Millions (2004)

Goedbedoelde maar mijns inziens redelijk mislukte film.

Het lukt Boyle maar niet er een goed lopend verhaal van te maken, en vaak verzandt hij in flitsend bedoelde korte scènes. Daarbij komt een aantal subplots dat de boel alleen nog maar warriger maakt. Ook de gedachte achter de film, een soort cursus barmhartigheid voor kinderen, komt niet echt uit de verf en wordt hier en daar zelfs erg zoet.

Pluspunten zijn de muziek en de aardige vertolkingen van de twee jongens. Maar verder dan 2* kom ik niet.

Iets braver dan ik gehoopt had, had een beeld voor me van kids die niet weten wat ze met het geld aanmoeten en daarom maar al pimpend met vrouwen in dure auto's gaan zitten, maar helaas in plaats daarvan een doorsnee verhaaltje met als hoofdmoot een jongetje dat z'n dode moeder mist. Een beetje Brewster's Millions meets In Oranje.

Maar toch was het allemaal erg vermakelijk en geloofwaardig, paar geweldig leuke scenes, 3+

Degelijke kinderfilm.

Leuk tussendoortje, maar meer is het niet. Enkele erg aardige scenes inderdaad, maar doorgaans toch wat te braaf om mij echt te kunnen boeien. De aandacht blijft er wel bij, er valt genoeg te zijn, Boyle schept af en toe een leuk sfeertje ...

Maar toch allemaal net niet. Heb me eigenlijk nergens aan geërgerd, afgezien van het einde dan, wat de score op een duidelijke 3* brengt. Alleen was er ook niks wat m'n hartje sneller deed slaan. Misschien als ik 10 jaar jonger was geweest.

Iets voor de jonge tieners dit, maar dan veel beter dan het gros van de andere films in deze categorie. 3* dus. Boyle mag weer een film voor de grote jongens maken

Ik zou deze film nooit zijn gaan kijken als deze niet van Danny Boyle zou zijn geweest. Van tevoren dacht ik: “Boyle en een jeugdfilm???” Verwachtte niet veel, maar wat een prettige verrassing!!!! Een zeer verfrissende feelgood-movie.

Dit is volgens mij wel de film met de meest sympathieke hoofdpersoon allertijden! Wat een argeloos lief joch (met volgens mij het syndroom van Asperger, gezien de fascinatie voor heiligen!).

Trieste ondertoon in de film is dat de jongen (ook hier op het forum) totaal niet wordt begrepen en door de afgestompte mensen om hen heen als 'raar' wordt gezien. Waarom worden idealisten en goeddoeners altijd als gekken gezien, terwijl ze eigenlijk op handen zouden moeten worden gedragen?? Zij hebben als enige het lef om in ieder geval te proberen de wereld een beetje beter te maken!

De tegenstelling met de oudere wereldwijzere en pragmatischere (en op zijn manier óók sympathieke) broer is grappig en leuk uitgewerkt met als hoogtepunt de scène van de twee met de aangeschafte mobiele telefoons met camera:

Broer (op de display kijkend): “Gaaf! Ik kan je zien!”
Broertje (vijf meter verderop, gewoon opzij kijkende): “Ja! Ik jou ook!”
Broer weer: “Nee sufferd! Kijk op het mobieltje!”

Ik weet het, het is allemaal erg zoet en er zijn vast wel veel kritische noten te verzinnen over deze film, maar toch vond ik hem gewoon leuk! Als luchtige feelgood movie is hij volledig geslaagd!
Ik had niet verwacht met zoveel plezier een jeugdfilm te kunnen bekijken en bekroon deze dan ook met de maximale score.

Sterker nog: hij krijgt gewoon een plaatsje in mijn top tien!

Onbegrijpelijk laag gewaardeerd hier, als je het mij vraagt!

De reden waarom hij volgens mij zo laag scoort is omdat de film iets heel aparts is. Hij wijkt af van Hollywoodfilms en dat stoot volgens mij al veel mensen af.

Dat de film raar is, is inderdaad zo, maar juist omdat hij zo anders is, vond ik hem zeker de moeite van het kijken waard... al had ik met het geld wel andere dingen gedaan

Wat ik ook zo mooi vind is dat de broers elkaar prachtig aanvullen, hoewel ze meer dan eens van mening verschillen. Aan de ene kant is er de naïeve Damian die gelooft in de goedheid en eerlijkheid van mensen en langs de andere kant is er de slimme Anthony die altijd wel een idee klaar heeft en een kop voor cijfers heeft. Naar het einde van de film toe groeien ze steeds dichter bij elkaar.

Het geheel deed me ook wat denken aan Luna Papa, dan toch zeker het einde...

Een aanrader wat mij betreft, maar een echte topper nu ook weer niet.

Wat een gemiddelde hier, duidelijk weinig kinderharten die hier kloppen. Wat mij betreft is Millions de beste kinderfilm in jaren. Tuurlijk komt het verhaal redelijk bekend voor, maar Danny Boyle weet er toch een eigen draai aan te geven. Visueel is het wederom prachtig, en ook het acteerwerk zit wel goed. De film toverde bij mij een aantal keer een glimlach op mij gezicht, en daar gaat het tenslotte om.

De film is helaas geen meesterwerk. Daarvoor is het, overigens net als Sunshine, net niet goed genoeg voor. Het verhaal is in dit geval niet origineel genoeg en ook komen een aantal karakters niet goed over. Maar wat mij betreft is dit een perfecte kerstfilm voor kinderen, en een stuk beter dan die vreselijke fantasiefilms als Elf en The Grinch.

Het verhaal in ' het verhaal ' is toch wel een van de kenmerken van de laatste Boyle - films. Ondanks dat het allemaal bij vlagen erg charmant overkwam, vond ik het nu teveel doorgaan voor een rommeltje aan leuke ideetjes en irriteerde ik mij soms zelfs aan de kinderen. Verder iets teveel chaos binnen het plot, wat ervoor zorgde dat het toch wel interessant klinkende concept een beetje om zeep werd geholpen vanwege allerlei zijweggetjes waar ik niet op zat te wachten.

Qua beelden zag het er wel redelijk strak geregisseerd uit, maar wat ik vooral miste was aansprekende humor en enige vorm van samenhang. Het kon mij allemaal te weinig schelen. Het ene moment was dan aardig, waarna ik het volgende moment een beetje verveeld voor mij uit zat te staren, ondanks de aardige muziek. Dat komt waarschijnlijk omdat Boyle meestal met meerdere subgenres werkt wat altijd goed uitpakt, hier niet. Hij had zich beter kunnen specialiseren in met name het genre: avontuur.

Gelukkig herstelde hij zich later met Sunshine, maar dit was qua niveau veel te min voor hem. Duidelijk de slechtste film van Boyle, al valt het enigszins mee met die uitdrukking. Kleine 3*

Dit is ondertussen al mijn vierde Boyle en ik ben eigenlijk nog steeds niet volledig overtuigd van zijn kunnen. Het verhaaltje is aardig, visueel en muzikaal wederom zeer aangenaam maar ergens schiet de film toch tekort. Waar juist weet ik eigenlijk niet zo goed; misschien was het te lang uitgesponnen plot of misschien het rommelige karakter hiervan. Toch heb ik mij hier zeer goed mee kunnen amuseren. Charmante film!

3.5*

Zeer slap verhaal, terwijl ik er juist veel van had verwacht. Belabberd uitgewerkt, en zeker die heiligen werden op den duur onwijs irritant, Boyle sloeg hiermee de plank totaal mis. Ook de soundtrack is volledig debiel; het ene moment geweldige nummers van Muse, en het andere moment de meest walgelijke elektronische muziek? Ook de totaal onlogische keuzes van de personages maakt deze film tot een lange zit.

2 *

Waar-de-loos

Kapot verveeld tijdens deze film. De hele stijl van de film sprak mij niet aan. Het verhaal was saai. Die heilige geesten telkens in beeld vond ik niks. Verder vond ik dat kleine ventje, James Nesbitt, echt drie keer niks. Houterig acteerwerk en irritante personage. Ook het einde was zeer slap.
En waarom hadden de bankrovers oud geld gestolen?

IMDB: 7.1
Moviemeter: 2.82 ---> 5.6

Best groot verschil.

Jeugdsprookje en volslagen ongeloofwaardig verhaal. Wel mooi vormgegeven en ook prima geacteerd. Maar wat me het meest tegenstaat in deze film is de sfeer. Dat moralistische gedoe. Waarschijnlijk bedoeld als een geforceerde kerstkraker.

De film begint erg veelbelovend en visueel erg leuk gedaan. Jammer dat de rest iets minder is, maar zeker ook nog de moeite.

'k vond het wel een origineel verhaal, al was het wel nogal moraliserend. De film is geschikt voor jong en oud. De cast kon me ook wel bekoren, vooral dat schattige jongetje.

'k vond hem wel eens de moeite om gezien te hebben.

Ik verwacht dat de doelgroep van deze film kinderen is geweest (vanaf een jaar op 6). Daar is de plank volledig misgeslagen. o.a. Geweld, drugs, bloot (al kan ik daar opzicht nog wel mee leven), inbraak hiermee doel ik met name op het verstoppen op de zolder waar kinderen bang van kunnen worden. Mijn zoon is 7, maar ik ben blij dat ik deze film eerst alleen heb gekeken. Persoonlijk vind ik hem nog te jong voor deze film. Het verhaal is ook al niet al te uniek, het concept doet me erg denken aan Blank Check, een film waar ik mijn zoon wel naar zou laten kijken. Zelf heb ik de film ook met moeite uitgekeken, ik zet niet al te snel een film uit omdat ik altijd graag het einde wil zien, welke overigens ook flink tegenviel.

1.5*, puur voor het acteerwerk, welke nog wel om aan te zien was.

Mijn elfde film van Danny Boyle, een filmmaker die nog nooit een onvoldoende bij me scoorde (meestal 3,5* of hoger zelfs), maar waarvan ik sommige titels wel bewust oversloeg (A Life Less Ordinary), of die niet eens op de radar wisten te belanden. Kennelijk maakte Boyle tussen The Beach en 28 Days Later nog twee films, ik had geen idee. Millions (2004) is er eentje uit die eerste categorie. Toen ik de poster tijden mijn studentenbaantje bij Pathé zag hangen, stond ik redelijk versteld dat dit de nieuwe Danny Boyle was. De synopsis sprak me ook al niet aan.

Op zich onterecht, want waarom zou Boyle geen familiefilm mogen maken? Achteraf wat kortzichtig van me, want van een filmmaker verlangen dat hij altijd hetzelfde soort films blijft maken is behoorlijk restrictief. En Boyle drukt zijn eigen stijl ook op dit hartverwarmende filmpje, dat ik van de lijst Pixar Directors Recommend: Films for Kids Under 13 heb geplukt. Een prima film voor kids tussen de 7-12, maar ook daarna nog best genietbaar. Ik ben ben meer van Boyle's rauwere werk, maar het is niet vervelend om te zien wat hij met zoiets doet.

3,2*