Vital (2004)

Aangename film.

De film begint als een soort Japanse horror film en langzaam word het een film over liefde en verlies wat zeer aangenaam gedaan werd.

De film heeft geen hoog tempo, maar door de mooie beelden en het goede acteerwerk word deze film nooit saai.

3.5 *

Heel erg anders dan A Snake of June en al helemaal een cultuurschok voor de mensen die iets in de lijn van het oudere Tukamoto werk verwachten. Dit is echt radicaal anders dan mijn voorstelling daarbij.

Vital is een relatief conventioneel drama over verlies en trauma's met een flinke filosofische rand. De donkere sfeer aan het begin wordt snel losgelaten en zelfs de anatomiescenes zijn verre van schokkend, eerder wat bizar. De film zelf was wel aardig. Maar echt weg was ik er niet van. Visueel was het begin het sterkst, naarmate de film conventioneler wordt werden de beelden dat ook. Het verhaal was helaas heel wat minder intrigerend en veel directer dan de synopsis deed vermoeden. Met hier een daar een storend element. Ik had het persoonlijk veel boeiender gevonden als bijvoorbeeld die verliefde klasgenoot was weggelaten.

Leuk, meer niet helaas.

3.0*

Je had net pech, Onderhond. De film werd vertoond vlak voor de jaarlijkse bootjesrace, een van de hoogtepunten van het festival. Zelfs in de voorstelling ervoor is het dan meestal vrij rumoerig. Slechte keuze van de organisatie om Vital zo vroeg te programmeren, de film heeft echt rust en stilte nodig.

Ook ik vond het (ook ondanks de soms wat vervelende reacties in de zaal) een erg boeiende en hypnotiserende film. De sfeerschepping was knap, de fotografie en montage erg verzorgd. Maar toch kon ik er uiteindelijk weinig mee. Het verhaal raakte me niet (waarschijnlijk door het storende subplot met de 'nieuwe' vriendin van Hiroshi en al die fetish-onzin) en de soms wat drammerige symboliek. Ook de veelgeprezen dansscène vond ik bijvoorbeeld maar niets.

Pas op het einde werd ik ook op het gebied van verhaal echt gegrepen. De scènes waarin Hiroshi alle attributen in de kist legt en de leraar de naamkaartjes uitdeelt, vond ik werkelijk prachtig. Alleen jammer dat de rest van de film niets met me deed.

2.5 sterren.

Ben er niet zo kapot van helaas. Kon geen moment in de film komen, vanwege een nogal chaotisch script, waardoor ik ook helemaal niet kon meeleven met de personages.

Dan zit je maar wat naar dat scherm en enkele beelden te staren, maar het doet me weinig, jammer.

Erg moeilijk te beoordelen deze film.

Allereerst een groot compliment voor een erg origineel en inventief uitgewerkt concept. Het idee van verloren liefde hervinden heb ik zelden op zo'n creatieve, schokkende en tegelijk subtiele manier uitgewerkt gezien.

Daarnaast steekt de film visueel knap in elkaar, met enkele memorabele scenes (de dansscene wordt vaak genoemd en daar sluit ik mij graag bij aan maar vooral ook de weergave van het ongeluk was prachtig).

Toch bleef de film mij 'slechts' boeien, en wist hij nooit dat extra schepje erboven op te doen, en de aandacht echt op te eisen. Was ook een beetje laat voor mij, al moet dat eigenlijk geen argument kunnen vormen.

Heb het idee dat een herziening heel ander commentaar op zou kunnen leveren, tot dan een 3,5*

PS. Wat een mooie poster hierboven trouwens!

Had deze voor een vriend z'n verjaardag gekocht en heb hem dan maar meteen mee bekeken. En wat een teleurstelling toch weer.

Het uitgangspunt is natuurlijk prachtig en veelbelovend, gitzwarte romantiek en een gezonde dosis drama. Maar de uitwerking is weer niet om over naar huis te schrijven, iets wat ik al meer gemerkt heb bij deze regisseur. Het statisch acteren (het is niet slecht te noemen, maar gewoon niet m'n ding) maakt dat je op geen enkel moment bij de personages betrokken geraakt. Hun persoonlijke lijdensweg die dan meer dan eens uit de doeken wordt gedaan gaat dan ook snel vervelen. Af en toe is Vital gewoon doodsaai. Spijtig want gezien het interessante thema had er zoveel meer ingezeten.

Qua verhaal stelt het dus weinig voor en dan ga je als kijker al snel op zoek naar andere middelen om je mee zoet te houden. Het audio-visuele aspect dan maar? Soms passeren er wel mooie scènes, maar veel te weinig in aantal en nooit in die mate spectaculair dat je van een "goede" film kan spreken.

Jammer maar helaas. Er had veel meer in gezeten. Al een geluk dat de jarige hem nog kon pruimen, maar ja, die heeft dan ook een veel betere smaak dan ikzelf .

Leuke film met wederom Asano in de hoofdrol ( het lijkt wel alsof hij in iedere Japanese film van de partij is ).

Alhoewel het onderwerp me niet zo aansprak was het toch wel interessant dat Asano zich dankzij het ontleden steeds meer ging herinneren. De hoogtepunten waren dan ook de flashbacks. Het auto ongeluk werd goed in beeld gebracht maar was wel erg kort. De scènes waarin Asano en zijn vriendin op het strand vertoefden zagen er prachtig uit. Met name zijn door het uitzicht opgezweepte vriendin danste een aardig rondje mee.

De film kreeg gelukkig ook wat diepgang, het was toch wel heftig dat Asano bij de ouders van zijn overleden vriendin op bezoek ging. Het zijlijntje met dat nieuwe meisje vond ik wat overbodig aandoen.

Gelukkig heb ik de dvd. Dus ik zal hem zeker nog een keer bekijken. Helaas is de dvd wel erg lelijk met dat Asiamania logo. Geef mij dan maar Quality film collection dvd `s. Veel sierlijker en ik ben echt trots als er weer eentje toegevoegd is aan mijn collectie. 4*

Nogal zenuwachtige film. Niet alleen door het nerveuze dicht-op-de-huidse camerawerk (waar ik al niet zo van hou, geef mij maar langere, stabiele trackingshots) maar ook door de verschillende stijlen. Het klamme, vieze sfeertje tegenover de frisse, zonnige scènes... bij sommigen zie ik dat de emoties daardoor versterkt worden, bij mij had het meer een elkaar wegstrepend effect als het ware.

Het ongeluk vond ik wel fantastisch. Met wazige scènes met schoorstenen en teringherrie op de achtergrond heb ik dan weer iets minder.

Betwijfel of Tsukamoto mijn ding is. Tetsuo vond ik teveel van het zelfde, en nu Tsukamoto een keertje wat meer afwisselt vind ik het weer niet heel goed. Heb ook nog A Snake Of June en Tokyo Fist op stapel staan. Misschien dat ik met wat meer vergelijkings- en wenningsmateriaal de films meer op waarde weet te schatten.

Voorlopig 3*

Na alleen Tetsuo te hebben gezien vond ik dat Tsukamoto hier wel vrij conventioneel te werk ging. Er worden leuk wat filosfische balletjes opgegooid, maar het kon mij niet zo veel schelen. De sfeer gecreeerd door beeld en geluid vond ik wel redelijk, maar niet altijd genoeg om compleet te boeien. Het verloop van de film beviel mij ook niet echt. 2 sterren

4.5 Wat een prachtige film. Ik wist niet zo goed wat ik hiervan kon verwachten na het zien van Tetsuo, maar het was nog veel beter en mooier dan ik na het zien van de trailer had verwacht.
Erg mooi verhaal en nog mooiere beelden. Vooral de rots in de kamer is schitterend gedaan, ook de strand scenes trouwens.
Ook de ideeën die in de film zijn verwerkt zijn erg mooi verwerkt, dat over de dood enzo. Vooral dus op het eind.

Ja, deze zal ik binnenkort nog een keer moeten zien denk ik.

Wat een verademing na A Snake of June, de enige andere Tsukamoto die ik zag. Het begin van de films was een vergelijkbare ervaring; het ziet er prachtig uit allemaal. Bij A Snake of June werkte dat 'trucje' maar een minuut of 40 en toen was ik het zat. Er zit toch een zekere gewenning aan mooie beelden. Op een gegeven moment verwacht je toch dat er nog een schepje bovenop wordt gedaan, iets wat ik daar enorm miste. Ook hier vond ik de film bij het middenstuk nogal inzakken. De beelden bleven mooi, maar was in feite niet meer dan een continuering van wat het eerste half uur bracht. Daar komt nog eens bij dat ik de relatie tussen Asano en de studente niet zo bijster interessant wordt.

Gelukkig was daar de verlichting. Met de parellelle wereld die Tsuka creert, waar Hiroshi nog samen is met Ryoko, wist hij voor mij de film uit het slop te halen. Wat een prachtige locaties, waar echt alles uitgehaald is. Enorm mooie strandscenes (net als Sonatine trouwens, hoewel de twee verder nauwelijks vergelijkbaar zijn), die enorm weten over te brengen hoe de relatie tussen Hiroshi en Ryoko was en is.

De laatste twintig minuten, waar toch een zekere ontwikkeling en vorm van acceptatie bij Hiroshi te zien was, was toch wel heel mooi en zorgde voor een enorme opleving in mijn filmbelevenis. Wat een acteerwerk van Asano trouwens. Zijn naam is al regelmatig gevallen en dit is pas de eerste keer dat ik de man aan het werk heb gezien; kan niet anders zeggen dat dit ijzersterk was.

Al met al een film waar nu en dan mijn aandacht een beetje bij verslapte, maar waar ik achteraf met goede gevoelens op terug kijk. Maakt me toch benieuwd of voor mij A Snake of June een dip was in zijn oeuvre of dat Vital voor mij een opleving is.

3,5*

Sfeer heeft Vital zeker, mooi gedraaid dat ook, maar vond hem nogal traag en bij vlagen zelfs saai. Ben bang dat Tsukamoto en ik nooit echte vrienden zullen worden...

2,5*

Ja, wat moet ik hier over zeggen. Is elk woord teveel? Of juist te weinig?

Na een hyper Tetsuo, is dit niet te vergelijken. Ik kan ook niet zeggen of het een verbetering is. Het raakt me echter wel meer.

Het duurde eventjes (niet al te lang), voordat ik begreep wat al het gehussel door elkaar nu eigenlijk wilde zeggen, maar toen dat duidelijk was, kreeg ik een brok sfeer en ook emotie voor mijn kiezen. Niet dat de emotie gwelijk tastbaar in beeld komt, zoals wel vaker bij aziatische films (dit is echt een kenmerk he?), maar het werkt op de een of andere manier wel, hoe afwezig personages af en toe ook zijn.

Visueel zag het er super uit en het draaide allemaal veel om sfeer ook. Nu is het lastig om uit te leggen wat er zo beviel, zonder te spoileren. Er werd gewoon goed getimed met beeld en situaties, mooie filters neergezet en de soundtrack was ook erg sterk. Ook viel op dat het verhaal niet al te ingewikkeld was, maar de visuals af en toe voor een bevreemdend effect zorgden, erg mooi.

Verder kan ik gewoon niet echt uitleggen wat me beviel. Behalve dat het me meer en meer raakte. Ik werd echt de film in gezogen en leefde mee met elke seconde.

Ja, dat zijn DE films he.

Ik had zelfs geen zin om drinken te pakken, maargoed het is hier erg warm, dus wat moet je he!

Ik kan hier weinig anders aan kwijt dan het maximale...

Helemaal boeien kon deze film mij toch niet, maar dat komt in hoofdzaak omdat zoiets als een anatomische les nu niet bepaald mijn favoriete onderwerp is. Beelden daarvan oogden erg somber wat uiteraard wel logisch is.

Aan het acteren van de hoofdpersonen valt niets op aan te merken en sommige scenes waren zeer mooi en knap gefilmd. En dat geldt vooral voor het openingsshot en dat van de autocrash.

Wat mij ook opvalt bij Japanse films en dat geldt ook voor deze film dat de muziek en de beelden zo'n eenheid vormen, veel meer nog dan in westerse films.

Hoewel ik de laatste tijd Japanse films gezien heb die ik toch aanzienlijk beter vond dan deze krijgt deze film van mij toch een ruime voldoende. En misschien moet ik deze film gewoon nog eens gaan herzien.

btw Het is maar goed dat ik niet eerst de reacties op dit topic heb gelezen alvorens ik naar deze film ging kijken. Als ik gelezen had dat MTV deze film had uitgezonden, dan had ik waarschijnlijk deze film aan mij voorbij laten gaan.

3,5*

Shinya Tsukamoto blijft verbazen - en niet enkel met zijn nieuwste werk (Nightmare Detective). Fascinatie voor het menselijk lichaam is van alle tijden, daar opzich is Tsukamoto niet uniek in; Dit echter keer op keer op zeer fascinerende manier in een filmwereld weten vast te leggen doet hij als geen ander. Met Vital gaat hij door op zijn

gebruikelijke interesses, doet dit dit keer echter met een aangename, verrassende kalmte, eerder ook te zien en voelen in zijn A Snake of June.

Met de ogenschijnlijke typische intro van een wirwar aan rokerige beeldenhallucinaties met industrieel gebeuk op de achtergrond doet hij sterk beginnen. Maar Vital is al snel een film binnen zijn oeuvre die best een kleine schijnwerper op zich draagt. Want hoewel velen liefde tonen in Tsukamoto's geluid- en beeldengeweld laat hij met Vital zien dat wij ook mogen houden van zijn zachtaardige kant. Zijn zachtaardige kant - hoewel vaak mooi verpakt - constant intrigerend en mysterieus. Geen mutilatie of akelige beelden, maar kalme ontdekkingen al dan niet met mes of tang.

Nu niet de camera die heen en weer springt, of de adrenaline verhogende beeldenmontages die karakter brengen - maar het strakke en zwevende camerawerk dat heel precies de bewegingen van de personages weet te volgen. Veelal afspelend in een mortuarium komen herinneringen van Hiroshi terug met elke snee die hij in het lichaam voor hem maakt. De schetsen die hij op papier zet zijn als de zoektocht naar de verloren waarheid in zijn hoofd. Een vrij gevoelig thema, maar het blijft constant moeilijk enige affectie met personages te ontwikkelen. Het enige moment dat wij ons letterlijk dicht bij een personage bevinden is wanneer Hiroshi zorgvuldig de pezen van een vinger, naar elleboog tot schouder volgt.

Met A Snake of June toonde Tsukamoto eerder zijn passie en fascinatie voor het menselijk lichaam, maar gaat in Vital verder en reikt daar vooral door tot onder de huid. Dit keer niet met veel stoom, zweet of geroest staal maar met bescheiden doch geslepen scalpel. Belangrijk in deze film is dan ook de schoonheid waarmee hij dit brengt. Hiroshi is als een moderne Da Vinci. Met zijn gepassioneerde en gedetailleerde tekenwerk werkt hij van nagel naar schouder en van navel naar verder. Hiroshi herinnert zich niets meer, maar geraakt in een alternatieve realiteit tijdens zijn zoektocht naar (anatomische) kennis van het lichaam voor hem.

De keuze van Tsukamoto om deze zoektocht niet met veel woorden te vullen werkt en voegt toe aan het idee van Vital; Hiroshi leeft, maar heeft niets dan zijn lichaam om daar echt zeker van te zijn. Het moment dat hij zijn ouders verlaat om te verhuizen in een muf betonnen kamertje lijkt Tsukamoto letterlijk te laten zien in welke staat Hiroshi zich begeeft. Asano vult zijn rol prachtig, met zijn simpele acteren en weinige woorden.

Visueel weet Tsukamoto opnieuw te overtuigen. Maar op een andere manier. Zijn 16mm camera ruilt hij voor de gedetailleerde en kleurvolle plaatjes van het 35mm camerawerk. Keuze hiervan ligt voor de hand; Wil je pure schoonheid van het leven filmen is elk detail niet te weinig. Het detail van deze camera werkt dan ook, en kleur is haast te voelen (o.a. scènes in het mortuarium, de paarsachtige scène langs de rivier en de scènes langs het strand). De scène waar de vader van Ryoko praat over het schenken van haar lichaam aan een universiteit is indrukwekkend in zijn roodoranje en gele kleuren. Geheel geschoten in één take draait de camera langs twee personages, langzaam twee foto's in de achtergrond onthullend. Simpel, maar talentvol.

Vital is er een om te bewaren. Opnieuw een vrij persoonlijk project van Tsukamoto. En weet volgens mij daarom velen goed te raken of velen totaal niet. Ik denk dat deze film de volgende kijkbeurt nog veel meer zal geven. Hier mag Tsukamoto in ieder geval niet onterecht trots op zijn. Een thema behandelen dat zich zo makkelijk laat verleiden tot zijn typische energieke uitbarstingen op zo'n schoon en respectvol tempo uitvoeren is heerlijk om te volgen.

4.5/5.0

Eindelijk eens een film van Shinya Tsukamoto gezien. "Vital". Een zeer mooi verhaal met toch hier en daar vaagheid dat het soms ook aan een David Lynch film doet denken. Tadanobu Asano had ik 2 dagen daarvoor na 2 jaar geleden Ichi the Killer gezien te hebben, mogen bewonderen in Invisible Waves. Ook in Vital laat hij een vrachie talent zien.

En eerder dacht ik altijd dat Vital een lichte horrorfilm was omdat de bijde filmposters (op MM en de Asiamania versie) toch wel wat Creepy's hadden. Maar horror zit hier absoluut niet in. Wel een zeer mooi opgebouwt verhaal. Ook Hiroshi's vriendin vond ik erg mooi spelen. En soms haal je de flashback scenes en de scenes uit het heden door elkaar. Het grauwe regenachtige sfeer zorgde ook erg voor een rauwe depresieve achtergrond. Er waren wel 2 kleine minpuntjes: Dat overbodige wurgsex-scenes en die lijken op de operatie tafels zagen er ook overduidelijk nep uit. (behalve de binnenkanten dan.

Dat muziekje bij de aftiteling klonk trouwens ook erg treurig. Had hem toen ook al gauw afgezet voordat ik hem in me hoofd kreeg.

Maar toch weer een mooi suri-realistische Japanse film.

3,5*

Mijn eerste kennismaking met Tsukamoto (Tetsuo) was niet bepaald een succes te noemen (1*), dus vooraf hield ik m'n hart vast. Omdat hier enkele berichten staan dat de films niet te vergelijken zijn heb ik toch een poging gewaagd.

En gelukkig klopt dat ook. De hyperachtige stijl van Tetsuo komt maar sporadisch voor in Vital, waardoor ik van die scenes nog kon genieten ook, de dansscene bijvoorbeeld was wonderschoon.

Vital is dan ook een zeer sterke film. Het verhaal is simpel maar pakkend en wordt in rustig tempo verteld. Maar het grootste pluspunt van de film is Asano, wat een prachtrol speelt hij. Op momenten zeer mysterieus, maar soms ook erg herkenbaar. En dat terwijl hij weinig praat en het vooral van z'n gezichtsuitdrukkingen hebben.

Ook door het prachtige camerawerk en het grauwe sfeertje kan ik rustig zeggen dat ik van Vital genoten heb en ga ik zeker op zoek naar meer van Tuskamoto.

En misschien, héél misschien, waag ik me ooit aan een herziening van Tetsuo.

Na de enigzins tegenvallende Denchu Kozo no Boken was dit mijn tweede Tsukamoto. Het is misschien, zeker uit mijn mond komende, een iet of wat voorbarige uitstpraak, maar hij lijkt mij een regisseur van uitersten.

Hoewel ik dus absoluut geen kenner ben van de Aziatische cinema, durf ik wel met zekerheid te stellen dat deze veel meer aandacht besteedt aan de beeldtaal dan de Westerse. Deze 'vreemde' cinematografie is mij ontzettend goed bevallen, elk beeld riep gevoelens op en bevatte een esthetische/symbolische waarde. Sterker nog, Tsukamoto is er zelfs in geslaagd om deze overdonderende visuele schoonheid te benadrukken met een nagenoeg vlekkeloze en geniale soundtrack. Naast deze twee - het visuele en auditieve - pluspunten, doet het narratieve bovendien ook nooit onder. We krijgen een zeer mooi verhaal voorgeschoteld over liefde, het zoeken naar een eigen identiteit en de hiermee gepaard lopende complicaties.

Naast deze overvloed aan superlatieven en lofzang plaats ik de dansscènes. Het klinkt misschien ontzettend bekrompen, maar ik kon er niets mee doen. Dit valt hoogstwaarschijnlijk te wijten aan een gebrek aan inzicht. Hoewel ze, uiteraard, prachtig in beeld waren gebracht, zat ik telkens te zoeken naar een symbolische invulling hiervan. Maar ik kwam nooit tot iets. Ofwel schiet mijn verbeelding tekort ofwel zit er werkelijk niets in.

In ieder geval, dit kost de film uiteindelijk een half puntje. Waardoor ik uitkom op een ruime 4.5* en een grote interesse voor het overige werk van Tsukamoto. Zeker als het in de stijl van dit meesterwerk is. Kan iemand mij iets aanraden?

Mwah, niet meer dan matig.

Verhaal lijkt in eerste instantie toch wel diep te gaan, maar uiteindelijk blijkt het ergens halverwege te steken en is dat wat je krijgt, er zat nog iemand naast hem in de auto. Mystery? Ja de eerste 30 minuten misschien. Wat dan overblijft is wat nog het best te omschrijven valt als een necrofiele paringsdans. Vanaf dat moment is mijn aandacht geen moment meer teruggekeerd.
Visueel vond ik het ook bijzonder teleurstellend. Vond het er allemaal wel erg gemakzuchtig uitzien, paar kleurenfiltertjes die elke keer weer uit de kast werden getrokken. Af en toe wat mooie shots, en halverwege zat er een sterke scene tussen met dat ongeluk, maar veel verder kom ik ook niet. Muziek was verder prima in orde, en laat nog een stukje sfeer heel (de link met Lynch zal snel worden gemaakt), maar met alle goede wil van de wereld, ik zie hier geen topfilm in. Eerder een saai, langgerekt en emotieloze anatomieles voor gevorderden.

Doe mij Tetsuo maar, zie ik toch veel liever dan dit.

2*

Moeilijk te beoordelen film van Tsukamoto, die mij al ontzettend (positief) verbaasde met Tetsuo, maar deze film heeft mij toch een beetje koud gelaten. De eerste 10 minuten zijn veelbelovend en moeilijk te volgen. Naarmate de film vordert, begint het steeds minder spannend en interessant te worden en het eindigt een beetje in een hoofdpersonage met een lichte voorkeur voor necrofilie.

Helaas, deze film wist me niet te bekoren. De 3* zijn dan ook vooral voor de prima regiestijl van Tsukamoto, die toch een grappig buitenbeentje blijft in de Japanse cinema.

Na Tetsuo mijn tweede film van Tsukamoto. In het begin behoorlijk vervreemdend, maar het verhaal blijkt uiteindelijk erg goed te volgen. Even werd ik op het verkeerde been gezet, ik verwachtte de docent die zelfmoord had gepleegd op de snijtafel terug te zien, maar het bleek dus Asano's vriendinnetje te zijn. Het gegeven is in ieder geval redelijk bizar, ook hoe de personages ermee omgaan, maar het kwam desondanks als geloofwaardig op me over. De beelden zijn echt prachtig, goede muziek ook. Verder leuk om Asano na Koroshiya 1 in een serieuze rol te zien. Ik ben zeker benieuwd naar meer films van zowel Asano als Tsukamoto.

Intrigerend filmpje. Visueel gebeuren er zeker interessante dingen, maar de look van Vital overdonderde me niet. Wel erg trippy, die scène met die 4 schoorstenen! Wat is dit? Wat gebeurt hier?! Ow... 4 schoorstenen.

Misschien was het me allemaal net iets te lijzig (hoewel dat ook mee de kracht vormt van deze prent) om écht onder de huid te kruipen. Wel een film met een hoge herkijkwaarde, lijkt me.

Voor nu, dik 3 sterren.

Boring.

Jammer, leek me een geweldig filmpje. Ik ging met de verwachting om emotioneel en audiovisueel overdonderd te worden en dat is totaal niet gelukt. Emotioneel voelde ik vrij weinig, misschien moet ik meer Aziatische films kijken om achter de emoties van de strakke gezichten van de Japanners te komen lol.

Jah zaten wel wat mooie scenes in maar dat overtuigde mij niet genoeg om tot een voldoende te komen. Wel jammer want lijkt me wel een stijl die ik kan waarderen. De scene aan het strand waar dat meisje begint te dansen vond ik erg mooi maar dan begint die klootzak kei hard in en uit te zoomen waardoor je nog de helft mist.

Ik zag totaal het nut niet in om daar opeens te gaan zoomen.

Zaten wel mooie scenes in maar de film zelf kon me niet bekoren. het idee vind ik wel goed eigenlijk, maar nogal saaie uitwerking, Had imo veel meer in kunnen zitten. En moet men nog iets achter de schoorstenen zoeken, zat te denken aan een statement tegen industrialisatie, maar misschien een verwijzing naar verbrandingsovens of misschien helemaal niks en zag het er gewoon cool uit.

Ben nog wel hard benieuwd naar Tetsuo.

2

Na Zandkuiken en Fortune maar even een lyrische boeman wind.

Gister aan deze film begonnen, maar viel er tot ongenoegen van mijn vriendin bij in slaap. Vandaag was ze de deur uit, en kon ik dus een pogining doen om onze licht beschadigde relatie te repareren, vandaar ook mijn 5 sterren.

Dat is natuurlijk onzin want de film zit vol met smikkel smakkel. De eerste 15 minuten zijn misschien wel het moeilijkst, een intro die erg lastig te plaatsen is, al betaald zich dat nog geen 10 minuten later dubbel en dwars uit.

Een beetje met dooien kliederen is an sich best leguber of misschien beter gezegt bijzonder mysterieus. Hang daar een plaatje aan met Asano in de hoofdrol, een hoofdrol waarin hij dwaalt in de grenzen van het leven en de dood. Ik kon in tegenstelling tot mijn bovenbuurman erg meeleven met de boel, intrigerende dansscenes, af en toe droge humor, maar ook de gezamenlijke wanhoop en frustratie naar het onbekende.

Behoorlijk kunstzinnig is ook de editting, fantastisch mooi aan elkaar geborduurd, hierdoor wordt het uitgangspunt erg dynamisch. Maar save the best for last, het sounddesign, over het algemen natuurlijk wel iets wat je aan Tsuka over kan laten, maar bij deze ''Vital'' mag dat nog wel extra benadrukt worden, prachtig subtiel wanneer het moet, en duister mysterieus wanneer het kan. Indrukwekkend.

Ja, Vital is een filmpje waar ik nog lang over door kan praten, onder andere de fantastisch geplaatste rustmomenten van strak blauwe lucht, okee met wat wolkjes dan, maar ook de top notch dansscenes die het gezicht van de boeman doet glunderen.

Zeker niet onaardig. Visueel bij vlagen zeer imponerend, maar over de hele linie niet heel bijzonder. Heb een kleine 45 minuten zitten kijken naar iets dat op me over kwam als zielloze mooifilmerij. Het pakte me nauwelijks en kon me niet of nauwelijks druk maken om de personages.Toch werden de flashback (of waren het droomscenes) momenten steeds krachtiger en soms zelfs poetisch mooi. Scenes in de tegenwoordige tijd /niet droomsfeer waren stukken minder, maar zeker ook niet slecht. Verhaaltje had een goed uitgangspunt, maar werkte nogmaals de eerste 45 minuten niet echt. Als je dan kijkt naar iets dat af en toe erg mooi is, is dat dus wat karig allemaal. Laatste half uur trekt de film boven de middelmaat uit. Snap goed dat mensen hier zo enthousiast over zijn, maar tegelijk snap ik de mensen die dat wat minder zijn, ook wel. 3,5 sterren gevalletje. Ben wel benieuwd wat een herziening doet.

Noem mij een barbaar, maar dit is dus echt niks voor mij. Ik zag eerder al Nightmare Detective van regisseur Shinya Tsukamoto. Waar dat een dikke tegenvaller is, is dit gewoon niks meer. Tetsuo staat nog op mijn 'nog-zien' lijstje, maar ik weet niet of dat echt zo blijft. Deze 2e ontmoeting met Shinya viel zo ontzettend tegen, dat ik het even niet meer weet.

Het gaat allemaal zo verschrikkelijk langzaam, de hoofdrolspeler vind ik maar een irritante vent. Er valt zoals gezegd werkelijk geen touw aan vast te knopen. Het is allemaal véél te vaag. En dat laatste kan nog positief uitpakken, maar dat deed het niet.

Natuurlijk is het bij vlagen prachtig geschoten, natuurlijk zit het audiovisueel prima in elkaar. Maar dat kan een onsamenhangend geheel als dit niet redden hoor. Dit doet mij gewoon gapen, en absoluut niet rechtop zitten. Nee, Vital scoort geen voldoende.

Shinya Tsukamoto zal vast een geniaal regisseur zijn, maar ik denk niet dat het hem gaat worden bij mij. Geen voldoende, 1,5 sterren.

Weer een keertje herzien.

Blijft een erg indrukwekkende film. Vind de perfecte balans tussen Tsukamotos eerdere duistere werk en kleurrijke idyllische taferelen. Audiovisueel echt belachelijk sterk, met als blijvend hoogtepunt de carcrash + de daaropvolgende rotsscene.

Acteerwerk ook echt uitmuntend. Asano in één van z'n betere rollen, ook Nami Tsukamoto en Kiki hebben sterke en krachtige rollen. Toch best een stijlbreuk voor Tsukamoto, al moet ik zeggen dat deze film nog steeds zeer herkenbaar van zijn hand is.

Mooi maar luguber verhaal ook. Redelijk duidelijk uitgewerkt deze keer, maar het concept is sterk genoeg om de film verder te dragen.

Nog steeds één van mijn favoriete Tsukamoto films. Kort, krachtig, overweldigend en vooral ook écht "mooi" deze keer.

5.0* en een uitgebreide review

Matige film, die geen moment indruk weet te maken.

De film wordt hier vooral geroemd om het visuele aspect, maar dat valt reuze mee, of beter gezegd, tegen moet ik zeggen. Alleen enkele flashbackscènes maken het op dit gebied nog wel de moeite waard. Het heden heeft helemaal niets te bieden behalve enkele lelijke kleurenfilters, maar goed als dat al bijzonder moet zijn?

Het verhaal zelf is ook niet zo heel bijzonder. Ik vond het vooral op sommige momenten nogal chaotisch overkomen allemaal. Het acteerwerk van Asano is redelijk. Daarbij moet wel gezegd worden dat de personages vrij afstandelijk over komen. Ik voelde vooral leegheid tijdens het kijken van de film. Dan rest mij als laatst nog een positief puntje over de muziek, die in ieder geval wel in orde is.

Het is duidelijk een style over substance filmpje dit, maar als de style al te wensen over laat, blijft er uiteindelijk niet zo heel veel meer over dus.

1,5*

Zeer intrigerende, maar toch ook weer moeilijke film met mooie beelden.

Het verhaal op zich is niet al te bijzonder, maar de uitvoering maakt het interessant.

Asano zet echt een goede rol neer van de mysterieuze medicijnenstudent die op zoek is naar zijn geheugen en het erg onaangenaam terugkrijgt.

Het laat ook wel het verlies zien van dood en hoe daarmee wordt omgegaan, misschien toch maar later eens een keer herzien om het beter te begrijpen.

Voor nu 3,0 sterren.

Ik had hier al een tijdje naar uit gekeken.

De eerste 45 (?) minuten overdondert de film mij dan ook helemaal. Het is heel intiem, intrigerend en vooral op visueel vlak is het allemaal wondermooi. Het mysterie is ook een leuk gegeven, want ik voelde me op een paar momenten betrokken in het verhaal.

Daarna wordt het geheel wat minder. Visueel blijft het wel subliem met een paar scènes die er uitspringen, maar het mysterie wordt snel duidelijk en wordt ingeruild voor een romantisch deel. Op zich ook wel goed, maar ik kon er minder goed in meeleven. De personages waren te afstandelijk, waardoor ik me minder voor het verdere verloop ging interesseren.

Overigens een soundtrack die wat mij betreft geen meerwaarde geeft, maar wel oké is.