Trois Couleurs: Blanc (1994)

Net iets beter dan het eerste deel. Leuker en beter verhaal (vond het verhaal in Troi Coleurs: Bleu hier en daar een beetje saai wat bij deze film totaal niet het geval was) en er wordt uitstekend geacteerd. 4 welverdiende sterren.

Leuke film, maar toch duidelijk een klasse onder blue wat mij betreft.

Mooi geschoten en een aardig verhaal. Maar komt niet in de buurt van de prachtcombinatie beelden/muziek en onuitgesproken emotie van Blue.

Mijn rijtjes bekijkend vind ik dit toch voornamelijk passen in mijn rijtje van

3.0*

Ook als ik het los zou zien van de trilogie trouwens.

Op naar Rouge.

Trois Couleurs: Blanc snijdt op originele wijze belangrijke levensthema's aan.

De hoofdrol wordt overtuigend gespeeld door Zbigniew Zamachowski.

Ik leefde erg met hem mee toen hij alles wat hij had verloor. Daarna, thuis in Polen, staat hij sterker in het leven. Als je niets meer hebt heb je niets te verliezen.

Een zelfde principe als in The Man without a Past.

De muziek is prachtig en zet op de juiste momenten in.

Misschien net iets beter dan Blue, maar een hogere score krijgt hij niet.

Minder zwaar en dramatisch dat zeker. Zoals Goodfella zegt is het kitscherige er een beetje af, maar want in de plaats komt is vaak nogal banaal. Polen is een bijster lelijk land, en Kieslowski brengt het maar troosteloos in beeld. Ik blijf terugdenken aan de beginscene van de eerste Dekalog, en mis toch vooral dat in deze film.

Het hoofdpersonage is zoals danuz zegt nogal knullig. Ook het hele verhaaltje rond de beide personages is scriptmatig, maar verder wel aardig. Echt mooi, dramatisch of aandoenlijk wordt het voor mij echter nergens.

Hou het ook op 3*, van wat ik lees kan ik van Rouge nog het meeste verwachten. Hoop er wel op, want de trilogie valt me tot dusver wel een beetje tegen. Had apartere films verwacht.

Laat mijn poolse collega dit maar niet horen, ze vreet mensen levend op om dit soort uitlatingen Bovendien is het ook best onzinnig aangezien Polen erg mooie ongerepte gebieden heeft en een aantal aangename steden. Maar tot zover reistips voor Polen terug naar de film.

Blanc beviel mij een heel stuk beter dan Bleu die ik nogal zwaarmoedig en traag vond. Het tweede deel uit de triologie heeft een wat hoger tempo, is veel minder symbolisch, wat luchtiger van toon en is soms zelfs erg grappig. Bovendien vertelt Blanc meer een echt verhaal en vond ik Karol meteen al erg sympathiek, ik leefde echt helemaal mee met de arme man. Kon hem ook wel goed begrijpen waarom hij zo verdrietig was want wat is Julie Delpy bloedmooi in deze film zeg.
Audiovisueel is ook deze Kieslowski weer dik in orde, mooie scenes op het metrostation en in de poolse winter. Maar vooral de muziek vond ik nu erg mooi en goed gekozen, veel subtieler dan in zijn voorganger.
Het thema gelijkheid valt denk ik op verschillende manieren op te vatten, zelfs als in "met gelijke munt terug betalen". Toch twijfel ik of het vastzetten van Dominique in het poolse gevang pure wraak was. Immers ze is nu wel altijd in buurt bij Karol dus misschien was het ook wel een wanhopige daad uit pure liefde! die laatste verklaring vindt ik zelf dan wel weer mooi.

Erg fijne, aangename film Blanc, 4 stralende sterren zijn wel verdient en nu op naar deel 3 Rouge.

Een interessante film, Bialy van Kieslowsky. Het tweede deel uit de trilogie, die zou moeten gaan over gelijkheid. Zoals ook vele anderen opmerkten was dit thema vrij lastig te ontdekken, toch viel dit na afloop nog wel mee. Zoals Kieslowski zelf ook zegt in een interview op de dvd, gaat de film onder meer over vernedering, de negatieve invalshoek dus van ongelijkheid. Volgens hem wil en kan de mens niet gelijk zijn aan anderen.

Op een aantal manieren komt dit naar voren in de film. Allereerst natuurlijk het grote thema van de vernedering en de wraak, maar daarnaast ook concreter in de behandeling in de rechtszaal. Dit noemt Karol dan ook bij name: hoe zit het met de gelijkheid, op het moment dat iemand de taal niet spreekt?

Ook worden er negatieve kanten belicht van situaties als er wél sprake is van gelijkheid. Karol wordt in feite gelijk aan de 'schurken' die dat land wilden kopen, hij wordt in feite ook gelijk aan zijn ex-vrouw, door haar net zo te vernederen als zij dat met hem deed.

Interessant was ook het personage Mikolaj, die een beetje de reddende engel speelt. Dood en leven worden met hem ook in de film vervlochten.

Visueel was de film redelijk tot goed. Soms doodgewone scenes werden afgewisseld met prachtige beelden, bijvoorbeeld van de twee mannen op het ijs.

Al met al een vrij goede film weer van Kieslowski, maar ik miste de uitgesproken thematiek en de visuele hoogstandjes toch een beetje. Het had meer kunnen worden, nu 4 sterren. En dan mats ik hem nog!

Een klasse minder dan Bleu. De cinematografie is minder overweldigend en de film is nogal 'scriptmatig' (zie het bericht van Onderhond). Blanc draait echt om het plot en dit is, hoewel aardig, wat te gekunsteld. Ik snapte ook weinig van de motieven van zowel Karol als Dominique. De ontknoping vond ik daardoor nogal verwarrend. Wel beter was de muziek. Die is nog steeds bombastisch en weinig subtiel maar het werkt hier in ieder geval niet negatief.

Uiteindelijk vond ik Trois Couleurs: Blanc wel een goede film maar van een andere categorie dan het eerste deel. In sterren uitgedrukt scheelt het slechts een halfje, d'as dan wel weer vreemd eigenlijk. 3,5*

Een stuk luchtiger dan Bleu, soms zelfs bijna komisch!

Ik werd prettig hierdoor verrast, na de toch wel wat sombere Dekalog 1 t/m 5 en Bleu.

Blanc spreekt me dan ook meer aan dan Bleu, waarschijnlijk omdat het verhaal me meer ligt; er 'gebeurt' meer! Bovendien kon ik me beter inleven in de personage Karol, ik leefde echt met hem mee en gunde hem zijn 'break'!

Maar ik hou van regisseurs en films die me verrassen. Kieslowski associeer ik toch meer met films die je een beetje een deprigevoel meegeven (ja, ik heb vaak last van vooroordelen! Maar ik probeer ook van tevoren zo weinig mogelijk van een film te weten te komen, zodat ik die ècht Blanc kan bekijken!).

Nu nog Rouge, ik ben benieuwd!

Zeer goede film van Kieslówski maar minder dan "Bleu" en "Rouge". Visueel vond ik die andere films gewoon een stuk beter o.a. vanwege het kleurengebruik. Dat vond ik in deze film zeer somber, hoewel het wel bij het verhaal, dat zich grotendeels in het post-communistische Polen afspeelde, paste. De Oost Europesche landen vlak na het communistische tijdperk hadden zich nog niet direkt kunnen bevrijden van die grauwheid, die zo kenmerkend was in de landen die een communistisch systeem hadden.

Het verhaal vond ik daarentegen zeer origineel en daarom ook erg goed. Ook werd verwezen naar een andere film "Le Mépris" waar ook de vrouw, zonder duidelijke reden, haar man verachtte. Zie de scene met de poster met Brigitte Bardot. Dat kan nauwelijks toeval genoemd worden. Kieslowski maakt in zijn films wel vaker gebruik van dit soort trucjes.

4,0*

Niet zo goed als Bleu vooral omdat er in mijn ogen op psychologisch vlak minder dingen gebeuren en op minder poetische wijze worden verteld. Aan de andere kant is deze vlotter en entertainender.

Prima zwarte komedie, alhoewel het wel meeviel met de lachmomenten, maar goed... Het is wel het minste deel van de Trois Couleurs-trilogie, maar toch nog bijzonderder dan een aangenaam tussendoortje.

Net als de twee andere kleurtjes, heeft ook deze zo'n beetje de subtiliteit van een bulldozer. Snap niet helemaal waarom deze films zo geprezen worden juist vanwege hun symboliek etc. maar ja,

In ieder geval is dit wel de meest vermakelijke met een hoop droge humor. Jerzy Stuhr steelt de show als kapper Jurek.

Stuk interessanter dan Bleu, daarom ook een wat hogere beoordeling.

Verder vond ik dit ook weer niet zo waanzinnig bijzonder, mooi geschoten ja, en ook een boeiend verhaal dit keer, maar ook niet zo gek veel meer. Leuk om te zien, maar na Bleu misschien ook wel weer een kleine teleurstelling.

3.5*

Minder dan Bleu, waar naar mijn smaak meer aandacht aan het visuele werd geschonken. Toch hier ook een paar mooie shots van het Poolse landschap, maar het is allemaal net wat te weinig. Verder hing er een aardig sfeertje dat de boel nog redt. Verhaaltje was wel okee, maar ik begrijp niets van de acties van Karol. De hele film smacht hij naar zijn ex. Wint hij haar eindelijk terug, zorgt hij ervoor dat ze in de bak draait.
Vind ik raar.

3*.

Ik vond het jammer dat Julie Delpy eigenlijk maar een bescheiden rolletje heeft in deze film.

Eigenlijk is het een tour-de-force van Zbigniew Zamachowski, waarbij de wijze waarop die in Polen in sneltreinvaart schatrijk wordt, wel heel erg kort door de bocht wordt verteld.

"Bialy" (Blanc) is net iets beter dan deel 1 (Blue) van Kieslowski's trilogie, maar een stuk minder dan het laatste deel (Rouge). Leuk de dwarsverbinding met de andere delen met de glasbak-scène.

Blanc: ironische gelijkheid.

Laat ik ze maar deze week allemaal zien. Na Bleu was ik niet zo zeer enthousiast, maar wel erg nieuwsgierig naar het witte gedeelte. Ik had al van te voren op internet ergens gelezen dat de films soms wat anders dan verwacht over kwamen bij het publiek. Niet geheel een stijl voor de trilogie, maar meerdere. Zo had Bleu mij in haar ban door vooral het visuele aspect, en valt Blanc hier een beetje in het niets.

Natuurlijk, laten we eerlijk zijn. Blanc is een sterke film die eigenlijk overal klopt. Het verhaal is wat feitelijker en voor veel mensen interessanter omdat er meer gebeurt. Je kunt je meer identificeren met personages, de film is wat minder zweverig, er zit hier en daar wat humor in, en de film probeerde in mijn ogen het verhaal echt te vertellen, i.p.v. te laten zien (zoals in Bleu). Op visueel vlak dus wat gewoontjes, natuurlijk is het bovengemiddeld voor een drama/zwarte komedie, paar fraaie beelden van Polen, maar toch had het niet iets speciaals waar ik naar hoopte. Het was voor mij allemaal te veel gericht op het plot, terwijl ik het juist fijn vind als de beelden een eigen leven maken. Geen gezeur over de muziek, zit prima in elkaar en wist toch nog die intelligente en dramatische sfeer neer te zetten die Bleu ook een beetje had, alleen nu wat minder aanwezig.

Al met al een bovengemiddeld filmpje, wat leuke aanwijzingen naar Bleu (ik heb er drie geteld), maar Blanc beschouw ik niet als een klein meesterwerk die echt iets indrukwekkends op audiovisueel niveau neer zet. Ook qua verhaal kon ik de ironische gelijkheid niet echt opnemen, enkel de wraak actie zou ironisch beschouwd kunnen worden.

Zeker wel het kijken waard, maar niet zo zeer een misser, maar gewoon iets minder dan Bleu. We gaan als eind station naar Rouge, kijken of die het kleurgebruik en zweverige sfeertje terug kan zetten (zal ook wel te maken hebben dat ''wit'' niet echt een kleur is, en dat daarom de sneeuw en de andere ''kleur-elementen'' minder opvallen dan bv. bij Bleu)... 3 sterren

Met Blanc heb ik dan alle delen van de trilogie gezien. Niet in de juiste volgorde, al is dat hier niet zo heel erg. Wel leuk om Kieslowski hier een paar keer een link met Bleu te zien maken.

Visueel is het duidelijk minder dan Bleu en behalve de sneeuw, wordt visueel en kleurtechnisch wat weinig aandacht besteed aan de kleur wit. Verhaaltechnisch is het wat sterker en Zbigniew Zamachowski zet een degelijke hoofdrol neer, voorzien van wat humor en redelijk tot goed acteerwerk. Delphy heeft een wat minder groot aandeel dan gehoopt, maar ze ziet er wel erg mooi uit hier.

Het einde was wel goed, maar desondanks pakte het hele gebeuren me toch minder dan gehoopt. Het is goed gemaakt, heeft een goed verhaal, maar is desondanks zeker niet beter dan Bleu.

3,0*

Makkelijker verteerbaar dan Blue in elk geval, welke cinematografisch veel aanweziger was. Weet niet welke de betere film is. Bialy anders...

Gitzwarte humor met momenten: Karol die op een Poolse vuilnisbelt in elkaar geslagen wordt en blij terug opstaat met de gedachte: "ik ben thuis". Da's mooi.

Ook interessant om weten is dat de laatste scene pas gedraaid werd nadat de film eigenlijk al gemonteerd was. Kieslowski vond dat hij nog iets ontbrak, het einde iets te open was.

http://www.youtube.com/watc...

Na Bleu had ik even minder zin in de trilogie (Rouge had ik als eerste gezien en beviel erg goed). Het gebruik van kleur en muziek vond ik bij Bleu overdreven, hier is het subtieler en passender bij het verhaal. De link met de waarden van Frankrijk ("liberté, egalité, fraternité") blijft wel erg losjes. Deze film gaat over egalité (gelijkheid) maar houdt daar wel een hele aparte kijk op na.

Deze film begon ijzersterk, het boeide me vrijwel vanaf de eerste minuut. In korte tijd kreeg ik een grote hekel aan Dominique, wat een kreng. De overgang van geloofwaardig drama naar minder geloofwaardige komedie vond ik wel heel snel gaan, (op het moment van de 'dood' van Karol).

Aardige drama/komedie.

White.

Waar Kieslowski het audio/visueel wat rustiger aan doet, laat hij het geheel afhangen van het verhaal. Qua structuur heel anders dan Blue. Wat meer rechttoe rechtaan en niet altijd even subtiel. Maar het is wel de grote kracht van White. Het personage van Zamachowski is ontzettend sympathiek en zorgt er voor dat je je volledige aandacht op hem en zijn verhaal blijft houden. Delpy heeft misschien maar een kleine rol, maar is de grote drijfveer waarom Karol doet wat hij doet. Maar ook het personage van Gajos is hier ontzettend belangrijk in. Het verhaal bevat ook de nodige humor. Het is dan ook veel minder dramatisch dan Blue. De verandering in is zeker welkom in dit tweede deel van de trilogie. Het einde is schitterend en tilt de film echt naar een hoger niveau.

Het acteerwerk is erg goed. Zamachowski speelt zijn rol overtuigend en met veel charisma. Delpy doet het in haar kleine momenten ook prima. Degene die echter alle aandacht naar zich toe trekt als hij in beeld is, is Gajos als Mikolaj. Wat een performance zet die man hier neer. Rustig, vol overgave, vol vertrouwen en erg sympathiek.

Hoewel dit deel visueel minder aantrekkelijk is, betekent dat niet dat er niets om van te genieten is in White. Er komen toch wel een hoop mooie shots voorbij. Ook de muziek van Preisner is hier van groot belang om een gevoel bij het publiek los te krijgen. De regie is fantastisch. Kieslowski weet precies wat hij wil en niet wil.

Heel anders dan Blue, maar niet minder sterk. White scoort op heel andere punten dan het eerste deel in de trilogie.

Begint aardig (ook niet meer dan dat), maar eenmaal in Polen wordt het allemaal erg onwaarschijnlijk en vergezocht... Als dit "gewoon" uit Hollywood zou komen zouden de beoordelingen hier vrij laag uitvallen vrees ik...

Eén van de meest complexe wraakfilms. Qua sfeer en personages gaat het hier verder op het zelfde elan als Trois Couleurs: Bleu. Maar met Juliette Binoche in de blauwe film zat het net iets perfecter. Zij kon de sfeer veel meer uitstralen en de film dragen. Gelukkige kunnen we in de witte film genieten van Julie Delpy, altijd een pareltje om te zien.

Blauw was in 'bleu' veel meer aanwezig en het geheel zat veel beter. Dat miste ik wel bij blanc. Als onderdeel van de trilogie kan het zich nog wat optillen. Niet dat ik de film meer punten zou geven omdat het al dan niet in een trilogie zit. Maar ik heb de film veel later gezien dan deel 1 en daardoor meer op zichzelf waardoor het veel minder opvalt dat de kleuren een belangrijk onderdeel uitmaken van de films. Dat was bij blauw en rood veel duidelijker, zonder dat het een opgelegd gedoe werd.

Verder wel een boeiend verhaal en Krzysztof Kieślowski maakt van 'Blanc' ook niet een opvuller tussen bleu en rouge. Maar het blijft het minste deel van de reeks.

Tweede deel in de Trois Couleurs trilogie. Een heel matige film. De hoofdpersoon, Karol, is op zich best sympathiek. Het plot is echter niet heel interessant. Ook maakt het verhaal nogal snelle sprongen. Zo wordt Karol ogenschijnlijk van het een op het andere moment een rijk man. Ook het einde komt nogal overhaast en niet heel waarschijnlijk over. Hoe langer de film duurt hoe ongeloofwaardiger het qua plot wordt. Verder qua thema ook niet al te boeiend.

Na het sterke Bleu vond ik deze Blanc eigenlijk een beetje flauw. Maar misschien had ik te hoge verwachtingen én rekende ik bovendien op een totaal ander soort film. Blanc was minder zwaar op de hand dan het eerste deel van de trilogie (de delen hebben overigens op een paar momenten na maar weinig met elkaar te maken), eerder luchtig en onderhoudend maar ook te ongeloofwaardig om mee te gaan in de lotgevallen van Karol. Het werd af en toe wel erg kolderiek. Het gedoe met de koffer vond ik nog wel geinig, en (weliswaar onbedoeld) ironisch in de huidige context met zo veel mensen die hun best doen West-Europa binnen te komen, maar de nogal excessieve wraak inclusief fake-begrafenis en gevangenisstraf was eerder bevreemdend.

Wel benieuwd naar Rouge met de altijd charmante Irene Jacob in de hoofdrol. Hopelijk is haar rol wel wat groter dan die van Delpy in dit deel.

Zoals ook al in de andere films van het driekluik van Krzysztof Kieslowski zie ik ook in dit deel geen directe link met de andere films of symbolische vergelijking met de Franse vlag of leuze. De kleur wit komt hier wel meer uitgesproken aan bod met de winterse taferelen, maar dat is het zowat. De film start met een echtscheiding die de man maar moeilijk kan aanvaarden. De echtgenote is resoluut en dwingend in de uitspraak van de rechtbank.

Totaal berooid wordt hij een self made man in het criminele milieu en zint hij op wraak. Van totale loser - want zo werd hij in het begin toch geportretteerd - naar een man met aanzien. Het opzet zit leuk in elkaar al vraag ik me af of het allemaal wel zo simpel is zoals wordt voorgesteld. Technisch wel opnieuw een onderhoudende film van Krzysztof Kieslowski, maar echt wild word ik er weer niet van. Sowieso vind ik het derde deel "Rouge" het beste van de drie films.

Julie Delpy doet het prima en zal later nog meer bekendheid verwerven in romantische intellectuele trilogie van Richard Linklater.

Nog wel vermakelijk. Nu is de kleur wit wat meer te zien, in auto's en sneeuw bijvoorbeeld, maar net als in Bleu is dat nogal beperkt. De film oogt sowieso een jaar of 20 ouder qua beeldkwaliteit. Een redelijk verhaal dat echter nooit echt weet te boeien maar Zamachovski houdt er redelijk de aandacht bij. Soms sfeervol maar ook vrij kil. 3,0*.

Normaal gezien laat ik wat meer tijd tussen het kijken van films van een bepaalde regisseur, maar Trois Couleurs Bleu was me erg goed bevallen, waardoor ik meteen zin had voor het tweede deel.

Nu vind ik dat er weinig verband is met het eerste deel en de films staan toch redelijk veel op hun eigen (behalve dat Kieslowski blijkbaar iets heeft met oudere mensen die met moeite hun glazen flessen in de glasbak krijgen). Visueel vind ik Blanc minder dan Bleu. Het kleurgebruik van het blauw vond ik erg sterk in het eerste deel en dat was in dit deel toch minder het geval met de witte kleur. De witte kleur wordt veel minder opvallend gebruikt, behalve de scènes in de sneeuw en verder is het cinematografisch ook wat saaier dan Bleu.

Verhaaltechnisch vind ik het dan weer wel een sterke film en ook de acteerprestaties zijn ook erg goed. Het verhaal rond de wraak van Karol is minder symbolisch en makkelijker te begrijpen dan Bleu. Het is ook wat luchtiger door de humor die op bepaalde momenten aanwezig is, zoals Mikolaj die doodleuk vertelt dat zijn vriend in de koffer zit. Al verloopt het plannetje van Karol om zijn eigen dood in scène te zetten wel heel erg makkelijk, maar soit.

Al had ik wel op iets meer screentime van Julie Delpy gehoopt, want het blijft toch een geweldige en prachtige actrice. De manier waarop ze haar bitcherig personage neerzet, zorgt ervoor dat je meteen sympathie krijgt voor Karol.

Het is iets minder indrukwekkend allemaal dan Bleu, maar nog steeds een goede film. Het is ook weer lekker compact allemaal zonder onnodige extra zijsprongetjes of overbodige scènes. Ik ben in ieder geval benieuw naar het laatste deel.

3.5*