The Grudge (2004)

Aangezien ik de Amerikaanse versie nog niet gezien gehad en ik van veel mensen heb gehoord dat ze zich echt rot zijn geschrokken van deze film, heb ik maar eens besloten om deze ook maar eens te gaan kijken.

Ik moet zeggen dat dit een zeer povere remake is, totaal niet eng te noemen soms zelfs lachwekkend. Inwisselbare personages, geen boeiende acteerprestaties. Al doet Sarah Michelle Gellar het op zich nog wel aardig.

En naast dat het nergens eng wordt, is de film ook nog eens te langdradig. Ik zat me zowaar te vervelen.

Ik kijk dan liever nog een keer naar het Japanse origineel.

1,5 Sterren.

ik vond de grudge een leuke film en een spannende film, maar ik hou niet van het geluid haha, voor de rest vind ik het een goede remake, ik raad aan : kijken;)

Eens opnieuw bekeken, maar blijf bij mijn eerste mening.

Het verhaal, waarvan ik het origineel nog niet heb gezien, helaas, is goed.

Maar ik vind dat de cast het hier ondermaats doet, met Sarah Michelle Gellar op kop.

Het is al een vrij oude film en vandaag voor het eerst bekeken.

Wat ik knap vind aan deze film is de spanning die voortdurend voelbaar was.

Acteer prestaties zijn naar mijn inzicht erg goed omdat het bij het verhaal aansluit.

Het verhaal vond ik .. redelijk.

Ik begrijp de clue van het verhaal maar het was te omslachtig soms.

Mijn mening is dat je te vaak wordt geswitch tussen het heden en verleden zonder dat ze het aangeven.

De beelden spreken voor zichzelf vanzelfsprekend maar daardoor werd het af en toe een beetje rommelig.

De dingen die gebeuren in het verhaal vind ik kloppen, niet echt iets van onbegrip of frustratie.

Enigste wat ik wel weer jammer vond was, toen ze het huis gingen bekijken kwam moeders gezond en normaal binnen maar haar gedrag veranderde radicaal toen ze boven in de kamer was.

Iedereen zag hoe zei zichzelf voelde , reageerde er ook op maar werd uiteindelijk .. genegeerd.

Daarna de scene met de huisverkoper in de badkamer, de goede man zag hoe hij totaal aangeslagen was 'na de scene in de badkuip' en na deze scene en daarvoor met ze moeder zei hij heel nuchter en alsof er niks aan de hand was 'we nemen het huis'.

Dat vond ik dom en zonder enige logica.

De film had 'naar mijn mening' net iets beter geweest als ze die scene eruit hadden gelaten of anders hadden ingevuld.

Kwa spanning vind ik de film top.

Verhaal is redelijk / goed , alleen de uitwerking ervan laat soms te wensen over.

Al met al is deze film zeker niet zonde van je tijd en je kan jezelf er prima mee vermaken.

Is die eng? nee dat is die niet, maar dat wordt goed gecompenseerd door het spanningsniveau wat vrijwel continue aanwezig is.

3 sterren vind ik net te weinig en 4 weer net te veel , dus met een 3,5 kom ik aardig in de buurt.

Greetzzzz

The Grudge vind ik een goede film.

Deze film weet op een goede manier een naar sfeertje neer te zetten. Ik vond deze film spannend. Het verhaal vind ik goed bedacht. Ik heb de hele film geboeid zitten kijken. De spanning is echt voelbaar als er weer iemand door het dat vreemde huis loopt.

Een belangrijke bijdrage aan deze film is de muziek van Christopher Young. Hij komt in deze film met een erg mysterieuze soundtrack aanzetten. Zijn muziek zorgt op een goede manier voor een nog wat engere sfeer. Het camera werk in deze film is op zich goed, maar verder ook weer niet heel speciaal. Speciaal camera werk kan een bijdrage leveren aan de spanning in een film. Ik vond het dan ook wel jammer dat het camera werk vrij standaard was.

Het acteerwerk in deze film is redelijk. Sarah Michelle Gellar speelt als Karen de grootste rol in deze film. Sarah kon wel wat beter acteren, maar ze acteert zeker niet slecht. Vooral tijdens de enge scènes in de film weet Sarah door goede gezichtsuitdrukkingen mij wel te overtuigen. En over de rest van de cast ben ik eigenlijk ook wel tevreden. Niemand van de cast laat een diepe indruk achter, maar iedereen acteert wel naar behoren.

Verder heb ik nog een kritiek punt en dat is dat je bij een flashback niet altijd meteen door hebt dat het flashback is. De film is hierdoor soms een beetje rommelig.

Al met al vond ik The Grudge een goede film. Een echte topper is deze film nu ook weer niet. Maar dat neemt niet weg dat deze film wel spannend vermaak is.

3,5 ster voor deze film.

The Grudge had toch een herziening nodig. Begin van deze eeuw was Japanse horror een rage. Al is dat bij velen vooral de huiskamers binnengekomen via Amerikaanse remakes. Aan het stuur van deze Grudge zit dezelfde regisseur van het origineel. Maar waar The Ring 2 jaar eerder nog over 48 miljoen dollar budget kon beschikken, was dat bij The Grudge amper 10 miljoen euro. Zeer weinig voor een zo'n film. Jammer, want je zou denken dat een regisseur die z'n eigen film opnieuw kan regisseren leert uit de fouten en gewoon beter kan doen met meer geld. In de remake zal veel naar productiekosten en bekende namen gegaan zijn.

De film voelt ook aan als een low budget in de stijl van vele andere horrorfilms uit die tijd. Denk aan Final Destination, Ghost ship, Cabin Fever, Thirteen ghosts, Wrong turn, Amityville horror, Urban Legends, ... die in de B-film blijven hangen en de finesse missen van om echt sfeer op te bouwen.

The Grudge is op zich niet slecht en kent wel wat mogelijkheden. Het genre wordt in Amerika de laatste jaren veel beter gedaan. De schrikmomenten komen al te snel in de film en verliezen zo gaandeweg hun effect. Er wordt teveel gemikt op het verhaal en niet op de sfeer. Misschien kwam de remake gewoon te vroeg en zou dit 10 jaar later veel beter gemaakt zijn. Anno 2014 hadden ze nog veel te leren.

Net klaar met kijken. En ik moet eerlijk zeggen, dat ik het een matige film vond. Het kan zijn dat ik nu ouder ben maar de schrikmomenten zag je al van mijlenver aankomen en ook the grudge zelf kon mij niet echt imponeren. Het verhaal zat overigens wel goed in elkaar en voordat je het wist was de film alweer klaar, maar het voelde voor mij persoonlijk gezien meer als een thriller dan een horror

Het is inmiddels al weer enkele jaren geleden dat ik deze film heb gezien en wat mij bij is gebleven is dat ik toendertijd dit verhaal wel goed vond. Aan opnieuw bekijken van deze film begin ik niet, het is niet het niveau van b.v. "The Shining" welke ik al 3 maal gezien heb. Toch durf ik wel te stellen dat deze film toen wel zoveel indruk maakte dat er een 7 als waardering voor mag komen!

Laatste film in mijn halloweenreeksje van dit jaar. "The Grudge" is wat mij betreft een moeilijk te beoordelen film. Op zich zit er een goed tempo in (de moorden volgen elkaar snel op), en de selectie van Japanse acteurs/actrices zorgt wat mij betreft altijd voor een meerwaarde in horrorfilms (i.e. Japanners zijn het beste in gelaatsuitdrukkingen). Ook het verhaal intrigeert, maar wat mij persoonlijk stoort is dat er iets teveel (en te vrijblijvend) met tijdsprongen wordt gewerkt en zo van de hak op de tak wordt gesprongen. Het overzicht gaat hierdoor deels verloren, wat op zich geen nadeel hoeft te zijn (er zijn genoeg voorbeelden van films waar dit een extra troef is), maar in deze film lijkt het eerder een samenraapsel te zijn om de film binnen de "vereiste" tijdsduur te houden, en is de relevantie van bepaalde stukken (zelfs na het einde van de film) niet geheel duidelijk.

Lang geleden gezien, stelt niet veel voor.

Nou ben ik niet zo'n Shimizu kenner, maar ik vermoed dat hij zo'n regisseur is die met minder budget des te meer neer kan zetten. Getuige ook de score van de Ju-on Grudge films. Verder ben ik niet zo bekend met zijn werk, al heb ik wel enkele films van hem op de plank liggen.

Deze Grudge maakt gebruikt van scares door middel van bombastische geluiden en muziek. Werkt allang niet meer en mist zijn doel dan ook volledig. Verder heeft het niet zoveel te bieden. De Japanse kindjes zijn wel wat creepy, een paar scènes zoals in die gang bij het bedrijf zijn opbouwend nog wel redelijk spannend, maar enkel als losse delen.

2*

Het Grudge-universum van regisseur Takashi Shimizu groeide en groeide, zodoende dat er in minder dan 10 jaar alweer een Amerikaanse bewerking op de stoep stond. Shimizu nam ook dit deel voor zijn rekening en koos ervoor de gehele legende nog eens over te doen, maar dan met Engelstalige acteurs. Sarah Michelle Gellar doet het goed, de overige rollen komen er echter maar bekaaid vanaf. Zeker Bill Pullman en Clea DuVall zijn zeer ondermaats, maar wanneer het op de horror zelf aankomt weet de film zich aardig staande te houden. Kayako oogt hier wat minder angstaanjagend in vergelijking met de Japanse films, maar het hogere budget leent zich voor een grotere schaal en die weet Shimizu aardig te benutten. Het verhaaltje wordt verder soms banaal aan elkaar genaaid en de speelduur rekt zichzelf merkbaar uit, maar uiteindelijk levert het geheel ook bij herziening nog redelijk vermaak op.

"When someone dies in the grip of a powerful rage... a curse is born. The curse gathers in that place of death. Those who encounter it will be consumed by its fury.”

Deze films speelden vroeger in mijn “jeugd” (al is dat nog niet heel lang geleden) en ik heb deze destijds echt helemaal dood gekeken. Tot mijn verbazing heb ik hier nooit op gestemd dus stond de film nog rustig in mijn watchlist, een echte “nieuwe” film was het dus niet voor mij. Toch moet ik zeggen dat ik minder heb genoten van deze film zoals ik dat vroeger deed. Laten we in alle eerlijkheid zeggen, het is gewoon een vrij saaie prent en kon mij als horrorfan gewoon niet meer te overtuigen.

Het begin van deze film heeft mij altijd weten te imponeren, jammer genoeg dat daar eigenlijk totaal niks mee wordt gedaan. Misschien is het omdat ik de film al behoorlijk goed ken maar, het verhaal is gewoon onwijs voorspelbaar, en dat maakte de film toch ook gewoon niet spannend. Het horror gedeelte is opzich leuk maar, behoorlijk verouderd en ziet er eigenlijk nu ook gewoon vrij slecht uit. De schmink is niet meer bijzonder en er zijn wel betere films zoals deze.

Jammer maar voor mij geen geslaagde zit. Heb me helaas verveeld en het is niet meer zoals de film ooit veel voor mij betekende. Ik vond misschien de Scary Movie variant van deze film nog wel leuker dan het origineel.

Twintig jaar geleden maakte deze film veel indruk door de lugubere sfeer, de sobere opbouw en vooral die creepy spookverschijning met dat lange zwarte haar. Nu de nieuwigheid er van af is is ook de impact niet meer zo groot, maar toch blijft dit elke keer weer een fijne zit met kleine (of grote) rillinkjes wanneer Kayako of Toshio opduikt. En die openingsscène op het balkon blijft briljant.

Het is naar mening geen horror waardig. De sfeer in de film vond ik ook niet geweldig. Veel vind plaats op de zelfde locatie en veel binnen werk. Jammer dat het een film is die zo'n 90 minuten duurt die je in 5 minuten kan vertellen.

Na al die jaren deze nog eens her bekeken. De film wordt nooit super eng of griezelig, maar moet het meer van de sfeer en het verhaal hebben. De cast deed het nog prima en de film zag er nog goed uit. Door de korte speelduur verveelde de film niet.