Vital (2004)

Ja, wat moet ik hier over zeggen. Is elk woord teveel? Of juist te weinig?

Na een hyper Tetsuo, is dit niet te vergelijken. Ik kan ook niet zeggen of het een verbetering is. Het raakt me echter wel meer.

Het duurde eventjes (niet al te lang), voordat ik begreep wat al het gehussel door elkaar nu eigenlijk wilde zeggen, maar toen dat duidelijk was, kreeg ik een brok sfeer en ook emotie voor mijn kiezen. Niet dat de emotie gwelijk tastbaar in beeld komt, zoals wel vaker bij aziatische films (dit is echt een kenmerk he?), maar het werkt op de een of andere manier wel, hoe afwezig personages af en toe ook zijn.

Visueel zag het er super uit en het draaide allemaal veel om sfeer ook. Nu is het lastig om uit te leggen wat er zo beviel, zonder te spoileren. Er werd gewoon goed getimed met beeld en situaties, mooie filters neergezet en de soundtrack was ook erg sterk. Ook viel op dat het verhaal niet al te ingewikkeld was, maar de visuals af en toe voor een bevreemdend effect zorgden, erg mooi.

Verder kan ik gewoon niet echt uitleggen wat me beviel. Behalve dat het me meer en meer raakte. Ik werd echt de film in gezogen en leefde mee met elke seconde.

Ja, dat zijn DE films he.

Ik had zelfs geen zin om drinken te pakken, maargoed het is hier erg warm, dus wat moet je he!

Ik kan hier weinig anders aan kwijt dan het maximale...

Wat een mooie reactie van Inland Rabbit. Ik ben het er erg mee eens maar ik heb wel een vraagje:

Wat is de betekenis van die wazige, bewegende schoorstenen die uiteindelijk toch goed zichtbaar worden. Het komt twee maal in de film voor en is ook het eerste beeld. Symboliseert dat het geheugen van het hoofdpersonage? Hebben schoorstenen de een of andere betekenis in Japan? Ik heb zelfs gelezen dat die schoorstenen voorbij kwamen bij het auto-ongeluk. Ik heb ook de verklaring gelezen dat het gewoon een mooi beeld is, maar dat lijkt me weinig waarschijnlijk.

Ik geef voorlopig 4.5*(kan best stijgen) en bij herziening geef ik een uitgebreide reactie.

Daar heb je opzich een goed punt. Ik zelf, had helemaal niet de behoefte om er ook maar iets achter te zoeken. Vond het inderdaad gewoon een mooi beeld. Wat ik al zei, het is vooral veel sfeer, die me hier heel erg greep. Leuk dat dit zo goed begrepen word en ook gedeeld.
Hij staat inmiddels in bestelling, dus mocht me toch nog duidelijk worden, dat er iets specifieks bedoelt word, zal ik mijn gedachten er eens over laten gaan. de staat waar het personage in verkeerd, lijkt me een vrij logische verklaring. het oproepen van verwarring?

Ja, dat lijkt me ook de meest logische verklaring. De sfeer is inderdaad geweldig, ook deels door de muziek.

Helemaal boeien kon deze film mij toch niet, maar dat komt in hoofdzaak omdat zoiets als een anatomische les nu niet bepaald mijn favoriete onderwerp is. Beelden daarvan oogden erg somber wat uiteraard wel logisch is.

Aan het acteren van de hoofdpersonen valt niets op aan te merken en sommige scenes waren zeer mooi en knap gefilmd. En dat geldt vooral voor het openingsshot en dat van de autocrash.

Wat mij ook opvalt bij Japanse films en dat geldt ook voor deze film dat de muziek en de beelden zo'n eenheid vormen, veel meer nog dan in westerse films.

Hoewel ik de laatste tijd Japanse films gezien heb die ik toch aanzienlijk beter vond dan deze krijgt deze film van mij toch een ruime voldoende. En misschien moet ik deze film gewoon nog eens gaan herzien.

btw Het is maar goed dat ik niet eerst de reacties op dit topic heb gelezen alvorens ik naar deze film ging kijken. Als ik gelezen had dat MTV deze film had uitgezonden, dan had ik waarschijnlijk deze film aan mij voorbij laten gaan.

3,5*

tsja, nogal misplaatst op MTV lijkt me. Ze doen daar wel meer rare dingen (2001: space odyssey op mtv?),maar lijkt me toch niet echt een film die zo'n breed publiek kan aanspreken.

Kijk maar eens naar het grafiekje op de data van de tv-uitzendingen.

Toch is het raar dat MTV zoveel slechte kritiek krijgt, qua zender toch erg vooruitstrevend met z'n animaties en filmstukjes tussen de programmas door. Althans, was vroeger het geval.

Het probleem is dat veel mensen die naar MTV kijken heel andere verwachtingen hebben van zo'n film. Ze verwachten meer een actie- of een horrorfilm. De gemiddelde waardering voor deze film wordt er niet door verhoogd, integendeel zelfs. Ik ben het daarom ook in grote lijnen met de reactie van Kinjutsu eens.

Het is inderdaad ook wel jammer dat het gemiddelde zo stevig daalt. Al zou dat volgens mij niet veel veranderen als de film op een andere zender zou gespeeld worden. Canvas of Ned3 publiek is ook niet meteen het meest geschikt voor deze film denk ik.

Canvas, mja meer. Heb op Canvas toch al het een en ander aan ontoegangkelijker spul voorbij zien komen. De verwachting ligt daar ook een stuk meer op Arthouse/Non-mainstream.

Op Canvas verwacht je vooral populaire arthouse, liefst binnen het drama segment. "Moderne" filmmakerij is er ook absoluut taboe lijkt wel. Vind het een zender die inspeelt op wollige veertigers.

Niet meteen een Tsukamoto publiek eigenlijk.

Ben benieuwd waar jij naar kijkt als je een wollige veertiger bent

Ja wat een raar hokjesdenken weer.

Hoezo raar hokjesdenken ? Nota bene als het over zenders gaan die zelf een bepaald doelpubliek voor ogen houden. Heb ooit de moeite genomen aan de mensen van Canvas te vragen waarom ze eens geen Kitano uitzonden. Vonden ze "te geweldadig". Dan weet je het toch wel ?

Zie ze echt geen Vital uitzenden.

Ik vind de films die ze uitzenden niet enkel voor veertigers. Dat vind ik overdreven praat van je.

Volgens mij bestaan er niet eens films die "enkel voor veertigers" zijn. Maar het vormt wel zo'n beetje de kern van hun doelgroep en waar de filmd toch wel bij in de smaak moeten vallen. Dat wil niet zeggen dat je als twintiger of tiener niet evenveel van die films kan genieten.

Maar een film als Conseguenze lijkt mij al erg op het randje voor Canvas, en je moet toegeven dat ze niet echt gewaagde keuzes maken met hun filmaanbod (voor een zender die zichzelf als meerwaarde aanbod beschouwt).

Vital zie ik niet goed zitten binnen hun imago.

Maar ze mogen 'm van mij best uitzenden.

Daar gaat het uitendelijk om toch? Of het nu binnen hun publiek past of niet... Ik wil die films zien! Wat anderen daar dan van gaan denken - en in hoeverre zij het stemgemiddelde hier beïnvloeden...tsja, jammer.

Beetje vreemde discussie, laat maar komen die films. Hier, bij Canvas of MTV. Boeie...

Wollige veertigers Nog een paar maanden Onderhond, dan ben ik een wollige zestiger.

Ik vind jouw opmerking toch wel enigszins kort door de bocht.

Nog even voor alle duidelijkheid, ik noem niet alle veertigers wollig. Verder laat ik het er maar bij, maar veel tegenargumenten zie ik niet, enkel wat commentaar rond eventueel dubbelzinnige bewoordingen.

Dan ga ik er maar van uit dat ik jou verkeerd begrepen heb en laat ik het er verder ook maar bij.

Shinya Tsukamoto blijft verbazen - en niet enkel met zijn nieuwste werk (Nightmare Detective). Fascinatie voor het menselijk lichaam is van alle tijden, daar opzich is Tsukamoto niet uniek in; Dit echter keer op keer op zeer fascinerende manier in een filmwereld weten vast te leggen doet hij als geen ander. Met Vital gaat hij door op zijn

gebruikelijke interesses, doet dit dit keer echter met een aangename, verrassende kalmte, eerder ook te zien en voelen in zijn A Snake of June.

Met de ogenschijnlijke typische intro van een wirwar aan rokerige beeldenhallucinaties met industrieel gebeuk op de achtergrond doet hij sterk beginnen. Maar Vital is al snel een film binnen zijn oeuvre die best een kleine schijnwerper op zich draagt. Want hoewel velen liefde tonen in Tsukamoto's geluid- en beeldengeweld laat hij met Vital zien dat wij ook mogen houden van zijn zachtaardige kant. Zijn zachtaardige kant - hoewel vaak mooi verpakt - constant intrigerend en mysterieus. Geen mutilatie of akelige beelden, maar kalme ontdekkingen al dan niet met mes of tang.

Nu niet de camera die heen en weer springt, of de adrenaline verhogende beeldenmontages die karakter brengen - maar het strakke en zwevende camerawerk dat heel precies de bewegingen van de personages weet te volgen. Veelal afspelend in een mortuarium komen herinneringen van Hiroshi terug met elke snee die hij in het lichaam voor hem maakt. De schetsen die hij op papier zet zijn als de zoektocht naar de verloren waarheid in zijn hoofd. Een vrij gevoelig thema, maar het blijft constant moeilijk enige affectie met personages te ontwikkelen. Het enige moment dat wij ons letterlijk dicht bij een personage bevinden is wanneer Hiroshi zorgvuldig de pezen van een vinger, naar elleboog tot schouder volgt.

Met A Snake of June toonde Tsukamoto eerder zijn passie en fascinatie voor het menselijk lichaam, maar gaat in Vital verder en reikt daar vooral door tot onder de huid. Dit keer niet met veel stoom, zweet of geroest staal maar met bescheiden doch geslepen scalpel. Belangrijk in deze film is dan ook de schoonheid waarmee hij dit brengt. Hiroshi is als een moderne Da Vinci. Met zijn gepassioneerde en gedetailleerde tekenwerk werkt hij van nagel naar schouder en van navel naar verder. Hiroshi herinnert zich niets meer, maar geraakt in een alternatieve realiteit tijdens zijn zoektocht naar (anatomische) kennis van het lichaam voor hem.

De keuze van Tsukamoto om deze zoektocht niet met veel woorden te vullen werkt en voegt toe aan het idee van Vital; Hiroshi leeft, maar heeft niets dan zijn lichaam om daar echt zeker van te zijn. Het moment dat hij zijn ouders verlaat om te verhuizen in een muf betonnen kamertje lijkt Tsukamoto letterlijk te laten zien in welke staat Hiroshi zich begeeft. Asano vult zijn rol prachtig, met zijn simpele acteren en weinige woorden.

Visueel weet Tsukamoto opnieuw te overtuigen. Maar op een andere manier. Zijn 16mm camera ruilt hij voor de gedetailleerde en kleurvolle plaatjes van het 35mm camerawerk. Keuze hiervan ligt voor de hand; Wil je pure schoonheid van het leven filmen is elk detail niet te weinig. Het detail van deze camera werkt dan ook, en kleur is haast te voelen (o.a. scènes in het mortuarium, de paarsachtige scène langs de rivier en de scènes langs het strand). De scène waar de vader van Ryoko praat over het schenken van haar lichaam aan een universiteit is indrukwekkend in zijn roodoranje en gele kleuren. Geheel geschoten in één take draait de camera langs twee personages, langzaam twee foto's in de achtergrond onthullend. Simpel, maar talentvol.

Vital is er een om te bewaren. Opnieuw een vrij persoonlijk project van Tsukamoto. En weet volgens mij daarom velen goed te raken of velen totaal niet. Ik denk dat deze film de volgende kijkbeurt nog veel meer zal geven. Hier mag Tsukamoto in ieder geval niet onterecht trots op zijn. Een thema behandelen dat zich zo makkelijk laat verleiden tot zijn typische energieke uitbarstingen op zo'n schoon en respectvol tempo uitvoeren is heerlijk om te volgen.

4.5/5.0

Eindelijk eens een film van Shinya Tsukamoto gezien. "Vital". Een zeer mooi verhaal met toch hier en daar vaagheid dat het soms ook aan een David Lynch film doet denken. Tadanobu Asano had ik 2 dagen daarvoor na 2 jaar geleden Ichi the Killer gezien te hebben, mogen bewonderen in Invisible Waves. Ook in Vital laat hij een vrachie talent zien.

En eerder dacht ik altijd dat Vital een lichte horrorfilm was omdat de bijde filmposters (op MM en de Asiamania versie) toch wel wat Creepy's hadden. Maar horror zit hier absoluut niet in. Wel een zeer mooi opgebouwt verhaal. Ook Hiroshi's vriendin vond ik erg mooi spelen. En soms haal je de flashback scenes en de scenes uit het heden door elkaar. Het grauwe regenachtige sfeer zorgde ook erg voor een rauwe depresieve achtergrond. Er waren wel 2 kleine minpuntjes: Dat overbodige wurgsex-scenes en die lijken op de operatie tafels zagen er ook overduidelijk nep uit. (behalve de binnenkanten dan.

Dat muziekje bij de aftiteling klonk trouwens ook erg treurig. Had hem toen ook al gauw afgezet voordat ik hem in me hoofd kreeg.

Maar toch weer een mooi suri-realistische Japanse film.

3,5*

Mijn eerste kennismaking met Tsukamoto (Tetsuo) was niet bepaald een succes te noemen (1*), dus vooraf hield ik m'n hart vast. Omdat hier enkele berichten staan dat de films niet te vergelijken zijn heb ik toch een poging gewaagd.

En gelukkig klopt dat ook. De hyperachtige stijl van Tetsuo komt maar sporadisch voor in Vital, waardoor ik van die scenes nog kon genieten ook, de dansscene bijvoorbeeld was wonderschoon.

Vital is dan ook een zeer sterke film. Het verhaal is simpel maar pakkend en wordt in rustig tempo verteld. Maar het grootste pluspunt van de film is Asano, wat een prachtrol speelt hij. Op momenten zeer mysterieus, maar soms ook erg herkenbaar. En dat terwijl hij weinig praat en het vooral van z'n gezichtsuitdrukkingen hebben.

Ook door het prachtige camerawerk en het grauwe sfeertje kan ik rustig zeggen dat ik van Vital genoten heb en ga ik zeker op zoek naar meer van Tuskamoto.

En misschien, héél misschien, waag ik me ooit aan een herziening van Tetsuo.

Na de enigzins tegenvallende Denchu Kozo no Boken was dit mijn tweede Tsukamoto. Het is misschien, zeker uit mijn mond komende, een iet of wat voorbarige uitstpraak, maar hij lijkt mij een regisseur van uitersten.

Hoewel ik dus absoluut geen kenner ben van de Aziatische cinema, durf ik wel met zekerheid te stellen dat deze veel meer aandacht besteedt aan de beeldtaal dan de Westerse. Deze 'vreemde' cinematografie is mij ontzettend goed bevallen, elk beeld riep gevoelens op en bevatte een esthetische/symbolische waarde. Sterker nog, Tsukamoto is er zelfs in geslaagd om deze overdonderende visuele schoonheid te benadrukken met een nagenoeg vlekkeloze en geniale soundtrack. Naast deze twee - het visuele en auditieve - pluspunten, doet het narratieve bovendien ook nooit onder. We krijgen een zeer mooi verhaal voorgeschoteld over liefde, het zoeken naar een eigen identiteit en de hiermee gepaard lopende complicaties.

Naast deze overvloed aan superlatieven en lofzang plaats ik de dansscènes. Het klinkt misschien ontzettend bekrompen, maar ik kon er niets mee doen. Dit valt hoogstwaarschijnlijk te wijten aan een gebrek aan inzicht. Hoewel ze, uiteraard, prachtig in beeld waren gebracht, zat ik telkens te zoeken naar een symbolische invulling hiervan. Maar ik kwam nooit tot iets. Ofwel schiet mijn verbeelding tekort ofwel zit er werkelijk niets in.

In ieder geval, dit kost de film uiteindelijk een half puntje. Waardoor ik uitkom op een ruime 4.5* en een grote interesse voor het overige werk van Tsukamoto. Zeker als het in de stijl van dit meesterwerk is. Kan iemand mij iets aanraden?

Mwah, niet meer dan matig.

Verhaal lijkt in eerste instantie toch wel diep te gaan, maar uiteindelijk blijkt het ergens halverwege te steken en is dat wat je krijgt, er zat nog iemand naast hem in de auto. Mystery? Ja de eerste 30 minuten misschien. Wat dan overblijft is wat nog het best te omschrijven valt als een necrofiele paringsdans. Vanaf dat moment is mijn aandacht geen moment meer teruggekeerd.
Visueel vond ik het ook bijzonder teleurstellend. Vond het er allemaal wel erg gemakzuchtig uitzien, paar kleurenfiltertjes die elke keer weer uit de kast werden getrokken. Af en toe wat mooie shots, en halverwege zat er een sterke scene tussen met dat ongeluk, maar veel verder kom ik ook niet. Muziek was verder prima in orde, en laat nog een stukje sfeer heel (de link met Lynch zal snel worden gemaakt), maar met alle goede wil van de wereld, ik zie hier geen topfilm in. Eerder een saai, langgerekt en emotieloze anatomieles voor gevorderden.

Doe mij Tetsuo maar, zie ik toch veel liever dan dit.

2*

Tsukamoto levert met Vital een mooie en sfeervolle film met enkele zeer mooie scènes. Wat de film in mijn ogen echter maakt is de sublieme sfeer. Het is dan ook jammer dat Vital je telkens maar eventjes weet te grijpen om je daarna direct weer te laten wegglippen. Daarvoor blijft het vaak gewoon te afstandelijk. De rest (cinematografie, muziek, acteerprestaties,…) is aardig maar niet meer dan dat.

Had hetzelfde als Legan. Heel mooi geschoten, maar op emotioneel vlak lukte het de film niet om me volledig te raken. Op een scene na. De allerlaatste scene waarin je het moment ziet van Hiroshi's vriendin, dat ze nog eens zou willen zien na haar dood. Een gelukzalig moment in de regen waarin ze de geur van de regen opsnuift. Kort maar krachtig en het gaf me een brok in de keel.

Ik twijfel met de score, ik houd het voorlopig op 3,5*

Moeilijk te beoordelen film van Tsukamoto, die mij al ontzettend (positief) verbaasde met Tetsuo, maar deze film heeft mij toch een beetje koud gelaten. De eerste 10 minuten zijn veelbelovend en moeilijk te volgen. Naarmate de film vordert, begint het steeds minder spannend en interessant te worden en het eindigt een beetje in een hoofdpersonage met een lichte voorkeur voor necrofilie.

Helaas, deze film wist me niet te bekoren. De 3* zijn dan ook vooral voor de prima regiestijl van Tsukamoto, die toch een grappig buitenbeentje blijft in de Japanse cinema.

Na Tetsuo mijn tweede film van Tsukamoto. In het begin behoorlijk vervreemdend, maar het verhaal blijkt uiteindelijk erg goed te volgen. Even werd ik op het verkeerde been gezet, ik verwachtte de docent die zelfmoord had gepleegd op de snijtafel terug te zien, maar het bleek dus Asano's vriendinnetje te zijn. Het gegeven is in ieder geval redelijk bizar, ook hoe de personages ermee omgaan, maar het kwam desondanks als geloofwaardig op me over. De beelden zijn echt prachtig, goede muziek ook. Verder leuk om Asano na Koroshiya 1 in een serieuze rol te zien. Ik ben zeker benieuwd naar meer films van zowel Asano als Tsukamoto.