Vital (2004)

Sterke openingsscene!

Eigenlijk valt er niets aan te negatiefs aantemerken op de film. Cinematogafisch ziet het er allemaal prachtig en emotioneel kleurrijk uit. Ook het thema, de dood, het verlies van een geliefde persoon en de verwerking daarvan is mooi gebracht. De editing met prachtige scenes ondersteund door passende muziek misten hun effect niet.

Maar! Alhoewel ik Tadanobu Asano heel graag zie spelen en hij zelfs een van mijn fav. Aziatische acteurs is kon ik dit maal (spijtig genoeg) niet van hem genieten. Eigenlijk was het niet zijn acteren of zijn rol die me stoorden maar ik bleef maar gewoon de "Asano" zien en NIET de figuur die hij moest uitbeelden, en dat stoorde echt. Daarom een (klein) halfje eraf

Maar mischien ligt het eerder aan mij dan aan de film zelf. Vorig jaar Tokyo Fist en A Snake of June (+1/2) herzien en die bleven sterk(er).

Vette 4*

Tsukamoto wordt beter. 'Vital' is me goed bevallen. Best een mooie film, die op audiovisueel vlak regelmatig weet uit te blinken. Vooral aan de muziek is veel te danken. Zeer goede score, die ervoor zorgt dat je echt de film in wordt ingetrokken. Bepaalde scenes, zoals de rots in huis, het moment dat Asano naar de hemel kijkt, of het daadwerkelijke einde zijn heel mooi. Tussendoor sleept de film soms wel wat, niet altijd wist Tsukamoto me mee te krijgen in dit best wel macabere verhaal, maar ik ben tevreden.

Origineel, soms best mooi, die anatomische lessen en tekeningen zijn fascinerend om naar te kijken, maar als geheel liet me dit ook volstrekt koud. Heel afstandelijk in ieder geval. Vooral de scènes tussen Asano en Tsukamoto konden me nauwelijks boeien, hoe mooi het soms ook er uit zag (in die roze gloed van en ondergaande zon die schittert in de haren). 3,0*.

Behoorlijk intrigerend filmje over een wat lugubere manier van rouwverwerking. Mooi hoe de twee werelden worden verbeeld: de kale, bruin-grijze scenes aan de snijtafel afgewisseld met kleurrijke scenes in een paradijselijk oord met zijn dode vriendin- die scenes zijn misschien niet erg origineel weergegeven (strand, zee, zon, bos) maar ja, het moet natuurlijk wel paradijselijk blijven- ze waren in ieder geval erg fijn om naar te kijken.

Heb de film niet bepaald onder ideale omstandigheden kunnen zien, dus herziening zal er wel een keer van komen.

Ben ik de enige die moest denken aan de Twin Towers bij de shots van de schoorstenen?

Afijn, Vital is niet zozeer een experimentele als wel een experimenterende film. Bij vlagen gewaagd in z'n vormgeving, waarbij vooral de montage en de soundtrack indruk maken. Om het visueel nu echt heel mooi te noemen, dat niet, maar ik heb ook de indruk dat mijn versie misschien niet van optimale kleurkwaliteit was (vooral in de binnenscenes leek het me nogal flets). Het goeie is dat zich onderliggend een redelijk consistent narratief afspeelt wat het geheel bij elkaar houdt. Vind juist in die combinatie de kracht zitten van Vital. Toch maken beide onderdelen net te weinig indruk voor een hoge score. Hou het voorlopig op een dikke drie.

Het is ondertussen al 5 jaar geleden dat er hier nog iets is gepost. Dat zal wellicht veranderen nadat de film opnieuw opdook in de Top1000 lijst van 2023.

Niet zo geheel overtuigd van Vital. Ik vond het allemaal maar erg vaag en afstandelijk. Ik zat nergens ook echt in de film. Ik wist soms ook niet altijd in welk tijdsperspectief ik me bevond. Nu lees ik hier dat de film niet alleen bij mij inhoudelijk niet zo aansloeg. Dat de meerderheid hier de kwaliteiten eerder in het visuele of het auditieve zagen. Fascinerend was het wel die dissectie van het menselijk lichaam. En ook die tekeningen waren bijzonder mooi weergegeven.

Ook van de hoofdpersonages kon ik weinig hoogte krijgen, van Hiroshi in het bijzonder dan. Want behoudens apathisch en wezenloos voor zich uit staren, zat er niet in, getraumatiseerd of niet. Moeilijk.

Eén van de meer toegankelijke werkjes van de japanse regisseur Shin'ya Tsukamoto, al is ook deze film behoorlijk freaky en bizar. Dit keer is de plot echter wat meer lineair en is het iets makkelijker meeleven met de personages. Visueel behoorlijk trippy en dromerig, maar de emotionele lading van het verhaal houdt de boel nog net geloofwaardig en op de rails.