Fantasia (1940)

Adembenemend en gewaagd. Ik betwijfel of Disney het nu nog zou durven zoiets totaal anders in de cinemazalen te brengen. Heerlijke ervaring, alleszins. Het éne beroemde klassieke meesterwerk na het andere verenigt met Disney's meesterbrein. Eigenlijk start de film nog met de 2 saaiste stukjes: Toccata en Fuga en De Notenkrakerssuite. De animatie hierbij toont wat ouderwets en langdradig, maar ik vergeef het deze film. Na die 1ste betreurenswaardige 20 minuten, krijg je waarschijnlijk de mooiste stukken uit de filmgeschiedenis met meteen het beroemdste stuk uit de gehele film: de Tovenaarsleerling. De come-back van Mickey Mouse destijds, zeg maar. Kan iemand mij vertellen wie voor het ontwerp van die akelige tovenaar heeft gezorgd? Le Sacre Du Printemps toont ook maar weer Disney's heerlijke gevoel voor de compositie van de beelden..Het zou mij niet verbazen als andere dino-films hier hun inspiratie hebben opgedaan. De Intermezzo is helaas saaie opvulling en bij de Pastorale is alleen de eindscene de moeite waard. De Urendans is het meest kindvriendelijke stukje van de gehele hoop. Een absurd stukje ballet tussen nijlpaarden, struisvogels en krokodillen. Nacht op de Kale Berg/Ave Maria is een geweldige afsluiter (Chernabog!) voor deze toch wel opmerkelijke film ervaring.

Dikke 4* Een film die alleen maar beter kan worden bij elke herziening. Op groot scherm bijvoorbeeld.

Deze klassieker bevat iets meer magie, misschien wel vanwege het productiejaar, dan de remake. Een prettige combinatie tussen beeld en muziek. Goed.

Ik wist van tevoren wat ik hiervan moest verwachten, maar deze film uit de Disneystal wist me wel te verrassen, zoiets als Fantasia zouden ze nu niet snel doen, al lees ik wel net dat er een sequel bestaat. De olijke spreker die de verschillende tekenfilms aan elkaar praatte zou nu overbodig beschouwd worden, maar was vroeger vast noodzakelijk, want dit heeft toch een behoorlijk experimenteel gehalte.

Hoogtepunt van de film vond ik het tekenfilmpje rond Mickey Mouse en de bezems. Het minste vond ik Tsjaikovski's Notenkrakersuite. Zowel het filmpje als de muziek zelf zijn bijzonder matig (niet voor niets verachtte Tsjaikovski dat werk). Muzikaal is Beethovens zesde symfonie het beste wat de film te bieden heeft.

Een perfecte Disneyfilm:

Ik zelf ben een groot fan van Disney, het zijn allemaal leuke en onschuldige maar vooral mooie animatiefilms. Ik noem de films echt kunstwerken, geen 1 andere animatie kan er tegen op. (Zelfs manga niet )

Een ietwat tegenvallende Disneyfilm. Het is eigenlijk een grote mix van muzikale verhaaltjes, waarbij de meesten niet echt bijzonder zijn. Het leukste vind ik persoonlijk dan nog het Mickey Mouse verhaal, dat een zeldzaam hoogtepunt is in deze film, evenals de muziek van Beethoven. Het probleem is op een gegeven moment ook dat de film wat te eentonig wordt en misschien zoals de meeste Disneyfilms best wat korter had mogen duren.

2,5*

Een film met een dubbel gevoel. Visueel is dit wel mooi om volgen. Een videoclip avant la lettre. Prachtige beelden op klassieke muziek met bijhorende animatie. Anderzijds merk je wel de gebreken die het gevolg zijn van de eigenlijk opzet. Origineel wou men gewoon opnieuw Mickey Mouse populair maken met een frisse animatie. Te lang en te mooi voor een korte tekenfilm, maar te kort voor een langspeelfilm. Dan maar aangevuld met de geanimeerde klassieke muziek. De stukken zijn wisselend goed, maar grootste probleem is dat het geen geheel vormt. Goed voor even, maar al snel toch wat vervelend. Kort dit in, of breng de stukken apart uit en het is gewoon geniaal. Sommige beelden blijven hangen, maar dan toch niet in z'n geheel jammer genoeg.

Disney's grote teleurstelling

ik had tot gisteravond Fantasia nog nooit gezien. Ik kende de naam en reputatie die de film had maar in mijn jeugd was het er om één of andere reden niet van gekomen. Het hielp natuurlijk ook niet dat de film redelijk moeilijk is te vinden maar dan vond ik hem uiteindelijk in de Kringloopwinkel op VHS voor maar 50 cent. In de hoop dat de tape nog goed ging werken toch maar meegepakt en blij als een kind toen de film perfect afspeelde. Gisteren was ik in een nostalgische bui en zette ik Fantasia op.

Om me gedurende twee uur alleen maar af te vragen waarom dit in godsnaam zo'n goede naam heeft. De film is ruwweg opgedeeld in 3 delen (muziek die op zichzelf staat, muziek met bijhorende beelden en muziek dat een verhaal verteld als ik het me goed herinner) maar dit is zo vreselijk saai! Nostalgie is altijd fijn tot je wordt herinnerd aan het feit dat je een dikke onvoldoende voor PO (platische opvoeding, tekenen dus) kreeg omdat je er niet in slaagde om melodieuze lijnen te tekenen op Vivaldi's 4 Seizoenen. Ik kreeg het dus warm en koud bij de eerste 20 minuten. Nadien lijkt het even te beteren met het geniale tovenaarsleerling stukje, ik was in de veronderstelling dat nu het sterke deel van de film ging beginnen, maar jammer genoeg wordt dit ontzettend snel weer afgesloten en krijgen we andere verhalen die niet echt een rode draad hebben. Persoonlijk ben ik ook niet zo'n bijster grote fan van klassieke muziek, kan wel de invloed waarderen die ze op vele genres, maar ik zou me er nooit in echt verdiepen. Misschien onterecht maar het is simpelweg niet echt mijn ding. Daarmee is Fantasia dan ook een lange zit want klassieke muziek is het enige wat je krijgt voorgeschoteld. Wel moet ik toegeven dat het orkest wel ontzettend goed hun best doen om de muziek sterk weer te geven. Stokowski levert dus wel degelijk een mooi stukje muziek af.

In dat opzicht is Fantasia dan ook een mes dat aan twee kanten snijd. Het 'verhaal' en de muziek zijn leuk voor even maar het is de animatiestijl die hier werkelijk verbluffend is. Het zou de film zeker geen kwaad hebben gedaan, mochten ze het wat korter hebben gemaakt maar het is nu eenmaal zo. Soit, terug naar de animatiestijl. Persoonlijk ben ik een erg harde fan van deze stijl. Ik ben zelf opgegroeid met titels zoals Aladdin, Aristokatten, Jungle Book en dergelijke dus de animatie is hier zeker een pluspunt. Alles ziet er prachtig uit maar jammer genoeg is dit niet voldoende voor een goede score. Het is zonde want scènes zoals de Tovenaarsleerling zijn zaken die echt tot het hoogtepunt van het oeuvre van Disney horen. Leuke anekdote is dat de tekenaars de tovenaar naar het evenbeeld van Walt Disney hebben gemaakt, de tovenaar noemt ook Yen Sid, wat Disney achterstevoren is. Op zich zit Fantasia ook wel knap ineen want nadat ik over mijn jeugdtrauma was geraakt van de 'muziek te tekenen', begon ik me te realiseren dat ik het effectief niet goed had gedaan. In dat opzicht is de film ook wel de moeite om eens gezien te hebben want de combinatie muziek - animatie is bij vlagen echt wel erg mooi (de paddestoelen o.a.) maar nogmaals, de film duurt gewoon veel maar dan veel te lang, het is dan ook blijkbaar de enige Disney die boven de twee uur klokt.

Met deze film is mijn interesse in Disney wel weer gewekt. Ik heb een aantal klassiekers nog op tape kunnen vinden en ben ergens ook wel blij dat ik dit heb gezien, ik had het alleen beter verwacht. De animatie - muziek gimmick is leuk voor eventjes maar de film duurt te lang. Jammer maar helaas.

2*

Fantasia een van de eerste creaties van Disney. Ik had deze op een zeer jonge leeftijd gekeken (5, 6 jaar). Ik kan me herrinneren dat ik in het begin altijd vroeg "wanneer komt Mickey Mouse ?". Op de vhs hoes stond Mickey Mouse, dus ik dacht eigenlijk dat hij gelijk in het begin verscheen. Deze film moest ik toen zien, In ieder geval vanwege het symbool van Mickey in het tovenaars pakje.

De muziek is best mooi en de beelden daarbij geven sfeer. Helaas gaat het na een paar minuten zeer vervelen. Het effect van deze film is niet eens zo slecht. Het gebruik van klassieke muziek is best wel knap, maar de uitwerking was voor mij toch minder en daarnaast duurde het te lang. Legendarisch maar wel tegenvallend. 2,0.

Wat een topervaring! Ik snap dat veel Disneyfans hier afhaken door de nogal vreemde vorm "a new form of entertainment". Maar de beeld/geluid combinaties zijn echt top allemaal! Vooral de abstractere stukken vond ik erg fijn, zoals het moment dat de soundtrack zich voorstelt en de opening van de film. Het stuk met Mickey vond ik wat minder uit de verf komen, mede omdat het zo verhalend is dat het de muziek nogal overstemd. De dansende dieren in tutu's vond ik een beetje een gemiste kans, hoewel ook deze twee nog steeds erg fijn zijn om naar te kijken. Het nadeel is dan ook dat iedereen er leuke en minder leuke stukken ziet aangezien het eigen een aantal shorts zijn.

Disney is hier toch wel op zn experimenteelst. Je moet het maar aandurven om je kijker 2 uur lang redelijk plotloze films voor te schotelen. Daarvoor dan ook deels mijn credits.

Ik heb me erg vermaakt iig en kijk uit naar fantasia 2000. Is die wat meer verhalender dan deel 1? iemand zin om een vergelijking voor me te maken?

Zoals ik in eerder bericht al aangaf was dit niet bepaald mijn favoriete Disney als kind, maar volgens mij zijn er ook geen kinderen die deze snel op de eerste plaats zullen zetten. Ik ging altijd voor Mickey Mouse en vooral de dinosaurussen (ik was gek op die beesten) en spoelde de rest meestal door. Het leek me nu wel interessant om hem weer eens te zien. Zoals verwacht kan ik er nu veel meer mee dan toen ik jonger dan tien jaar was, maar evengoed vind ik het een erg onevenwichtige film.

De abstracte animaties op Bach zijn aardig hypnotiserend en goed te doen zolang ze duren, maar ik wordt er ook weer niet razend enthousiast van. De Nutcracker bestond uit verschillende losse delen, waarvan er sommige leuk zijn (de paddestoelen) en anderen te kitscherig voor woorden (de feetjes). The Sorcerer's Apprentice is een hoogtepunt, al had Disney natuurlijk al jaren ervaring met het maken van zulke filmpjes, want de oude Silly Symphonies waren ook op de muziek getimed. Niettemin staat dit filmpje nog altijd overeind als een van de beste Mickey-shorts. The Rite of Spring is mijn favoriete muziekstuk van deze selectie en de dinosaurussen kunnen me nog steeds boeien, zelfs al vond ik dat er in deze passage wat al te veel vulkaanuitbarstingen zaten. De introctie van 'Soundtrack' is een geestig tussendoortje. Pastorale is voor mij het moeilijkst om doorheen te komen. Faunen, schattige elfjes, pegasussen en centauren die vrolijk ronddartelen beginnen mij snel te vervelen en ook deze passage is me wat te kitscherig. Alleen Zeus brengt wat leven in het spel, maar ook hij weet niet te voorkomen dat deze passage gewoon niet lijkt te eindigen. Gelukkig wordt dit goedgemaakt met Dance of the Hours, wellicht de best getimede film van allemaal en gewoon ontzettend leuk gedaan. Night on Bald Mountain is erg on-Disney en werkt prima als een sfeervol horrorsegment met meer dan een kleine verwijzing naar het Duitse expressionisme. Misschien is dit wel mijn favoriete segment. Helaas doet Ave Maria mij dan weer weinig. Ik heb al weinig met dat muziekstuk en er wordt ook weinig mee gedaan, al werkt het enigzins als afsluiter omdat het lekker kalm en koel is.

Twee uur van dit is wat aan de lange kant, maar gelukkig zit er genoeg moois tussen. Of het klassieke muziek eer aan doet is weer een andere kwestie, maar Disney heeft in ieder geval nooit meer zo'n groot risico genomen met een film. En is dit de officieuze start van de videoclip?

3*

Zonde dat er ik er zo lang tegenaan heb zitten hikken om deze te kijken, want het is echt prachtig!

Ik zou het meer willen zien als een kunstwerk, een beeld en geluid-experiment, dan als een film. Je moet er wel even de concentratie voor kunnen opbrengen.

Maar prachtige combinatie van muziek en beelden, ongelooflijk hoe goed de stukken geschikt zijn om Disneyanimatie te begeleiden.

De meer abstracte stukken, de Notenkrakerssuite vooral, en de Rite of Spring, vond ik leuker dan wat daarna kwam, met de eenhoorns en centaurs, en de dans met de struisvogels en nijlpaarden (het is vast geen toeval dat de dieren in dat ene liedje van Simba ook krokodillen, struisvogels, olifanten en nijlpaarden zijn?)

De ellenlange uitleg tussendoor, vooral over de dinosaurussen, en de andere tussenstukjes hadden wel weggemogen, maar voor de rest

4.5*

Viel me toch wat tegen. Het idee is best goed en voor disney begrippen behoorlijk gewaagd, maar de uitwerking is zo zo. Bij elk van de 7 of 8 van de stukken zat ik te wachten op meer (dat ik echt betoverd zou gaan worden zeg maar), zonder dat dit echt kwam. De narrator was trouwens stontvervelend. Ging bij elk stukje precies vertellen wat er zou komen en wat de bedoeling hierbij was, alsof men (zelfs kinderen vanaf een bepaalde leeftijd) dat niet zelf kan bedenken. Erg irritant.

Ik heb deze film gezien toen ik een jaar of 8 was. Er is nooit een film geweest die ik (slechts één keer) heb gezien zo lang geleden (20 jaar notabene), die ik me nu nog zo goed herinner. Veel films die ik 1 of 2 jaar geleden zag, herinner ik me minder goed. Heeft blijkbaar toch indruk gemaakt. Ik weet nog heel goed dat ik het stuk over de evolutie erg indrukwekkend vond, nu is het wel aardig. Maar eigenlijk kon ik me bijna alles nog erg goed herinneren.

Grootste kracht is de variatie, waardoor je je niet echt gaat vervelen. Op het moment dat je het wel gezien hebt, ga je weer lekker verder met iets anders. Het gebruik van muziek is voor 1940 natuurlijk ongeevenaard. Vond de animatie niet slecht, maar toch vaak wel echt verouderd. Op zich logisch, maar dat is me bij andere disney's minder nadrukkelijk opgevallen.

Ik laat m'n 3,5 sterren beoordeling staan, maar het is met veel moeite en goodwill. Ben alle Disney klassiekers aan het herbekijken, maar heb er tot nu toe nog geen grote meesterwerken in herontdekt.

Een tijdje geleden Fantasia 2000 gezien en nu een het eerste deel bekeken. De animatie is natuurlijk iets minder in vergelijking met de versie uit 2000, maar desondanks blijft het erg straf wat je allemaal op je scherm ziet passeren. De meeste klassieke stukken klinken wel bekend in de oren en de bijhorende beelden versterken het geheel wel. Het hoogtepunt, die er trouwens ook in Fantasia 2000 in zit, is toch wel het stuk van Mickey die leerling tovenaar is (met de schoonvegende bezems).

Een tweede hoogtepunt was het ballet van struisvogels, olifanten, nijlpaarden en krokodillen, die erg grappig was gebracht

Er zaten ook wel beelden in die minder origineel waren, maar desondanks vond 'k het wel een aanrader die je toch eens moet gezien hebben.

Dit is 1 van de Disney films die ik nooit heb gekeken als kind en achteraf ben ik daar erg blij mee, want de 1e kijkbeurt is me enorm tegengevallen. Sterker, behoorlijk saai. Ik snap best dat mensen dit wel prachtig vinden, maar ik was heel snel uitgekeken op de klassieke muziek en beelden waar heel weinig gebeurd. De film duurt gewoon 2 uur lang, daar had 3 kwartier vanaf gemoeten, dan was het denk ik wel te pruimen. Wat me verder wel opviel is dat de film voor een Disney redelijk hard en donker soms was. 2 Dino's in gevecht waarbij er 1 doodgebeten wordt of het einde van de film, met Satan, dat zijn best donkere stukken. Dat waren dan ook nog wel de beste stukken. Mickey als tovenaarsleerling was nog aardig, maar de rest was hoogst oninteressant.

De beelden zijn mooi, de muziek is op zich goed (maar niet voor 2 uur lang!), maar dit komt bij mij niet over als een film. Kan me voorstellen dat mensen het in die tijd ook teleurstellend vonden na 2 Disneyklassiekers als Snow White en Pinoccio te hebben gezien.

2*

Zeven decennia na de premiere is Fantasia nog steeds een voorbeeld, en een prima uitvoering, van de oneindige creativiteit van filmmakers. Met enkele van de meest beroemde klassieke muziekstukken hebben de kunstenaars achter de Disney film een sterk en memorabele animatiefilm gemaakt die onderdeel moet uitmaken van ieders jeugd.

Het concept van de film zelf is zo uniek dat het nooit succesvol geëvenaard is. Hoewel het, zeker voor kinderen, niet vergezocht is. De fantasie van een kind wordt zelden zo getriggered als door muziek. En dus verdiend Disney de roem die hij toebedeeld krijgt voor het denken vanuit een kind z'n visie en er ook nog een avondvullende film van te maken. Ook omdat hij een muziekgenre gebruikt dat zo belangrijk is voor zijn klassieke films, maar op zichzelf zelden wordt genoemd in combinatie met families: orkestrale muziek.

Zelfs met zijn brede doelgroep was Fantasia een dapper project. Maar Disney slaagt er in om het voor iedereen toegankelijk te maken. Niet op de laatste plaats door de variërende verhaallijnen die de film hanteert. Of het nu het ontstaan van de aarde is, dansende flora en fauna of pure magie, de verhalen ontstijgen de wereld van mensen. Zelfs met een lengte van twee uur is de film makkelijk door te komen dankzij de korte spanne van de stukken en de talloze personages die je door een suite begeleiden.

De film benut elk genre van het medium, van angstaanjagende duivels of dinosaurussen tot de hartverwarmende liefdesverhalen van centauren of zelfs krokodillen en nijlpaarden. Humor, romantiek en actie volgen elkaar moeiteloos op met wat makkelijk een van de beste soundtracks ooit is. Zonder een doorlopend verhaal om aan vast te houden en, voor de meeste van ons, niet heel veel herkenbare muziek, weet Disney toch een boeiende, meeslepende tour te geven door het ambitieuze landschap van vertellingen en de grenzeloosheid van verbeelding.

Mooi, maar dodelijk saai. Klassieke muziek is prachtig en ik kan er uren naar luisteren, maar dan wel lui in de stoel. Nu, met beeld erbij, moet je nog enigszins actief meekijken. En al wat ik zie, hoe mooi verwerkt ook, boeit me in het geheel niet. En dan is het lastig niet je ogen te sluiten en maar de muziek te luisteren.

Wel een voldoende, omdat er enkele stukken in zaten die absoluut de moeite waard waren. Maar ook niet meer. Ook doordat de uitvoeringen van de muziek niet de beste zijn die ik ooit heb gehoord. Vooral als het gaat om zuiverheid en kwaliteit van geluid. 2,5*

De beelden zijn prachtig alsook de muziek. Sommige beelden zeggen echter weinig tot niets. Dit is zo een film die je niet in één ruk door moet kijken, want anders gaat het te snel vervelen. Iedereen kent natuurlijk wel het stukje waarin Mickey Mouse als tovenaarsleerling met geen enkele mogelijkheid de ijver van de steeds reproducerende bezems kan stoppen. Ik neem aan dat dit het stukje is dat de mensen het meest zal bijblijven omdat het zowat het enige stukje is met een verhaaltje. Het bijbehorende deuntje komt steeds spontaan in mijn hoofd als ik aan Fantasia denk.

Een hernieuwde kennismaking.

De eerste (en enige andere) keer dat ik deze film zag, was toen ik stomdronken op een slaapfeestje was. Zo dronken dat ik de avances van iemand op het feestje compleet niet doorhad, zo heb ik later vernomen, dus van de film is ook niet veel blijven hangen. Het schijnt ook een erg fijne film te zijn als je stoned bent. Nu heb ik nog nooit drugs gebruikt, maar ik geloof dat ik me op dat feestje wel met die film vermaakt hebt, dus volgens mij werkt alcohol ook.

Maar goed, afgezien van het gedeelte van de tovenaarsleerling, dat iedereen ongetwijfeld wel eens gezien heeft, kwam de hele film op me over als compleet onbekend. Het eerste dat me opviel als klassieke muziek fanboy was het slechte geluid. Erg schril af en toe. Na nog eens even nagedacht te hebben over dat de film wel uit 1940 komt, moet ik tot de conclusie komen dat het geluid eigenlijk best goed was voor opnames uit die tijd. Ik ken opnames van het Concertgebouworkest uit dezelfde tijd die een stuk slechter klinken. Desalniettemin, het klinkt erg gedateerd.

Aardige keuze van stukken verder. Op één na (dat stuk van Ponchielli, die vooral in Italië en in de VS bekend schijnt te zijn) kende ik alles. Een aantal stukken, te weten De Tovenaarsleerling van Dukas, Le Sacre du Printemps van Strawinsky en De Nacht op de Kale Berg van Moessorgski heb ik zowaar zelf gespeeld met amateurorkesten. Opmerkelijk om te beseffen dat Strawinsky nog lang niet dood was toen deze film uitkwam, wat de keuze voor Le Sacre toch een beetje bijzonder maakt. In Fantasia 2000 is namelijk geen enkel stuk van een componist die toen nog leefde uitgebracht. Ik was na afloop ook wel nieuwsgierig naar wat Strawinsky zelf van zijn segment vond. Het blijkt dat hij bij het uitkomen van de film het geweldig vond, maar later verklaarde dat hij het verschrikkelijk vond. Beetje jammer.

De animatie is over het algemeen wel interessant. Het wisselt een beetje met hoe geluid en beeld geïntegreerd worden. Bij het stuk van Bach (waarvan het trouwens twijfelachtig is of hij wel de componist was) vond ik het maar matig, terwijl de animatie bij Tsjaikovski, met name bij het gedeelte met de elfjes, de muziek heel erg goed volgt. De beelden bij De Nacht op de Kale Berg waren misschien wel het meest hallucinatoir. De achtergronden zijn wel af en toe erg kaal, daar merk je toch aan dat de film gedateerd is. De keuze van muziekstukken werkt over het algemeen goed. Veel balletmuziek, is toch vaak ideaal bij dit soort projecten. Af en toe een paar rare arrangementen, en knip en plakwerk in de muziek (het slot van het eerste deel van Le Sacre wordt bijvoorbeeld weggeknipt, en tegen het einde van het fragment er weer in geplakt, waarna het echt eindigt met de beginmaten van het stuk, wtf). Maar ik begrijp dat bij dit soort projecten coupures haast niet te vermijden zijn. Toch een beetje jammer.

Tenslotte, de introducties met de spreker hadden van mij niet echt gehoeven, al vond ik de intermissie met de geluidsband nog wel best aardig.

Uiteindelijk leuk nu eens in nuchtere toestand gezien te hebben, maar ik denk dat ik de voorkeur geef aan Fantasia 2000, die in mijn herinnering veel minder gedateerd klinkt, en ook wat lolliger is (met name met de flamingo's). 2*.

Disney Classic #3

Een Disney product waar ik als kind nooit in aanraking mee ben gekomen maar gelukkig heb ik weinig gemist. Apart dat ik overal zulke hoge scores tegenkom want ik vind het maar zo zo. Op IMDb wordt Fantasia zelfs hoger beoordeeld dan Sneeuwwitje. Het is eigenlijk niet meer dan een bonte verzameling eenvoudige filmpjes begeleidt door muziek.

Hoewel ik over weinig kennis van klassieke muziek beschik kwamen vrijwel alle stukken mij bekend voor. Gevoelsmatig heb ik overigens wel eens strakkere versies gehoord maar misschien komt het hier iets minder goed uit de verf omdat het afgestemd dient te worden op de animaties. Dat is alleraardigst gedaan maar verre van geniaal.

De orkestleider die alle fragmenten aan elkaar praat had er voor mij uit geknipt mogen worden, het komt bij mij een beetje oubollig over. Tegen het einde van de film was ik zo gaperig geworden van al die klassieke stukken dat mijn aandacht al aardig begon af te dwalen. Favoriet is voor mij de bezem vegende Micky. Hier lijkt heel stiekem ook wel een boodschap in te zijn verwerkt in

tegenstelling tot het gros van de overige filmpjes.

3*

Fantasia mag gezien worden als het grootste experiment van Walt Disney na de film Snow White. Een ambitieus project waarbij klassieke muziek en animatie met elkaar versmolten worden. Het resultaat is echter een film die voor de helft kunst met een hoofdletter K is, en voor de andere helft kitsch met een hoofdletter K. Met een speelduur van 2 uur is de film ook veel te lang en na vijf muziekstukken heb je het eigenlijk allemaal wel gezien.

De muziekstukken zijn onderverdeeld in drie categorieën: muziek dat een duidelijk verhaal vertelt, muziek dat geen duidelijk verhaal heeft maar toch met bepaalde beelden tot leven komt en dan is er nog de muziek die alleen bestaat omwille van de muziek zelf. Het is met name die eerste categorie die de hoogtepunten uit Fantasia vormen. The Sorcerer’s Apprentice, Le Sacre du Printemps en Night of the Bald Mountain zijn sterke staaltjes van animatie en ook het komische The Pastorale is erg vermakelijk. De overige muziekstukken zijn ofwel behoorlijk kitscherig, danwel saai en langdradig.

Op animatiegebied is Fantasia wellicht het beste wat Disney ooit heeft uitgebracht. Zelfs het niveau van Pinocchio wordt moeiteloos overtroffen. Fantasia is op dat punt dan ook baanbrekend. Ook het geluid werd speciaal voor de film ontwikkeld en omgedoopt tot Fantasound.

Een ambitieuze film, maar hij had wat mij betreft best 40 of 50 minuten korter gemogen.

De derde film uit de Disney classics reeks is me behoorlijk tegengevallen. De verschillende filmpjes die vergezelt worden door muziek zijn regelmatig niet leuk en interessant. De speelduur helpt voor mij dan ook niet mee want naar mijn idee duurt het veel te lang en raakte ik mijn interesse langzaam maar zeker kwijt, waardoor ik de film met moeite heb uitgekeken.

Je kunt zeker niet ontkennen dat dit echt een "work of art" is.

Want de schoonheid, complexiteit en de pijn, liefde en moeite die het animatieteam in Fantasia heeft gestopt is dan ook echt zichtbaar. De animaties in elk segment ziet er werkelijk schitterend uit. En dat in combinatie met de vele effecten en technieken die, meestal voor het eerst waren toegepast, maken Fantasia vanuit een audio/visueel perspectief een waar kunstwerk.

Waar gaat het dan mis? Hoewel de muziek natuurlijk ook deel uitmaakt van dat kunstwerk moet je er wel van houden. En twee uur is dan net even wat te lang al je niet helemaal into lange klassieke stukken bent. Maar dat is het niet alleen. Als de muziek in de juiste context wordt geplaatst heb ik daar nog wel vrede mee. Probleem is ook wel een beetje dat de losse segmenten ook echt los zijn/voelen. Er zit geen enkele cohesie in en het is dan ook moeilijk om je ergens emotioneel aan vast te klampen. Het doet niet veel om het publiek te raken op een dusdanige wijze waarop het team dat met hun andere verhalende animatie films wel deden. Misschien hadden ze beter wat langere segmenten kunnen maken waar nog iets van een verhaal/ontwikkeling in had gezeten om meer in mee te kunnen gaan.

Wat overblijft is een waar audio/visueel kunstwerk wat gewoon wat leeg voelt. Fantasia is een film die ik nu voor het eerst zie en ik waarschijnlijk om de juiste redenen lang heb ontweken. Ben wel benieuw hoe een eventuele herziening zal uitpakken. En om de schoonheid zal dat het zeker geen straf zijn om deze nog eens op te zetten.

Van deze overbekende Disneyklassieker had ik toch veel meer verwacht. Ik stapte er blanco in en wist dus niet dat het een soort van verzameling van korte Disneyfilmpjes is die gemaakt zijn als beelden voor klassieke muziekstukken. Een leuk idee, dat wel, maar ik kan me voorstellen dat dit in 1940 veel meer indruk maakte dan tegenwoordig, helemaal omdat het geloof ik destijds ook in kleur werd vertoond. Sommige stukken waren erg knap, zoals over het ontstaan van het leven op aarde, en ik vraag me af of de oude screensavers e.d. niet deels op het "personage" van de "soundtrack" uit deze film zijn geïnspireerd. Aardig om een keer gezien te hebben, puur omdat het een stukje uit de filmgeschiedenis is. 2,5*

Nog altijd een worstelend thema: hoe laat je een breed publiek kennis maken met moeilijke kunst? Walt Disney wist in 1940 volle zalen te trekken met muziek van Stravinsky. Geen muzikale consessies en zelfs een verplichte pauze. Ik bedenk zelf nog steeds mijn eigen tekenfilm bij muziek die ik in eerste instantie niet helemaal snap en geloof me: het helpt. Van begin tot eind fantasia-tisch. Duh.

Deze Disney-klassieker kon ik niet echt waarderen. Met de klassieke muziek is niets mis, maar de combinatie met de animaties begint al erg snel te vervelen. De animaties an sich zijn niet echt boeiend en veel samenhang zit er ook niet in. Met een beduidend kortere speelduur was het wellicht beter te pruimen geweest, maar het duurde mij nu echt veel te lang.

Klassieke tekenfilm uit de tijd dat Disney nog toonaangevend en vooruitstrevend was.

Het idee om klassieke muziek aan animatie te koppelen pakt goed uit, al zijn niet alle stukken even interessant.

Qua animatie vond ik, naast de de tovenaarsleerling - het bekendste en ook beste deel, lekker kort ook- de "serieuzere" stukken het mooist. Sacre du Printemps zegt me muzikaal niet zo veel maar met de animatie van het ontstaan van het leven op Aarde was het zeer genietbaar. Ik verbaasde me trouwens over het evolutie-thema, onwillekeurig schaar ik Disney altijd onder het rechts-religieuze Amerika. Ook het einde met Night on Bald Mountain (niet geschikt voor kleine kinderen) en Ave Maria was een hoogtepunt.

Helaas waren er ook delen die wat langdradig waren (de opening, Pastorale, La Danse des Heures) en de introductie van elk stuk had wel wat creatiever gekund. Al met al een van de betere en zeker een van de meest avontuurlijke Disney-films.

Njah.

Een film die ik toch wel dankbaar ben, al is het maar omdat het de geanimeerde omnibus op de kaart heeft gezet. Een geweldig format, waaronder veel van m'n favorite anime projecten. Sowieso een gedurfd project voor Disney, dus kudos dat ze die challenge toen zijn aangegaan.

Minder is de uitwerking. Qua animatie valt er uiteraard helemaal niks te klagen, zelfs toen al was alles extreem vloeiend en uitbundig geanimeerd. Toch apart dat ze dat vak zo snel en zo secuur onder de knie gekregen hebben. Da's met de meeste nieuwe filmtechnieken toch vaak een ander verhaal.

Maar de combinatie klassieke muziek en Disney stijl is niet meteen erg geslaagd. De muziekstukken klinken erg zwaar, terwijl de tekenstijl veel te fleurig en kinderlijk is. Daarbij is er ook maar weinig wisselwerking tussen beiden. Ik had toch verwacht dat er met beeld en geluid iets meer gedaan zou worden.

Het duurt dan ook echt wel wat te lang, al helpt het wel dat je telkens weer naar een nieuwe short kan uitkijken. De tussenstukken met de concertmeester zijn overbodig, laatste filmpje vond ik het best, stuk met Mickey veruit het minst.

1.5*

Ter ere van mijn Disney+ abonnement deze stinkerd maar eens herbekeken. Ik had er nog geen cijfer aan gehangen omdat ik hem als kleuter had gezien en me niet genoeg meer kon herinneren. Hetgeen wat ik me nog wel kon herinneren waren verschrikkelijke nachtmerries die ik had van de tovenaar uit Mickey's verhaal, maar vooral de demon uit Night on Bald Mountain.

Fantasia is gewoon een veel te vreemde eend in de bijt waar geen enkel kind op zit te wachten lijkt me. Daar stond die vroeger dan, de prachtig kleurrijke videoband met Disney-held Mickey op de cover, te pronken naast Belle en het Beest en Aladdin. Maar de film zelf is allesbehalve je dagelijkse portie Disney-vermaak. De intro begint met een echt persoon, iets waar ik vroeger zo'n hekel aan had, echte mensen in tekenfilms. Maar wat volgt is nog veel erger: nietszeggende beelden begeleid door verschrikkelijke klassieke muziek! Dat is wat ik vroeger dacht, en ik denk er nog steeds zo over.

Als het om vermaak gaat is dit erg slecht. Het is niet mijn ding, maar ik heb ook geen hekel aan klassieke muziek. Zo'n klassiek stuk hoor je wel vaker in de hedendaagse films of series onder scenes geplakt en dan gaat het er best in. Maar om er nu twee uur de focus op te leggen gaat mij veel te ver. De animatie is dan wel goed, hetgeen wat er op beeld getoverd wordt is oersaai. Is het niet oersaai, dan is het wel eng. Ik snap wel waarom ik vroeger, en nu nog steeds kinderen, wakker lag van Bald Mountain... in dat opzicht is het wel geslaagd. De duistere muziek versterkt de beelden waardoor je naar een nachtmerrie zit te kijken. Eigenlijk was dat wel het hoogtepunt, maar da's anderhalf uur te laat.

Ik had de VHS van Fantasia als kind ook liggen. Ik denk niet dat ik hem volledig heb uitgekeken, laat staan meerdere keren heb opgelegd. Op zich wel een goed idee om kinderen te laten kennis maken met klassieke muziek, alleen pakte de mayonaise niet.

Klassieke muziek moet je aanhoren in plaats van te zien. Fantasia is te lang en kent geen plot om kinderen bij de les te houden. Volwassenen leggen dan liever een CD of MP3 op. Fantasia schiet dus zijn doel voorbij. Jammer eigenlijk, want de intenties zijn nobel.

Hier en daar wel een memorabele scène zoals Mickey met de bezemstelen, het dinogevecht of de angstaanjagende duivel.

Zo, eindelijk ook eens deze gekeken.

De reden dat ik deze lang links heb laten liggen is omdat ik niet verwachtte dat deze iets voor mij zou zijn, maar uiteindelijk in de quest om alle Disneys eens te kijken, mocht deze niet ontbreken. Uiteindelijk ben ik verkeerd, en had ik eigenlijk iets anders of veel ergers verwacht. Al denk ik dat het wel helpt dat het opgesplitst is in verschillende stukken omdat iedere keer mijn aandacht zou dreigen te verslappen er een nieuw segment aankomt en het brein gereset kan worden waardoor het voor een ADD'er zoals mij wel nog meevalt. Ook is het allemaal niet extreem abstract in de zin dat ik er niets in zou kunnen herkennen. Er gebeurt voor mij genoeg. Maar als je dan omschrijvingen zoals twee uren abstractie ziet, schrikt het wel wat af. Onterecht dus.

De animatie is zijn tijd ver vooruit. Het helpt natuurlijk dat het allemaal wat abstracter kan waardoor het met momenten een schilderwerkje is, een "moving picture". Hoe minder abstract het is, hoe ietsje minder het dan ook wordt. Maar het zorgt er wel voor dat het meeste gewoon zeer goed blijft, ook vandaag. De muziek is uiteraard ook zeer goed, en het synchroniseert ook heel goed met de beelden, wat uiteraard ook de intentie of één van de dingen is die Fantasia wou aantonen. Ik denk dat Fantasia voor een deel ook wel een lesje is in het maken van film. Zoals bijvoorbeeld in segment vier met de dinosaurussen, hoe de sfeer en toon wordt gezet voor bepaalde gebeurtenissen, dat is echt iets waar de meeste films nog één en ander van kunnen leren als je dat bijvoorbeeld vergelijkt met hedendaags werk. En sfeer en toon vind ik zo belangrijk in film.

Ik vond elk stuk zeer goed, enkel het voorlaatste en zevende stukje vond ik ietsje minder (met de vertoning van de evolutie v/d dag en het ballet). Hoogtepunt is uiteraard The Sorcerer's Apprentice, wat meteen ook waarschijnlijk het segment met de het meest verhalende waarde is.

Fantasia zal als geheel lastig te beoordelen zijn, het is gewoon iets unieks.