The Sadist (1963)

Had niet zulke hoge verwachtingen, maar ik heb me bijzonder vermaakt!!! SUPER verborgen juweeltje in het psycho-genre! Arch Hall. Jr. zet hier zowaar eens een geloofwaardig personage neer, het ene moment knuffelend met z'n teeny sweetheart, een seconde later met sadistisch genoegen z'n slachtoffers tot op het bot tormenterend en met zichtbaar plezier de strot doorsnijdend!!

ik heb hier bijzonder van genoten! Goed, er gebeurt eigenlijk geen fuck, de locatie is niet erg inventief, maar het wérkt!! De Sadist wil wat ie wil wanneer ie t wil, en de rest kan de kolere krijgen!! En z'n liefje spoort 'm nog aan ook! Je kan maar beter uit de buurt blijven van dit losgeslagen monster, of hij komt achter je aan, EN DAN BRENGT HIJ DE HEL MET ZICH MEE!!!

Het einde is een beetje knullig. Misschien hadden deze 'Charlie and Carrill-Ann' een stoerder, heldhaftiger lot verdiend. Maar het past wel bij de charme van de film. Zo'n stoere, maar nogal onhandige psycho moet je ook geen pistool in handen geven, da's vragen om ongelukken!!

Een favorietje in mijn 'What the Hailz???'- hoek! Dikke 4*

Na gisteren het erg zwakke Maniac (1934) uit de 50 horror classic box gezien te hebben wilde ik even wat anders. Dit trok mij wel aan en ik vond het eerst vrij jammer dat deze film niet in de box zat. Ik wist wel dat dit soort filmpjes vaak op youtube te zien zijn dus nam ik even een kijkje. En jep, ik had het gevonden.

Ik zelf had hoge/leuke verwachtingen. In ieder geval geen omlaag gevallen, irritatie opwekkend bud filmpje. Het verhaal had ik, voordat de film begon nog niet gelezen. Ik had verwacht dat het ging over een sadist die met allerlei personen iets doet. Natuurlijk hoeft het niet allemaal schockerend te zijn. Het verhaaltje hier is vrij klein en had binnen een uurtje al klaar kunnen zijn. Maar het wordt wel erg lang uitgerekt dat het wat langer duurt.

Personages komen vrij "stupido" over. Ook zitten de zogenaamde sadist en zijn vriendin erg lang aan een fles te drinken. Zo doen ze vijf minuten over een helft Cola uit een flesje. Ze blijven door drinken maar het lijkt bij elke slok alsof er weer iets bijgevuld wordt.

De film is erg lang uitgewerkt en het einde is enorm knullig. Voor de rest is de film vrij ongeloofwaardig en wordt op een geven moment zelfs saai, wat niet de bedoeling was. De sadist moest (wat bij de beschrijving staat) een bloeddorstige psychopaat voorstellen. Bij mij kwam dat totaal niet over eigenlijk. Alleen het begin was hier nog wel redelijk.

The Sadist vind ik helaas een hele grote/enorme teleurstelling.

1,0.

Ik moest een beetje denken aan The Hitch hiker van Lupino maar ik vind deze toch een slagje zenuwslopender , de psychopaat ( dat had de titel beter kunnen zijn ) speelt zijn rol byzonder goed en de spanningsboog word vakkundig opgevoerd .
Jammer dat onze jonge held zo lullig aan zijn einde moest komen maar de slangen scene was dan ook wel weer origineel bedacht ..

Onlangs deze film bekeken op YT, en was aangenaam verrast. Op het eerste gezicht lijkt het niet meer dan een goedkope exploitation-flick, maar regisseur James Landis weet het beste te halen uit een simpele setting en doseert spanning zorgvuldig. Resulterend in een aantal verrassende momenten tegen het einde van de film. Ook het camerawerk van Vilmos Zsigmond maakt vakkundig gebruik van de spaarzame omgeving, resulterend in een aantal onverwacht nagelbijtende momenten.

Jammer vond ik alleen dat de grimmige intro niet in verhouding staat tot de rest van de film, en dat acteur Arch Hall Jr. op veel momenten bijna potsierlijk schmiert (zijn grimassen zijn eerder karikaturaal dan gevaarlijk). Hetzelfde geldt voor actrice Marilyn Manning, die op een wel erg nadrukkelijke wijze een vroegrijp kindvrouwtje neerzet.

Hoewel The Sadist (1963) en Badlands (1973) beide gebaseerd zijn op de Starkweather/Fugate zaak,
is Terrence Malick's film veruit superieur. Maar misschien is die vergelijking niet helemaal eerlijk, daar regisseur Landis immers niet kiest voor de psychologische benadering van zijn personages waarvoor Malick opteert, maar ze in plaats daarvan vooral neerzet als eendimensionale sadistische criminelen. Ook is de toonzetting van Landis' film meer gebaseerd op rauwe spanning, itt het bijna dromerige karakter van Badlands. Vermoedelijk een keuze die Landis maakte om meer aan te sluiten bij de verwachtingen van een jong publiek, dat anno 1963 getrakteerd wilde worden op een avondje drive-in vermaak à la Russ Meyer en Roger Corman.

Diegenen die houden van eenvoudige, maar effectieve thrillers kan ik The Sadist aanbevelen, evenals aan diegenen die geïnteresseerd zijn in de Starkweather/Fugate zaak. Hoewel films als Badlands, Kalifornia (1993) en Natural Born Killers (1994) daarin meer te bieden hebben.