Iris (2001)

goed geacterd, maar verder boeide de film me niet echt. Kende de schrijfster niet, en heb nou niet het idee dat ik haar dankzij deze film wel ken: je ziet wat fragmentjes van een (als je deze film moet geloven) niet al te boeiend leven. Dat aftakelen van een demente bejaarde heb ik ook wel eerder gezien...

2,5 *

Zag de oscar nominaties op de hoes (en ook één gewonnen geloof ik) dus ik dacht dan huren we deze maar eens. (Na ook eerst even het verhaaltje gelezen te hebben natuurlijk ) Maar hij viel mij erg tegen. De cast acteerd aardig (vond die oscar voor Jim Broadbent een beetje overdreven) en het verhaaltje kon mij in grote stukken van de film gewoon niet boeien. Die flashbacks geven je dan wel een beeld van hoe vroeger Iris geleefd heeft, masar dat gaf voor mij een beetje een rommelige film. 2*

Het acteren is inderdaad heel mooi (hoewel gek genoeg juist Jim Broadbents rol mij niet volledig overtuigde omdat ik o.e.o.a.m. niet kon geloven dat zo'n stotterend dienstbaar mannetje ook professor kan zijn aan Oxford, maar misschien ken ik het universiteitsklimaat niet goed genoeg) maar de opbouw van het verhaal vond ik zwak.

Ik vind het mooi dat men de aftakeling van een persoon door Alzheimer laat zien bij een persoon die juist zo met woorden en taal bezig is als Iris Murdoch. Ik vind het ook mooi en ontroerend om te zien dat zo'n man nooit echt bij die vrouw kan komen, altijd zich buiten haar voelt staan. En door haar Alzheimer wordt dat alleen maar sterker.

Maar hier is voor mijn gevoel een hele wereldvisie aan de gang, iets dat voor mij al bijna groot en dramatisch genoeg is. Ik bleef het gevoel houden dat de film op twee gedachten hinkt, ondanks dus dat dat die twee gedachten met elkaar te maken hebben.

Ik werd nieuwsgierig naar de persoon Murdoch, maar kwam daar bar weinig over te weten, net als haar man misschien. Maar ik wil niet hetzelfde gevoel krijgen als een hoofdpersoon. Dat zijn twee heel andere zaken. En dat liet me toch onbevredigd achter na het zien van de film.

De scènes met Janet vond ik heel ontroerend, deze vrouw leek in die paar momenten dichter bij Iris te staan dan haar man. Ben wel blij deze film gezien te hebben. Ik vond Winslet prima (als altijd eigenlijk), helemaal niks mis mee. Kan mij niet voorstellen dat Weisz het beter zou hebben gedaan. Of vinden jullie die grootogige Weisz gewoon een lekkerder wijf dan Winslet? Leuk detail: de jonge Maurice werd gespeeld door Sam West, de oude Maurice door Timothy West, zijn vader.

Broadbent is erg goed in dit 'kleine' filmpje dat net even te veel in de prijzen is gevallen. 3*.

Tedere en terzelfdertijd realistische film over jong zijn, oud zijn, ziek worden en wat daar doorheen kan gebeuren.

De film wisselt voortdurend in tijd en eigenlijk stoort dat niet. Integendeel, vermits in het verhaal geen climax zit blijft de aandacht van de kijker gaande.

Alleszins sterke acteurs.

Best een mooie film, maar zoals anderen hier ook al melden gaat het een beetje mis in het heen en weer geswitch tussen twee tijdsperiodes. Dat doet wat geforceerd aan, mede doordat wat Iris meemaakt constant in een verbinding wordt gelegd met een anekdote over haar, of een uitspraak van haar. Had de film helemaal niet nodig. Zeker als het oudere paar wordt neergezet door zulke klasseacteurs als Dench en Broadbent. De film had makkelijk kunnen drijven op die twee, sterker nog: de film was er beter van geworden.

3.0*

Een goede drama/romantiek/biopic film...

Prima verhaal..

Prima acteerwerk...

Bekende actrice Kate Winslet en Judi Dench...

Goed kwaliteit breedbeeld (HD)...

Goed achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Interessante biografie van de Britse schrijfster Iris Murdoch. Een film die er vooral bovenuit springt met het uitstekende acteerwerk van het kwartet Dench, Winslet, Broadbent en Bonneville waarbij de vrouwelijke cast toch net dat streepje voor heeft.

De film switcht inderdaad van heden naar verleden. Op zich weinig mis mee, zeker als de montage op dat vlak ook op niveau is, maar het grootste manco is wel dat je de impact wat mist van de ziekte van Alzheimer bij Iris. Bij momenten raakte de film de juiste snaren en kreeg je een inkijk in deze enge ziekte. Op dát moment, wanneer je echt in de film zit en met de personages meeleefde, verviel de film in een flashback. Jammer toch…