Five Graves to Cairo (1943)

Eens met Dragje. Opnieuw een zeer sterke film, die helaas met name naar het eind toe iets minder wordt.

Wel wereldrollen voor Baxter en Von Stroheim.

4*

Slecht,

De intro was nog wel geslaagd. Je loopt wat verlaten rond in de woestijn en zoekt naar enige vorm van beschaving. Wat volgde waren spelletjes als: de Duitsers mogen mij niet ontdekken dus speel ik verstoppertje. Enige vorm van spanning was ver te zoeken. Zelfs naarmate de film vorderde bleef het allemaal te voorspelbaar, te kolderesk en simpel van geest. Ik vond die dikke Duitser daarbij ook vreselijk irritant, hij was niet angstinboezemend en ontbeerde elke vorm van geslaagde humor. Nog nergens iets te bekennen van Wilders `s spitsvondige geest. Ouderwets vehikel. Kleine 2,5*

Erg vermakelijke film dit.

Wilder is van vele markten thuis, zo ook van de oorlogsfilms, zo bewijst hij hiermee. De eerste paar minuten van de film zijn erg mooi geschoten en daarin zie je duidelijk hoe desolaat je kunt zijn in de woestijn.

Daarna gaan we naar binnen, evenals Franchot Tone, die een prima rol aflevert als dubbelspion John Bramble. Ook Anne Baxter zit prima in haar rol. De show wordt echter gestolen door Erich von Stroheim, die als veldmaarschalk Rommel echt een geweldige performance weergeeft.

De film kent verder geen memorabele scenes, maar het niveau is wel constant hoog, evenals het tempo en ik heb me dan ook geen moment verveeld.

3,5*

Aan het begin van zijn carriere maakte Wilder ontzettend veelzijdige films. Na Some Like it Hot maakte hij alleen nog een beetje eenzelfde soort komedies. En hoewel hij daarin ook wel varieerde en eigenlijk alle films van na 1959 ook ontzettend sterk waren, was ik na een film of 5 op rij uit deze periode van hem, wel weer toe aan iets anders.

Want Billy Wilder kan alles. Alles, behalve een slechte of zelfs maar matige film maken. Al zijn films zijn erg sterk. En als ze niet erg sterk zijn, zijn ze geniaal. Zoals Some Like it Hot, Stalag 17 of Double Indemnity. Die steken er voor mij zelfs nog boven uit. Maar voordat ik me te veel laat verleiden om een lofzang af te steken over Wilder, zal ik terugkeren naar deze film, die beslist waardering verdient maar niet tot zijn beste werk behoort. Maar eventuele negatieve associaties die met zo'n opmerking gepaard gaan, moet je ogenblikkelijk vergeten.

Het begin is al veelbelovend. De tank, die de overledenen naar hun eigen begrafenis reed, zoals Tone later zo spitsvondig uitdrukte, diende een intrige aan waar de film een half uur lang op kan teren. Als dat al nodig was. Maar ook de scènes die hier op volgen sleuren je de film in. Hoe gaat hij zich in godsnaam uit de situatie redden, waarin de Duitsers een kapotgeschoten woestijnstadje dat in the middle of nowhere ligt (zoals het een beetje woestijnstadje betaamt), innemen? De oplossing is uiteindelijk voor de handliggend, hoewel ik er zelf niet opkwam en er dient zich een redelijk slim kat en muis aan.

En dat is precies wat we krijgen. De plot zit goed in elkaar, de film is behoorlijk spannend (met als hoogtepunt de achtervolging tijdens het bombardement) en hoewel bijna alles op de set is gefilmd, had ik toch het idee dat ze in de woestijn zaten. Von Stroheim is een opmerking waard. Hij speelt niet eens zo bijzonder, maar alleen al met zijn aanwezigheid degradeert hij de rest van de cast met gemak tot ondergeschikt, iets dat perfect bij zijn rol past.

Billy Wilder weigerde in zijn vroege carrière al keuzes te maken, die uitsluitend bedoeld zijn om het grote publiek met een tevreden gevoel naar huis te laten gaan. The Lost Weekend is daar gedurende de volledige speelduur natuurlijk al een perfect voorbeeld van. Het lot van Anne ‘All About Eve’ Baxter (die ik trouwens niet bijzonder vond spelen) en het uitblijven van de verplichte liefdesromance, zijn daar bijna net zo’n goed voorbeeld van. Verfrissend. Het eind is afgezien hiervan echter niet al te best en neigt een klein beetje naar propaganda (hoe wil je anders die toespraak van Tone bij het graf van Baxter verklaren, waarover hij het alleen maar kan hebben over de, al dan niet aankomende, triomfen van het Britse leger). Wel apart dat het een Amerikaanse film is, wat de schijn van propaganda dan weer wat tempert.
Billy Wilder op zijn meest veelzijdigst. 4 sterren.

Uitstekende film waarin een Britse soldaat terecht komt in een Egyptisch hotel dat is overgenomen door het Duitse leger. Een goed verhaal met meer dan genoeg geloofwaardige en logische plotontwikkelingen.Ondanks dat de film zich grotendeels op één locatie afspeelt, blijft het bijzonder onderhoudend en wordt naar het einde toe ook redelijk spannend.

Leuke Wilder. Blijft altijd interessant om Hollywoodfilms over de oorlog uit de oorlog te zien. Soms is de oorlog een achtergrond (Casablanca), soms de aanleiding tot een vrij scherpe komedie (To Be Or Not To Be) en soms is het propaganda op de moraal van de Amerikanen een boost te geven (Mrs Miniver). Dit heeft een beetje van alledrie.

Deze film was toen echt bizar actueel (Rommel begon in Afrika in 1942 problemen te krijgen) en koppelt de val van Rommel aan de moed van een man, maar bouwt daar een heel vermakelijk plot omheen. Een kleinschalig spionageverhaaltje met veel leuke karakters en scherpe dialogen. Acteurs zijn wat wisselend. Von Stroheim steelt de show. Baxter valt een beetje tegen.

3.5*

Zoals we van deze regisseur gewend zijn gewoon weer een vermakelijke film, fijne score van Miklos Rozsa, treffende dialogen. Zette de film alvast op toen ik van plan was nog even wat eten en drinken te pakken maar gewoon meteen afgekeken, dat zegt toch wel wat.

Film wordt richting het einde steeds beter. Begint het ding nog een beetje als misplaatste komedie die nooit grappig is en als drama/thriller niet overtuigend, daar verdwijnt dat komedie-element langzaam weg en wordt de film steeds beter. Vooral in die prachtige haast abstract uitziende scène met dat bombardement en eigenlijk alles daarna werkte wel. Maar goed, dat is pas een flink eind in de film dat ik er steeds meer inkwam, dat betekent wel dat ik eerst een uur naar een ietwat saaie bedoening heb lopen kijken die nergens echt boeide. Wel fijn dat Duitsers ook meestentijds Duits praatten. 3,0*.

Vermakelijke en claustrofobische film van Wilder, die af en toe nét te ongeloofwaardig wordt.

Deze vroege Billy Wilder vermengt feit en fictie door Erich von Stroheim op te voeren als een pompeuze Rommel te midden van een verhaal dat voor het grootste deel verzonnen is. Het werd volledig in California en Arizona geschoten, met gebruik van de Mojavewoestijn en Amerikaanse tanks. Er zat een propagandakant aan. De jonge Anne Baxter speelt een dienstmeisje met een moreel dilemma. Als moffenhoer hoopt ze het leven van haar broer te redden. Franchot Tone speelt de geïdealiseerde Britse held. Het mysterie gebruikt de oude truc van iets te verbergen in open zicht - de letters op de kaart. Voor de komische noot zorgt de Italiaanse generaal.

Originele oorlogsfilm over de strijd in Noord-Afrika, een onderbelicht slagveld in de cinema. Five Graves to Cairo heeft wat zwakke kanten- zo zijn de dialogen wel in de eigen taal maar worden wat kunststukjes opgevoerd om alle relevante dialogen in het Engels te houden (waarvan de meest opzichtige wel de Rommel-speech was). Verder is Franchot Tone nogal laconiek in zijn spel en gaat het hem allemaal iets te eenvoudig af. Dat Rommel de kaart zo rond liet slingeren en zijn plannen uitvoerig besprak met de gevangenen had niet misstaan in een Bond-film.

Gelukkig heeft de film ook zijn goede kanten, dat natuurlijk al begint met de originele setting. Von Stroheim is sterk als generaal Rommel en ook Baxter speelt een geslaagd (en gewaagd) personage. En hoewel de epiloog van mij niet had gehoeven is die wel begrijpelijk voor een film gemaakt in oorlogstijd. Gelukkig werd het geen happy end waarin een lachende Baxter het parasolletje in ontvangst neemt, neemt niet weg dat de propagandaspeech aan het graf van Mouche me ongepast leek.