deze ode. En toch is dit een typische Woody Allen-film, ondanks dat de dialogen wel wat minder scherp zijn. Grappig en een cast met heel wat bekende namen. De dans tussen Woody Allen en Goldie Hawn is een mooi stukje Hollywood-magic.

Die het niet zozeer voor Woody Allen heeft zal zeggen "Wat een snertfilm".

Wie wel van hem houdt zal zeggen "Goed, maar toch Woody's beste niet"

En wie echt van deze heel bijzondere cineast is doordrongen zal zeggen "Weer een pareltje van onze Woody, want de unieke gezegden ("Het enige dat ik afweet van de schilderkunst is Kirk Douglas..."), de Marx-Brothers-party, de dansscène langs de boorden van de Seine, de grappige, opgewonden manier van vertellen (bijna zo goed als in "Radio Days"), de komisch-nietige verschijning van de man zelf, het schalks indringen in de karakters van de personages en de evergreenmuziek, enz... hebben het weer eens gedaan".

Knappe ontspanning.

Een musical van en met Woody Allen. Eigenlijk een wonder dat ik, als liefhebber van beiden, deze film nu pas ging kijken. Mijn 26ste al van hem, om precies te zijn.

Het is weer een redelijke relatiekomedie zoals er zoveel van hem zijn, behalve dan dat er af en toe liedjes inzitten. De acteurs zijn geen van allen zangers en ook de nummers zijn nergens echt sprankelend. Alleen wanneer er professionele zangers en dansers aan te pas komen lijkt het ergens op.

Als musical stelt het dus weinig voor, en ik kan het wat lage gemiddelde dan ook wel begrijpen. Musicals zijn doorgaans nooit écht populair, laat staan als het een matige is. Maar goed, mild als ik ben voor Woody Allen reken ik hem er niet op af. Ik vind het wel leuk dat er in zijn omvangrijke oeuvre ook een (poging tot) musical zit, en toegegeven, die scène aan de kade in Parijs is op het nippertje nog een heel mooie.

Het is nergens supergrappig of supergoed, maar het kijkt wel lekker weg, de liedjes storen nooit écht, en New York, Venetië en Parijs als decor zijn een leuke bonus.

kleine 3,5*

Leuk leuk.

Allen is een beetje hit & miss, ik kijk ze dus vooral op goed geluk zonder vooraf veel tijd te steken in welke mij nu wel/niet zou aanspreken. Blijkt de juiste aanpak te zijn, want op papier is dit niet echt een film voor mij.

Schrok een beetje van het musical-gehalte. had ik niet meteen verwacht van deze film. Maar verrassend genoeg weet Allen er een leuke pastiche van te maken. Het is wat scherper dan de klassieke musical, maar qua gehoor is het bijna niet te onderscheiden van die oude nummertjes. Zo komen al die Kelly/Sinatra films alsnog van pas.

De tussenstukjes vond ik best leuk ook. Allen weet zoals steeds een hoop bekende namen bij elkaar te brengen, soms onmogelijke combinaties (Norton/Barrymore or Allen/Roberts) die dan toch blijken te werken. Verder wat klassiek neurotisch gedoe en Allen's bekende onderwerpen (beetje politiek, veel kunst en relatieperikelen).

Ik denk dat Allen ooit een echt meesterwerk in de vingers heeft, maar af en toe zitten er best leuke en vermakelijke films tussen z'n werk. Alleen is het moeilijk in te schatten welke dat net zijn.

3.5*

Fijne film van Allen. In het begin is het even wennen aan de zang tussendoor. Maar al snel blijkt dat dit werkt. Sterker nog, het zorgt voor een heel dynamisch geheel. Een vrolijke boel met hier en daar lief en leed. Een lekker vlot geschreven script met veel afwisseling in de scènes. De cast geniet ook van de dynamiek tussen spel en zang. De muzikale intermezzo's zijn ook goed uitgevoerd met zang en dans. Een paar hele fijne nummers er tussen ook. Klein pareltje deze!

This is out of a movie!!

Ohjee.

In mijn enthousiame over het plan om álle films met Julia Roberts te kijken (en zoveel mogelijk ook nog eens in volgorde) had ik even wat details over het hoofd gezien. Zoals, dit is een musical. Dit is een film van Woody Allen. Dit is niet alleen een film van Woody Allen, maar hijzelf speelt erin mee - de hoofdrol zelfs.

En het wordt erger - zoals wel vaker in Allen’s films worden je de oren van het hoofd geluld, en veel te vaak nog door een voiceover ook. Kennelijk onvermijdelijk om alle verwikkelingen uit te leggen van wat vooral aanvoelt als een boeketreeksje over een volstrekt oninteressante familie samengesteld uit veel te veel volstrekt oninteressante mensen. Voor mij ver, ver verwijderd van waar Allen-fans altijd zo hoog over ophemelen maar wat ik nooit in zijn films vindt - de 'interessante dialogen'. Het wordt gewoon nooit interessant, of zelfs maar in de verte intelligent. De hele film is gewoon simpelweg bloedsaai in de flauwe en oninteressante verwikkelingen van de familie. Zoals het spreekwoord luidt, the opera ain’t over till you’ve heard the fat lady sings, maar ons’Zjuul is niet dik en vanaf haar zingen heeft je zitvlees nog een uur te gaan.

Zo ongeveer het enig positieve wat ik er uit slepen kan is de enorm rijke cast, en soms ook fraaie acteerprestaties. Maar daar staat de grotendeels tenenkrommend slechte zang tegenover, is de helft van de cast 30 tot 50 jaar verwijderd van wat het karakter vraagt, trekt het plot op niets, zijn de verwijzingen uber flauw en gratuit, is het geluid bij de zang regelmatig niet in sync, worden de liedjes enorm cheezy gerecycled. Zo ongeveer de MO van Allen tout court - de spruitjeslucht, de kaas druipt er rijkelijk van af, de fans vinden het toch wel geweldig.

Ik dus niet. Ik kan hier zo ongeveer helemaal niets mee. Een fijne musical die ook nog iets interessants met de filmindustrie doet, dan denk ik aan Paint Your Wagon (1969). Zoek de acht verschillen met dit flauwe misbaksel.