Il Paese del Sesso Selvaggio (1972)

De moeder der kannibalenfilms. De eerste genrefilm ooit gemaakt en verantwoordelijk voor een hele resem genregenoten met enkele toppers (vooral Cannibal Holocaust, maar ook Cannibal Ferox) als gevolg.

Op zich is Man From Deep River weinig bijzonder. De film bevat zeer weinig gore, in vergelijking met latere kannibalenfilms welteverstaan, en de meest schokkende scènes zijn voornamelijk die met animal-cruelty. Het is ook veeleer een avontuurlijk drama dan een horrorfilm, lijkt mij. Basisidee is dan ook een man die gevangen genomen wordt door een kannibalenstam, maar zich zodoende integreert dat hij uiteindelijk niet meer weg wil. Een romance met een inheemse deerne zit hier natuurlijk voor veel tussen.

Je kan al zien dat met deze film de grondslag is gelegd voor bepaalde elementen die we later in vrijwel elke cannibal flick terugvinden: animal-cruelty, romances met inheemse meisjes en schokkende rituelen. Opvallend aan Man From Deep River is echter dat de locatie een jungle in Azië betreft, en dus niet in Zuid-Amerika zoals dat in de toekomst wel zou zijn. Een beetje vreemd en het is dan ook even wennen om een kannibaal met spleetogen te zien (uiteraard niet racistisch bedoeld).

In ieder geval is dit geen film die je moet zien om z'n shock value of om je grenzen af te tasten. Het is gewoon een soort van historisch document dat je meer inzicht biedt in het ontstaan van het genre en de conventies die er vanaf dan mee gepaard zouden gaan. In die zin dus best waardevol en tevens onmisbaar voor fans van dit bizarre subgenre.

De kannibalen voor het eerst op het scherm.

De eerste film waar kannibalen te bewonderen waren. Vond het ook een typische Italiaans Survival Filmpje, in plaats van alleen een "kannibalen filmpje". Best goor filmpje. Er zitten ook wat mooie shots in van de Jungle zoals meestal bij de kannibalen films. 3,0.

Umberto Lenzi maakte met deze film het begin van een nieuw subgenre dat de wereld zou choqueren om de gruwelijkheden.
Wat dat laatste betreft is deze film nog redelijk mild. De meeste gore moet komen van het geweld tegen dieren. Hiermee lijkt het erop dat Lenzi echt het primitieve van een dergelijke stam in beeld wilde brengen. Ik weet daarom ook niet of het hem meteen ging om de shock value, daar het meestal om rituele slachting of jacht gaat.
De film is dan ook meer een avontuur/drama waarin Ivan Rassimov een man speelt die het primitieve leven gaat waarderen. Hierbij speelt natuurlijk het vrouwelijke schoon (in de vorm van Me Me Lai) ook een rol mee.
Lenzi schuwt de erotiek niet door de nodige seks/verkrachtingsscenes en de best grote hoeveelheid aan shots van Me Me Lai's ontblote bovenlichaam. Ik moet zeggen dat het deze keer prima binnen de primitieve thematiek past en stoorde me er dan ook niet aan.
Daarnaast zorgt Daniele Patucchi's soundtrack voor een aparte sfeer.
Wat van mij wel wat meer gebruikt had mogen worden was de cruelty van de andere, kannibalistische stam. Zo kent de film maar een kannibalenscene en word de vete tussen de twee stammen verder enkel beslecht door het in brand steken van een paar hutjes.
Maar goed, je kan nou eenmaal niet alles hebben. Ik moet zeggen dat ik me verder wel 'vermaakt' heb met deze grondlegger van dit aparte subgenre. Interessant voor zij die nieuwsgierig zijn naar de oorsprong.

Toch verplichte kost voor de liefhebber van cannibal movies. Niet omdat het zo hoogstaand is, wel omdat het wordt beschouwd als de eerste in zijn genre en daarmee het startschot gaf voor heel erg veel copycats.

Het speelt zich in tegenstelling tot vele andere genregenoten niet af in Zuid-Amerika maar in Azië. Een man wordt tijdens een expeditie gevangen genomen en wordt al snel verliefd op het mooiste meisje van het dorp. En terecht, want Me Me Lai is schitterend en is hier ook meer naakt te bewonderen dan aangekleed. Later doet ze het nog eens dunnetjes over in onder andere Jungle Holocaust. Ondanks de verschrikkelijke dubs waar het genre vaker mee te kampen heeft vond ik de chemie tussen Rassimov en Me Me Lai zeker wel goed.

Wat me een stuk minder kon bekoren was het geromantiseerde verhaal op zich. Op een gegeven moment is het neukend van hutje naar hutje hoppen zonder dat er echt koppen rollen. Want heel erg vijandig komen de kannibalen niet over. Logisch ook, want John valt steeds beter in de smaak. Toch valt er best nog wat te genieten met hier en daar wat gore. Al zit ook deze grondlegger boordevol dierenleed. Je hoort men er minder over omdat de film een stuk minder bekend is, maar ik vond het minimaal zo erg als in Cannibal Holocaust, met als uitschieter de krokodil.

Genietbaar voor de liefhebber, maar wordt later ingehaald door onder andere Cannibal Ferox en het sublieme Cannibal Holocaust.

The Man from Deep River is misschien de film die het kannibalengenre in gang zette, maar behalve die historische noot is het verder niet zo'n gedenkwaardige film. Het grootste probleem is dat het allemaal doorzichtig nep is. We hebben wat schijnbaar een Brit moet zijn, maar die alle gesprekken in het Italiaans doet. Uiteraard belandt hij in de rimboe en wordt hij gevangen genomen door een stam, maar nergens heb je het idee dat we echt in de jungle zijn, dat 'John Bradley' echt in gevaar is of echt deel van de stam wordt, of dat we te maken hebben met een echte stam in plaats van een verzameling Thaise amateur-acteurs die van de straat geplukt zijn. Om het nog even ongeloofwaardiger te maken wordt er ook nog een romance in het plot gebouwd, want er is een lokale schone in het dorp die natuurlijk als een blok voor onze vreemdeling valt.

De kannibalenfilms staan bekend om hun brute geweld (met name films als Cannibal Holocaust en Ferox), maar dat is hier ook vrij tam - al heeft deze film helaas wel weer uitgebreid echt dierenleed. En dan bedoel ik ook écht serieus uitgebreid. Ook iets waar het genre bekend om staat. Kannibalisme is om eerlijk te zijn ook een beetje een bijplotje: de stam waar John Bradley terechtkomt en in opgenomen wordt is niet kannibalistisch, maar de Kuru-stam waartegen ze uiteindelijk vechten is dat wel. Nee, ik kan niet zeggen dat ik hiervan onder de indruk was; nep, spanningsloos, grote delen voelen meer aan als een romcom of iets als The Blue Lagoon, behalve dan dat er af en toe weer een krokodil of aap wordt afgeslacht.

Deze film moest het voor mij helemaal hebben van de mooie erotische plaatjes van Maraya die voor mij in haar nakie een lust voor het oog was. Als kannibalen-film stelt het eigenlijk nauwelijks iets voor hoewel ik dat nu ook weer niet bepaald hinderlijk vond en ik kan dit bovendien ook niet direct een horrorfilm noemen maar eigenlijk gewoon een gemiddelde avonturenfilm waarvan de afloop sowieso voorspelbaar was. De animal cruelty was natuurlijk wel een minpunt maar ik ga de film daar niet te veel op veroordelen. Als ik me daar zo aan stoorde had ik 'm gewoon niet af moeten kijken.

3,0*

Dit is dus de allereerste film waarin kannibalisme centraal staat. Maar ‘"Man from Deep River’" valt in feite precies tussen de wal en het schip, want voor de liefhebbers van heftige kannibalen-horror zal de film te weinig gore bieden en voor kijkers die hopen op een boeiend avonturenverhaal ligt de nadruk teveel op de ranzigheid aan het einde. En die ranzigheid draait dan ook nog niet eens om kannibalisme, want dat is maar één keer te zien in deze film (na circa 65 minuten), waarbij kannibalen een inheemse vrouw eerst uitkleden en verkrachten en daarna opeten. Je zit dan één kannibaal een arm van de vrouw opeten en een andere kannibaal neemt dan een stukje van een borst.

Dit keer overkomt dat niet Me Me Lai (in de rol van Maraya), zoals dat wel gebeurde in "Mangiati Vivi! (1980)" en "Ultimo Mondo Cannibale (1977)", maar een andere inheemse vrouw. Me Me Lai (die later nog een paar keer zal opduiken in andere kannibalenfilms) is eigenlijk ook het enige leuke in deze film, want ze is gewoon een mooie vrouw en ze is ook regelmatig bloot (voor het eerst na circa 24 minuten) te bewonderen. Dit o.a. als ze wordt uitgehuwelijkt, waarbij ze naakt en geblinddoekt in een hut wordt gezet en waarbij mannen (die haar niet kunnen zien) haar dan met één hand mogen betasten (een aantal grijpen dan natuurlijk gelijk naar haar borsten). Ze is ook min of meer gelijk verliefd op John Bradley en op een gegeven moment zegt ze tegen haar vader Tuan (Tuan Tevan), die John Bradley gevangen heeft genomen:

"Tuan Tuan ! Make him work in the water ! Naked !

In deze film draait het dus om John Bradley (Ivan Rassimov), die in Thailand als fotograaf werkt. Hij verblijft in Bangkok, maar wanneer hij op een dag in een bar betrokken raakt bij een gevecht en zijn belager dodelijk verwond, besluit hij de binnenlanden in te trekken. Samen met een gids reist hij noordwaarts over een rivier, steeds verder de rimboe is. Lange tijd gaat het goed, totdat John op een ochtend wakker wordt en zijn gids dood aantreft. Hij is aangevallen door een primitieve stam en John zelf is door deze inboorlingen gevangen genomen.

Aanvankelijk wordt hij slecht behandeld, maar met een beetje hulp van de dochter van het stamhoofd, te weten Maraya (Me Me Lai), en haar moeder Taima (Prasitsak Singhara), een oudere vrouw die een beetje Engels spreekt, weet hij hun vertrouwen te winnen. Dit geeft hem de kans om te ontsnappen, maar wanneer hij gepakt wordt en terugkomt in het dorp wordt hij zwaar gestraft. John legt zich vervolgens neer bij een verblijf tussen de inboorlingen en wordt zelfs verliefd op Maraya. Hij rekent echter niet op de tegenstand van de agressieve medicijnman (Song Suanhad) en de dreiging van een naburige stam vol kannibalen.

Deze film mag dan te boek staan als de eerste echte kannibalenfilm, maar vergeleken bij het latere werk van regisseur Umberto Lenzi, is deze film nog redelijk mild. Vooral het eerste gedeelte lijkt meer op een avonturenfilm, waarin een geciviliseerde westerling, te weten John Bradley (Ivan Rassimov), zijn intrede doet in de primitieve wereld van de inboorlingen. Het meest schokkende daarin is nog het afsnijden van de tongen van twee kannibalen. Pas tegen het einde van de film worden de meeste gruwelijkheden getoond, waarbij mens (o.a. kannibalisme, het afsnijden van een tong en het afhaken van een arm (van moeder Taima) noch dier (o.a. een aapje en een geit) gespaard wordt.

Hoewel de focus van de film aanvankelijk ligt bij de rituelen en het leven van de inboorlingen, komt regisseur Umberto Lenzi niet verder dan een clichématig en weinig overtuigende weergave. Daaruit kun je al merken dat hij met slechts één doel deze beelden toont, namelijk als opbouw naar de gruwelijke finale. De stamleden worden overigens ook erg eendimensionaal neergezet. Zo is er een vriendelijk oud stamhoofd (Tuan), zijn beeldschone dochter (Maraya) en zelfs een slechterik in de vorm van de medicijnman.

Het is allemaal net iets teveel bij elkaar gezocht om echt te overtuigen. Het acteerwerk is ook weinig bijzonders, al probeert Ivan Rassimov (die een vertrouwd gezicht is in de films van Umberto Lenzi) er nog iets van te maken en opzicht is het wel leuk dat de inboorlingen denken dat hij een vis-man (vanwege het dragen van een wetsuit) is. En Me Me Lai (die zwanger, blind en dood gaat en dat laatste na de bevalling) is zoals eerder gezegd gewoon een mooie vrouw om naar te kijken.

Behalve haar spelen er natuurlijk ook nog andere vrouwen (die meestal ook bloot te bewonderen zijn) mee in deze film en van een vrouw overlijdt de man na een ongelijk, waarna de man wordt gecremeerd en de vrouw wordt dan daarna ontbloot en geneukt door meerdere mannen. Ze vindt het zichtbaar niet leuk. Zo'n scene is overigens ook te zien in de al eerder genoemde film "Mangiati Vivi! (1980)" (die overigens wel een aanrader is om te kijken) en daarin overkomt Me Me Lai het.

Al met al een matige kannibalenfilm, zoals de meeste kannibalenfilms dat eigenlijk zijn. Ik heb de laatste tijd er ook de nodige van gezien (alleen "Mangiati Vivi! (1980)" heeft een nipte voldoende gekregen) en dit is waarschijnlijk mijn laatste.

De Italiaanse regisseur Umberto Lenzi maakte in de jaren zestig en zeventig zeer uiteenlopende films. Van spaghettiwesterns en oorlogsfilms tot piratenfilms en van avonturenfilms en Bond rip-offs tot giallo. Maar nooit geweten dat hij de eerste was die experimenteerde met het kannibalen-thema en hierdoor het subgenre; de kannibalenfilm vorm heeft gegeven!

Nadat in Bangkok, de hoofdpersoon John Bradley in de problemen is gekomen, vertrekt hij de jungle in en wordt gevangengenomen door een stam. Na verloop van tijd slaagt hij erin zich in de stam te integreren en beleeft sappige romantiek met de dochter van het opperhoofd.

Alhoewel dit dus dan te boek mag staan als de start van de kannibalengenre, is het niet extreem gericht op exploitatie of menseneters. Nee, in tegenstelling tot het latere werk is dit zelfs niet echt een horrorfilm, er is wel wat dierenmishandeling, verschillende scènes van marteling en wreedheid en één scène van kannibalisme, maar eigenlijk is het meer een avontuur/drama. Een verhaal dat grote vergelijking vertoont met A Man Called Horse (1970)

Ivan Rassimov en Me Me Lai zouden hierna ook in het vervolg gaan spelen. Regisseur Umberto Lenzi kreeg het aanbod om dat vervolg te maken maar de producenten vonden hem te veel salaris vragen. Ze waren niet zo geïnteresseerd in een degelijke filmmaker maar meer in een zo hoog mogelijke opbrengst en voor Ultimo mondo cannibale (1977) werd de talentloze maar sensatie-filmmaker Ruggero Deodato gevonden. Deze deed het drie jaar later nog eens over met een nog controversiële film.