The Heart Is Deceitful above All Things (2004)

Heb in bepaalde opzichten het tegendeel van OzarkLynch. De film ontrekt zich door de manier van filmen juist aan de (wat mij betreft niet echt belangrijke) discussie of het verhaal op (een objectieve) waarheid gebaseerd is en of Jeremiah/ J.T. Leroy echt bestaat. The Heart is Decietful Above All Things (het blijft een wonderschone titel trouwens) verzant niet in een ellendeopstapelend sociaal drama, maar lijkt eerder een fascinerend portret van gezamelijk de grip op het leven kwijtraken. Het muziekgebruik helpt ook. Het cameragebruik (en soms ook de montage, zeker in de tweede helft) geven de film een subjectief gevoel. Kom ik meteen bij mijn tegenstrijdige gevoel: dat had wat mij betreft nog extremer gemogen.

Ben het wel eens met het fijne groepje bijrolacteurs, veel mensen die ik graag zie in mooie kleine rollen.

3.5*, Niet helemaal overtuigend, maar wel erg fascinerend.

Ik kan die dubbelzinnigheid wel begrijpen. Ik kreeg een paar keer de indruk dat met wat accentverleggingen en een iets andere aanpak hier een stevige donkere comedy inzat.

Argento maakt er echter een drama van, en doet dat op haar geheel eigen manier. De film gaat razendsnel, hoewel het tempo in de afzonderlijke scenes niet bepaald erg hoog ligt. Veel handicam werk lijkt het, maar ook nogal wat visuele opsmuk. Standaard muziek, maar toch net anders. Alles draagt bij tot een apart filmpje, dat uiteindelijk gewoon simpelweg weet te overtuigen vond ik.

Erg apart verhaal, bijna onbegrijpelijk de band tussen moeder en zoon, maar geloofwaardig genoeg. En zoals anderen al aanhaalden, enkele erg fijne bijrollen (Manson heb ik niet gezien of herkend heb moet ik eerlijk bekennen).

Al bij al een mooie 4*. Had wel wat van de film verwacht, maakt het gelukkig ook waar.

Nogal vervelende film, tevens mijn eerste van Asia Argento als regisseuse.

Film is niets meer dan een opeenstapeling van ellende, die ook nog eens rommelig overkomt.

Ik vond geen van de acteurs goed overkomen en Asia zelf liep eerder rond als een verlopen Courtney Love kloon.

2*

Geen makkie, dit schijnbaar waargebeurde verhaal.

Ik zeg schijnbaar, omdat ik dit ten eerste niet gecheckt heb en ten tweede kan ik er met mijn verstand niet bij dat je als moeder je kind opeist om daarna zijn childhood compleet te verneuken.

Toegegeven, Argento zet een goede rol neer als Courtney Love-lookalike, maar de dingen die ze haar kind aanpraat en aandoet zijn vaak zeer wrang om te aanschouwen. Raar idee ook trouwens, die irritante tweeling uit die DisneyXD-serie in zon film te zien.

Nu hoef je niet perse sympathie met een hoofdpersoon te hebben om een film goed te vinden, maar in dit geval remde het een beetje af, zeker naar het einde toe.

Wat de film wel erg interessant maakte is het aantal bekende acteurs op het hoesje, heb ze allemaal gevonden, zelfs Manson EN Winona Ryder (slechtste kinderpsycholoog......ever) die niet op de credits verscheen.

'k vond het maar een vreemde film. Het verhaal mocht misschien iets meer uitgewerkt worden, net al het einde.

De cast was niet slecht, wel heel wat bekende namen (Asia Argento, Jeremy Renner, Peter Fonda, Marilyn Manson, Michael Pitt, Winona Ryder, ...), maar meestal wel maar in kleine rolletjes.

Niet echt een must-see. Oja misschien nog vertellen dat dit op waargebeurde feiten is gebaseerd.

Tweede film geregisseerd door Asia Argento (de dochter van Italiaanse horror-meister Dario Argento). Lydia Lunch als sociaal werkster, Wynona Ryder als kinderpsychologe, Ornella Muti als diep-religieuse oma en Marilyn Manson laat zich verleiden door Jimmy Bennett.
Hasil Adkens, Sonic Youth, The Subhumans, Andre Williams en The Knoxville Girls op de soundtrack.
De hoeveelheid ellende die hier even over het scherm gegoten wordt is tamelijk ongeëvenaard en ook niet meer echt realistisch te noemen. Soort van over-the-top-melodrama maar dat is vergelijkbaar met het boek (het hele verhaal erachter is wel te vinden op het internet).
Argento gaat full-out met een film waarvan je in ieder geval niet kan zeggen dat ie saai is en die ook regelmatig de shock-factor opzoekt.

Behoorlijk in de vergetelheid geraakt, deze curieuze film van Asia Argento. Maar ergens staat dit toch in mijn geheugen als een typische MM-film. Daarmee bedoel ik dat toch relatief veel vaste gebruikers dit weten te waarderen. De film zelf heeft zijn momenten, maar moet het vooral hebben van de 'flow'. Karakterontwikkeling en plot zijn ondergeschikt. Dan helpt het niet dat de film inmiddels toch wel verouderd is, maar toch is het al met al best de moeite waard.

Asia Argento ten voeten uit. Een vulgaire film met een zwalkend verhaal over vulgaire mensen aan de zelfkant van de samenleving. Het kostte mij de nodige moeite om het einde te halen.