Raphaël ou Le Débauché (1971)

Wat zie ik, nog geen stemmen voor deze kitscherige kostuumdrama klassieker met Ronet en Fabian ?

Trademark Deville- Companeez onzin wederom, maar helaas hier niet komisch of ironisch, want spelend ten tijde van de romantiek met alle gevoelsuitbarstingen die daarbij horen. De thematiek is gekend : Bajron verzon de duistere romantische held, Musset copieerde hem a la francaise, en hier wordt Musset dan weer gecopieerd om het niveau van de eenzame huisvrouwen roman te bereiken.

Ronet is hier dus de world weary bajronische anti-held, de bad boy die pas gaat slapen als de brave burgerman al aan het werk is en wanneer hij zeker weet dat een gevoelige jongedame uit verdriet om hem zelfmoord heeft gepleegd. Great fun, maar dan ontmoet de held niemand minder dan MILF- of liever WILF- Fabian die zoals gekend met haar groene ogen zelfs intellectuelenhartjes op MM doet smelten. Deze godvrezende weduwe is muzieklerares en onder haar pupillen ontwaren we oa Fossey en Wiazemsky, maar de mogelijkheden tot lesbosex worden helaas niet uitgewerkt.

U begrijpt waar het allemaal naartoe gaat: Ronet is stiekem wanhopig verlefd- en dan echt- op Fabian, maar dat kun je je als eeuwige adolescent natuurlijk niet veroorloven: voor je het weet ben je homo geworden en woon je samen met iemand van wie je houdt, dat soort vuiligheid moet je overlaten aan de burgerman. Dit ledt dan tot de gebruikelijke hysterische uitbarstingen en een over the top romantisch slot. Alles uitgesproken in keukenmeidenroman proza, allicht.

Zoals gebruikelijk bij Deville kostuumdrama's ziet het er allemaal geweldig uit, opgenomen in Normandie- verwijzing naar Madame Bovary uiteraard- en de grote romantische schilders als Delacroix. Mijn stijl is dit itt de 18-eeuw zowel qua ethiek als esthetiek totaal niet en eigenlijk vond ik dit een gruwelijke film.

De muziek bestond grotendeels uit aria's van -origineel- Bellini waaronder casta diva. Hoe verzin je het.

Ja, wat moet je hiermee? De locatie is prachtig, evenals de kostuums en de interieurs. De acteerprestaties zijn gemiddeld en verder gaat het nergens over. D.w.z. mannen zitten achter vrouwen aan, vrouwen zitten achter mannen aan, vrouwen spelen 'hard to get', mannen spelen 'hard to get' en aan het eind krijgen ze elkaar. Nou ja, in dit geval dan niet, maar dat is een detail. Vraag is, heb je nog wat aan zo'n film van vijftig jaar geleden. Heeft die ons nog wat te vertellen? Niks dus. Gauw vergeten.