Hacksaw Ridge (2016)

Bij het zien van de trailer werd ik niet enthousiast. Het deed me denken aan Unbroken die ik niet heel goed vond. Daarentegen zag ik de goede beoordeling op Moviemeter.

De film heeft 3 gedeeltes: zijn jeugd, het drill kamp en het oorlogsgedeelte. Dan zit er ook nog een liefdesverhaal in verweven. Ik vond dit niet allemaal even goed uitgewerkt. Ik snap dat het een biografie is, maar had het denk ik beter gevonden zonder het jeugdgedeelte. Verhaallijn van vader en broer boeide mij niet.

Over het algemeen vond ik de film te sentimenteel, leeg, uitgerekt en vaak ook saai. (1e en 2e gedeelte) Ik dacht laat de oorlog nu maar beginnen.

Het oorlogsgedeelte voelde als een totaal andere film. Voor mij het betere gedeelte. Mooi visueel in beeld gebracht en realistisch. Soms nog steeds sentimenteel maar hier kon ik het wat meer hebben.

Al met al snap ik de hoge waardering niet.

Zo zonder context is dit een hele vreemde zin: een oma in een oorlogsfilm?

ok heel vreemd haha. Had moeten zijn soms....maar goed dat is goed verkeerd gegaan. Oorspronkelijke bericht niet meer aan te passen.

Vervelend is dat ja, maae begrijp 'm nu. Dacht ik even aan zo'n oudere Kate zoals in Titanic oid.

Geweldige film met een uitstekende verhaallijn. Enig minpuntje waren de interviews aan het eind.

Mooie film. Ook al zaten er wel veel cliché's in. Bombastische muziek als jongen het meisje kust op een berg of als de soldaat erkend wordt voor zijn daden, maar goed. Het is zeker een sterke oorlogsfilm. Veel harde momenten en scenes van rondvliegende ledematen, halve lichamen, etc. Dus zeker een aanrader in dit genre. En goed om de geschiedenis weer eens op te zoeken.

Ik sluit me bij je aan. "Duurt t nog lang voordat de oorlog begint?"

Verbaas me toch wel over kreten als "beste oorlogsfilm sinds lange tijd" of " beste film van het jaar". Dat is het wat mij betreft zeker niet.

Heb de film nu een week geleden gezien en in retrospectief heb ik eigenlijk veel meer genoten van de eerste helft van de film. Wat in de bioscoop aanvoelde als een veel te lange aanloop en karakteropbouw vind ik achteraf eigenlijk het fijnste stukje film. Een heerlijk suikerzoet liefdeverhaal in het small town amerika van de jaren 40.

Jammer genoeg diende dit alles vooral tot het creëren van een contrast met de bombastische en overdonderende geweldsscenes in het tweede bedrijf. Toegegeven, ik zat best even in mijn stoel gedrukt toen de eerste kogels door het beeldscherm suisden. Maar voor mij was het te veel, te hard, te buitenproportioneel.

Ik vind het sterker als een film het gevoel van totale zinloosheid en vereenzaming van een oorlog bij mij kan oproepen. Dat deed Hacksaw ridge niet, dit bleef meer bij (zoals velen voor mij al hebben opgemerkt) geweldsporno. Als je daar van houdt, prima. Niet mijn ding.

Het zal er destijds niet veel anders aan toegegaan zijn Blackbeard, want ja, het is oorlog en geen potje Paintball. Oorlog heeft per definitie een overdaad aan geweld. Is het dan een contradictie dat dit ook wordt getoond in nota bene een oorlogsfilm? Ik heb bijvoorbeeld meer begrip voor de discussie die ik is zag bij Nicolas Winding Refn. Veel mensen zien het nut er niet van in dat er in veel van zijn films zoveel geweld zit. Het is daar eerder provocerend, dan functioneel geweld zoals in Hacksaw Ridge.

En die rare Volkskrant schreef dat de film een soort van in strijd is met het pacifisme. Maar ja, de slag om Okinawa heeft nou eenmaal plaatsgevonden, dus waarom de oorlog überhaupt censureren? Dat is toch raar? Wanneer mensen een pornofilm gaan kijken, moeten de seksscènes dan geblurd in beeld komen? En al helemaal wanneer de film een anti-porno boodschap heeft ofzo iets?

Er zit wel een scène in de film dat ik dacht nee, dit is wellicht overdreven. 1 van de soldaten pakt het bovenlichaam van een dode soldaat op en gebruikt deze als schild. Maar goed, ik blijf het sowieso erg bijzonder vinden dat een aantal mensen kritiek hebben dat er te veel geweld wordt getoond in een oorlogsfilm.. Wat ik al zei.. De Volkskrant schrijft: Het is sensationeel, maar ook behoorlijk verwarrend: al dat overdadige, wellustig in beeld gebrachte geweld, opgediend als ode aan het pacifisme. bron

Serieus.. verwarrend?? Het lijkt mij dat je automatisch pacifistisch wordt wanneer je de gruwel van de oorlog ziet. Ik zie de film dan ook niet als een ode aan het pacifisme. Ik zie de film als hoe het gegaan is, klaar. En daar word ik dus zelf wel pacifistisch van. Dat -de ode- hoeft er van mij niet geforceerd in verwerkt te worden.

Het is sowieso niet mijn bedoeling jou de woorden in de mond te leggen Blackbeard. Ik probeer het vooral te begrijpen. Maar dit heb je in elk geval wel gezegd: Ik vind het sterker als een film het gevoel van totale zinloosheid en vereenzaming van een oorlog bij mij kan oproepen. Dat deed Hacksaw ridge niet, dit bleef meer bij (zoals velen voor mij al hebben opgemerkt) geweldsporno. Als je daar van houdt, prima. Niet mijn ding.

Tja, na een zeer humane eerste helft, komt er precies het tegenoverstelde. Al zit het stukje training er ook nog tussen waarin de situatie al iets vijandelijker wordt. Maar ja, dan ineens gaan alle remmen los. De film begint als een romantisch drama en eindigt in een extreem bloederige oorlogsfilms. En hoewel het stukje trainingskamp er nog tussenzit, is de omschakeling wellicht te veel gevraagd? Wat als een climax zou moeten eindigen, eindigt in een anti-climax. Waarin sommige mensen misschien het gevoel krijgen dat het ''overdadige'' geweld een soort gimmick is. In de zin van een aandachttrekkende eigenaardigheid.

Maar de film moet ook niet te veel willen vind ik. Centraal staat Desmond en wat hij voorelkaar heeft gekregen. En zelf vind ik dat de overdaad aan geweld erbij hoort, want dat is wat oorlog is. Ik vind het goed werken.. Desmond, de oorlog en wat eraan vooraf ging. Alleen de daadwerkelijke oorlog is wat kort. Dat zie je niet vaak... The Deer Hunter deelt het voor sommige misschien beter in. Deze film heeft ook een groot gedeelte wat zich in dit geval niet in Vietnam afspeeld. De eerste 1,5 uur thuis en de laatste 1,5 uur in Vietnam.

Super film, we hebben genoten.

Hacksaw Ridge. Ik vond 'em wel aardig en haalt vooral zijn effectiviteit uit het neerzetten van de brutaliteit van de oorlog. Wat me het meest wist te pakken was het idee dat sommige soldaten al binnen een kwartier dood waren op het slagveld, waarmee toch wel treffend de zinloosheid wordt neergezet. Mooie rol van Hugo Weaving ook als kwade dronk die eigenlijk alleen maar de nutteloosheid en verlies van kameraadschap ziet in de oorlog. Fijne verrassing.
Hier en daar wat geforceerd en gehaast allemaal. Niet zozeer qua verhaalloop, maar vooral qua montage. Momenten die voor mijn gevoel veels te vlug werden geknipt, al tijdens een van de eerste scenes. Andrew Garfield weet voor mijn gevoel niet helemaal het drama uit zijn personage te halen, vooral ook omdat het allemaal nog net wat teveel onderhuids wordt gehouden. Op zich wel goed gecast als optimistische jongen die 'carpe diem'-gewijs leeft en niet gelooft in geweld.

Door deze film hier lid geworden. Al jaren geniet ik van jullie commentaren op films, nu wilde ik zelf reageren. Zwaar onder de indruk! Waarom? Wat een overtuiging bij Desmond, werd geconfronteerd met mezelf, waar sta je voor in het leven? Wat mag het me kosten. Nogmaals zwaar onder de indruk, daarnaast visueel allemaal erg mooi maar dat is niet uniek

Kan me hier helemaal in vinden, het geweld was zo belachelijk overdreven dat ik op een gegeven moment zelfs in de lach schoot. Op dat moment schiet het toch z'n doel een beetje voorbij denk ik.

Verder moest ik bij de vader van Desmond enkel aan Agent Smith uit de Matrix denken maargoed daar kan hij ook niet zoveel aan doen

Ik vind je waardering alleen wel te laag. Heb toch wel echt genoten van de film, soms was het iets te zoetsappig maarja dat weet je vooraf met die amerikaanse films.

Spoiler?

De spoiler nog eens extra quoten is ook niet echt handig...

Als Mel Gibson op de regiestoel klimt, weet je op voorhand eigenlijk al dat je naar een bijzondere film gaat kijken. Wie herinnert zich niet films als het met Oscars overladen Braveheart en het uiterst aangrijpende The Passion of the Christ? De verwachtingen rond de verfilming van het bizarre verhaal rond soldaat Desmond Doss werden dan ook flink opgeschroefd. Ondanks dat de film niet teleurstelt, is de film helaas niet perfect. Dit heeft te maken met een aantal factoren die zich vooral aan het begin van de film afspelen. De rol van Doss wordt vertolkt door de getalenteerde acteur Andrew Garfield, die de meeste mensen vooral zullen herkennen van zijn rol als Peter Parker in de reboots van de The Amazing Spider-Man films. Garfield zet met zijn rol in Hacksaw Ridge misschien wel zijn beste prestatie neer uit zijn jonge carrière. Daarnaast is Hacksaw Ridge zo goed, dat het bijna een zekerheid lijkt dat de film zal meedingen voor de Oscars. Of de film ook daadwerkelijk in de prijzen zal vallen zal de toekomst moeten uitwijzen.

Zoals gezegd door de grootste smet op de film zich al vroeg in het verhaal voor. Vince Vaughn speelt de geharde drill sergeant Howell die er alles aan lijkt te doen om Desmond zo snel mogelijk het leger uit te werken. Dit gaat gepaard met het beledigen en het drillen van zijn hele peloton, iets dat verdacht veel lijkt op wat we eerder al zagen Stanley Kubrick’s meesterwerk Full Metal Jacket. Dat hier opzichtig is van afgekeken, samen met de miscasting van Vaughn als geharde drill sergeant zorgt voor een valse start. Maar ook de opbouw van de romantische verhaallijn tussen Desmond en zijn liefje Dorothy wordt teveel uitgesmeerd, waarbij je je op sommige punten zult afvragen wat de meerwaarde hier nou eigenlijk van is. Het zijn relatief kleine zaken, maar wel zaken die Hacksaw Ridge ervan weerhouden een echt meesterwerk te zijn. Gelukkig wordt Desmond dan naar het front gestuurd en breekt de hel letterlijk los.

Zelden wist een regisseur de Tweede Wereldoorlog zo intens, hard en rauw in beeld te brengen. De lappen vlees vliegen je om de oren en de pure waanzin van oorlog wordt op bizarre manier naar het scherm toe vertaald. De film wordt op sommige punten zo verschrikkelijk hard, dat je je bijna af gaat vragen of je niet naar een horrorfilm zit te kijken. De tot lafaard uitgeroepen Desmond ontpopt zich tussen al het geweld als een ware held en na een heftige slag blijft Desmond alleen achter op de clif van Hacksaw Ridge, om hier te zoeken naar overlevenden. Het is bijna ondenkbaar hoe Desmond dit voor elkaar heeft gekregen, maar Gibson weet een prachtig beeld te scheppen over de heldhaftige daden van Desmond Doss. Een voor een weet hij in zijn eentje zo’n 75 zwaargewonde soldaten naar beneden te hijsen, terwijl de vijand op het slagveld overlevenden aan het executeren is. Wat hierbij in het voordeel van de film spreekt, is dat Gibson weet te vermijden dat we naar een propagandafilm voor Amerika zitten te kijken. Iets wat valt te prijzen.

Hacksaw Ridge opent traag en zoet, maar ontpopt zich in de tweede helft tot een uiterst gewelddadige oorlogsfilm. Misschien had de opleiding die Desmond in het leger kreeg iets beter in beeld gebracht moeten worden, al ligt veel hiervan ook aan de compleet miscastte Vince Vaughn. Maar als het verhaal zich verplaatst naar Hacksaw Ridge, ontpopt de film zich tot een ijzersterke film. Het verhaal waarop de film gebaseerd is dan ook niet minder dan indrukwekkend. Op papier is het misschien bijna onwerkelijk dat één man 75 van zijn maten wist te redden uit de pure hel, zonder ook maar een schot te lossen. Maar deze film van Mel Gibson slaagt hier met vlag en wimpel en oogt uiterst realistisch. Wel behoorlijk hard, want je zal over een sterke maag moeten beschikken bij het kijken van deze film. Of de film ook echt de klassieker status zal verwerven is nog maar de vraag, maar dat de film op zijn minst indrukwekkend en zeer bijzonder genoemd mag worden is een ding dat als een paal boven water staat.

Neuh, meer geschiedenis

Mooie film hoor best ranzig opz zn tijd maar prima hoor

Film viel erg tegen

Sinds Platoon en Saving Private Ryan is dit wel de best in beeld gebrachte oorlogsfilm in lange tijd.

Alsof je er midden in zit.

Beklemmend en chaotisch zoals het is.

Je leeft echt mee met de soldaten. Goed gespeeld. Hier en daar wat relativerende humor.

Jammer dat god de leidraad is voor de hoofdrolspeler, maarja, dan was de film niet zo gelopen natuurlijk.

Want voor mij is oorlog nou net een van de vreselijke dingen in de wereld dat juist aantoont dat er helemaal geen god bestaat.

Dat zou een geweldige sadist zijn namelijk.

Maar dat mag de pret niet drukken.

Die Doss is van nature een goed mens en een bijzonder figuur op zijn minst met wat hij heeft klaar gespeeld aldaar.

Ik vond het de moeite meer dan waard om m te kijken.

Vier en halve ster.

Haha, Mel Gibson. Idioot.

Hacksaw ridge, een groots aangezette en vermakelijke film.

Voor mijn gevoel is de film echt opgesplitst in twee delen. Deel 1 speelt zich thuis in de states af en deel 2 in de oorlog in okinawa.

Als ik eerlijk moet zijn is het deel 2 dat de film maakt, en deel 1 hangt er maar bij omdat het moet. En over het acteerwerk daar was ik ook niet echt te spreken.

In Okinawa aangekomen wordt de film sterker. Dan zien we de reden voor de gegeven Medal of honour. De oorlog wordt bruut en rauw weergegeven, met hier en daar wat schoonheidsfoutjes en leuke schrikmomenten.

Overall gezien zou ik de film toch aan iedereen aanraden.

Ben ik de enige die zich afvraagt waarom de jappen die netten niet kapotsneden?

Verder heb ik genoten van deze prachtige film.

Gemixte gevoelens. Ik vindt het enerzijds prachtig hoe de jongeman principieël wegens zijn overtuiging en geloof weigert een wapen te hanteren (alleen zijn geloof dan) en er alles voor over heeft (dan zijn niet velen), maar anderszijds komen er teveel cliche's in de film voor. En soms worden die overgoten met een té Amerikaans sentimenteel sausje. Wat hun waarschijnlijk schitterend vinden. Het script en uitgangspunt is origineel voor een oorlogsfilm, maar er zijn al zoveel dit soort oorlogsfilms gemaakt. Je kunt afschuwelijk geweld maar op zoveel manieren weergeven. Ik vind het te geweldadig en bloederig in beeld gebracht (al was dat waarschijnlijk wel zo in realiteit). Maar ik vind de boodschap prachtig. En het leukste is bij biografische films is dat je meer wilt weten over de persoon in kwestie. Deze jonge man kon ook alleen maar doen wat hij deed met hulp van God. Zo zie je in elk voorbeeld dat iedereen alleen overwint met hulp van God. Kijk maar naar de Israelieten en IDF.

Veel Golden Globes nominaties. Beste film, beste regisseur en beste acteur. Wel mooi voor Gibson en Garfield.

Hacksaw Ridge; matig eerste uur, zeer indrukwekkend tweede deel en een ietwat karig slot.

Vooropgesteld is het verhaal van de echte Desmond T. Doss uiterst bijzonder. Het is daarom jammer dat Hacksaw Ridge het eerste uur níets bijzonders laat zien, maar enkel laat zien wat we al zo vaak zagen. Het eerste uur lijkt te bestaan uit een hoop opvulling; buitenbeentje met alcoholische vader ontmoet meisje en wordt verliefd. Het doet er opvallend weinig toe, want pas als Doss zijn training begint, leren we Doss en zijn principes kennen. Hij wil namelijk geen wapen aanraken. Of dit principe nu voortkomt uit dat gevecht dat hij had met zijn broertje of dat moment dat hij zijn vader in een dronken bui met pistool stopte is onduidelijk, dus geen idee waarom we daar zoveel tijd aan kwijt moesten zijn).

Ook tijdens de training moet Gibson alles volgens het boekje doen. Op de meest inspiratieloze wijze ooit krijgt Doss de bekende typetjes voorgesteld, die allemaal toevallig precies doen wat hun personage kenmerkt. "Zie je hem? Dat is soldaat Jack. Hij gooit met messen. En zie je hem? Dat is soldaat John. Hij mag jou niet en is zonder aanleiding jouw rivaal, maar je weet nu al dat hij aan het einde van de film gaat zeggen dat hij zich in je vergist heeft". Vermoeiend tafereel voor filmmakers die te lui zijn om even iets anders te bedenken. Niet veel later komt wandelend cliché nummer 50 - de schreeuwende sergeant - binnengestormd en het is ditmaal even wennen, want men besloot Vince Vaughn te casten. Niets tegen acteurs die eens een andere rol proberen, maar het blijft moeilijk Vaughn serieus te nemen. Hij doet het niet eens heel slecht, maar het blijft een vreemde keuze. En eerlijk is eerlijk; Vaugn is geen R. Lee Ermey.

De strijd en het doorzettingsvermogen van Doss tijdens deze training is een lichtpuntje in het eerste uur en duurt helaas veel te kort. Garfield speelt zijn rol als naïeve en optimistische soldaat overtuigend. Dan start het tweede deel van de film en breekt de hel letterlijk en figuurlijk los. Er volgt een aangrijpende, overtuigende en meedogenloze reeks sequenties, die uiterst sterk in beeld zijn gebracht. Iedereen die net als ik onderuit was gezakt tijdens het eerste uur, wordt nu rechtop gezet en door Gibson naar het puntje van je stoel geschoven. Je wil net als de personages uit die verschrikkelijke situatie en je hoopt vooral dat de sympathieke Doss eruit komt. Enkel jammer dat helemaal aan het begin van de film men al liet zien dat Doss werd gered op een brandcard bij daglicht, vrij bespottelijke keuze! Maar verder niets op deze ijzersterke actie aan te merken.

Dat het einde uiteindelijk wat teleurstellend is, komt vooral omdat de film zijn hoogtepunt qua spanning al gehad heeft. De groep gaat nogmaals naar boven en ditmaal volgt er een soort montage waarin uiteindelijk de vijand wordt verslagen. De meerwaarde ontgaat mij een beetje, vond het wat underwhelming naast het tweede deel van de film.. Uiteindelijk is Hacksaw Ridge een verzorgde film, met een regisseur die goed uit de voeten kan met actie en spanning en dat ook op een waanzinnige manier laat zien, maar een script in handen heeft die alles tot vervelends toe volgens het boekje moet doen.

3,5 sterren.