The Wild Bunch (1969)

Mager zesje. Ik kan het nog wel redelijk zien in het tijdsbeeld maar de film duurt me echt te lang. Zeker als al die bendeleden weer ergens hartelijk om moeten lachen, dan moet de camera tien seconden op elk hoofd gericht zijn om te laten zien dat ze werkelijk allemaal in een deuk liggen.

De personages gaan nog wel, al zijn de antihelden misschien iets te moralistisch. Te rechtschapen, af en toe. Dat ze zo oud zijn geworden is wel weer een pluspunt, geeft het wat extra's. Mannen die hun eigen sterfelijkheid onder ogen zien.

Ook de actie is best indrukwekkend geschoten, letterlijk en figuurlijk. Zeker voor die tijd. Maar ondanks al deze pluspunten duurt de film nog steeds te lang en is helaas te voorspelbaar. Niet geheel boeiend genoeg.

Jammer, meer van verwacht.

Even terug naar 1969. De tijd dat we met geduld genoten van de langdradige westerns.

En deze laat je weer meeleven met de tijd en de herinneringen.

Een aanrader met een voorspelbaar verhaal, maar meer dan 2 uren genietbaar.

Blij dat ik Ernest Borgnine nog eens zie in een rol die hem helemaal ligt in die prachtige zichten.

Wel spijtig dat je de acteurs regelmatig door mekaar wisselt en niet altijd weet wie bij wie hoort.

Weinig woorden... Wel 4 punten.

Viel tegen. Mooi waren de fotografie, kostuums en enkele goede actiescènes. Zo zijn de shoot-out op het begin, en de scene bij de brug en trein erg mooi uitgewerkt. Ook William Holden vind ik tof, maar hij kan de film niet redden. Het duurde allemaal te lang. Ik stoorde me vooral erg aan de typetjes in de film. Bijna alle bountyhunters zijn dom terwijl dit naar mijn inzien juist hele geslepen kerels moeten zijn. Dialogen worden grotendeels heel geforceerd uitgesproken en ook dat gelach.. ronduit irritant. Ook de muziek vond ik amateuristisch overkomen, het bracht me niet in een westernsfeer. Dieptepunt vond ik wanneer Bishop een van zijn volgelingen neerschiet en later bij onvrede over hun Mexicaanse vriend doodleuk gaat verkondigen dat iedereen bij de gang hoort en je dit moet accepteren?! Dan is hij ineens heel moralistisch. Totale karakterbreuk.
Leuk dat de personages wat menselijker zijn, dat Pike bijvoorbeeld niet op zijn paard komt. Echter wordt dit weer teniet gedaan door vuurgevechten waarbij je - zoals in bijna alle westerns - wel weet wie wie gaat raken. De flashbacks waren leuk uitgedacht en voegen zeker wat toe, maar lossen niet lekker op in het geheel van de film.
Ik had ook begrepen dat dit een van de eerste bloedige films is, waarbij Peckinpah de tijdsgeest van de Amerikaanse jaren '60 probeert te vangen en hier afstand van wilt nemen. Dit is echter niet geheel gelukt omdat het niet bloedig genoeg is (goed ik begrijp dat deze film een opmaat is) en daarnaast om dat ik dit afstand nemen een vreemde vorm vind aannemen. Hij had in dat geval beter een pacifistische film kunnen maken. Maargoed. de boodschap dat geweld niet meer past in het overgangstijdperk waarin de film zich afspeelt is te begrijpen. Tot slot het einde, - waarbij 'the walk' overgenomen lijkt te zijn in Resevoir Dogs - Gelijksoortige thematiek vond ik in Butch Cassidy and the Subndance Kid beter uitgewerkt. Met een iets korte duur, beter uitgesproken dialogen, en wat minder typetjes was dit een veel beter werk geweest. Maargoed deze punten zijn uiteindelijk wat te fundamenteel ipv kleine verbeterpunten.

Veel mensen hier struikelen over de overdreven lachscène; zelf zou ik eerder mijn vraagtekens zetten bij het feit dat je uiteindelijk toch zit te kijken naar (en geacht wordt je te identificeren met) totaal immorele "helden". Desalniettemin is en blijft dit een briljante film, dankzij de levendige karaktertekeningen (inclusief de onderlinge spanningen, zoals bij Tector die een hekel heeft aan "that old goat", en zijn broer die zich ergert aan Pike's vertoon van leiderschap), de "full-blooded" vertolkingen van de stuk voor stuk voor hun rol geknipte acteurs, de kracht van individuele scènes (het nachtelijke gesprek tussen Pike en Dutch: "I wouldn’t have it any other way", de gebroken stijgbeugel, de praktisch “zwijgende” overval op de trein, en de melancholische slotscène: “Ain't like it used to be, but – it'll do."), de incidentele humor ("Boys... I want you to meet my fiancée!", of de scène waarin iedereen behalve Lyle de whiskyfles krijgt aangereikt), het gebrek aan sentimentaliteit en de visuele pracht. En had ik deze film voor dit alles niet al sowieso de volle vijf sterren gegeven, dan zou ik een hele ster hebben toegekend voor de wandeling, want na al die jaren en al die kijkbeurten krijg ik daarvan nog altijd de rillingen.

Hoewel ik geen liefhebber ben van het genre western, wilde ik deze The Wild Bunch hoe dan ook eens een keer zien. Het heeft me niet verveeld. De opening is rustig tot ongeveer de 10e minuut als het helemaal los gaat en er op los geknald wordt. Deze actiescène ziet er prima uit. Ook de scene met de trein, het ontploffen van de brug en het geknal aan het einde zijn enkele van de meer dan geslaagde actiescènes. De actiescènes zijn vooral voor die tijd, hard, bloedig en bovenal meedogenloos waardoor mede deze scenes slagen. Daarbij komt ook nog een indrukwekkende cast. Enig minpuntje vond ik de speelduur, had best iets korter mogen zijn.

Een echte western met lichtende accenten. Sam Peckinpah probeert ons constant een boodschap mee te geven. Als hij inzoomt op een stel mieren die krioelen, weet je dat daarmee een verstrekkende betekenis wordt uitgedragen. Toch worden dit soort stijlmiddelen absoluut niet goedkoop gebracht. Een beetje zoals Lynch die onder een shot neemt van het leven onder de graszoden in Blue Velvet, of Coen in Barton FInk die ons meeneemt naar het bestaan achter de muren, in de waterleidingen. Grotesk is het zeker, maar toch niet afgezaagd. Maar weinig regisseurs is dat gegeven dus als je er in slaagt het overtuigend te brengen zoals Peckinpah hier, mag je met recht een van de groten worden genoemd.

Zo zit de film vol met dit soort sterke staaltjes effectbejag, te veel om op te noemen. Het fragment dat mij het meeste aangreep, was tegen het einde van de film wanneer Pike bij een prostituee komt. Zij, met haar goedertieren gezichtsuitdrukking probeert hem warmte te geven, humaan contact met hem te leggen. Hij is zich er heus sterk van bewust, hij heeft immers een hart, maar kan het niet overdragen. Het is aan de ene kant de onvermijdelijke generatiekloof die tussen hen inhangt, aan de andere kant is het een man die heeft wat meegemaakt. Pike is zich er van bewust dat dat soort zaken niet voor hem in het verschiet liggen, het is voorbij en het zal nooit meer terug komen. Ook hij heeft slechte dingen gedaan, en gunt zichzelf nu geen genegenheid. Het is onomkeerbaar, en de ondergang is nu het enige wat hem nog te wachten te staat. Daarmee is zo'n beetje het thema van de film gevat. Een bombastische, beladen operette over de teloorgang van een tijdperk, van een generatie. Groots ingezet, groots uitbetaald.

Rauwe western van Peckinpah die een groepje outlaws volgt op hun vlucht richting Mexico. Veel stereotiepen: de Mexicanen zijn alcoholzuipend, ruig en slordig en de vrouwen zijn allemaal prostituées. Verder heeft de Mexicaan niet veel anders om handen dan te feesten en te zuipen. Meer karikaturaal kon haast niet. Van nuance lijkt Peckinpah nooit gehoord hebben. Veel geweld ook, het handelsmerk van Peckinpah. Meer dan eens spat het bloed in het rond.

De film bestaat uit drie grote "set pieces" (bankoverval in het begin, treinroof, shootout op het einde) met daartussen een soort karakterstudie van de verhoudingen tussen de leden van de bende. Ik kan niet zeggen dat Wild Bunch een slechte western is; het is niet zomaar zwart-wit omdat het moeilijk meeleven is met deze outlaws. Als helden kan je ze in ieder geval niet zien.

Maar ik vind de film ook vage en nutteloze momenten hebben: het personage Deke Thornton is totaal niet interessant en ook Angel kon me niet echt warm krijgen. De lofbetuigingen gaan bij mij vooral naar de grootschaligheid van de scènes, die werkelijk een genot zijn. Die treinroof vond ik grandioos en ook de scène waarin het Mexicaans leger wordt aangevallen door de rebellen van Pancho Villa zag er top uit. En dan kom ik uit bij een bovengemiddelde western, niet bij een klassieker.

Sam Peckinpah's 'The Wild Bunch' is een symbolische film, waarin het thema (een outlaw-gang op leeftijd doet zijn laatste kunstje) min of meer samenvalt met het einde van de western als genre. De brute realiteit van de Vietnam-oorlog op het journaal is dan al lang het schieten in de meeste cowboyfilms voorbij gestoken. De notie van goed tegen kwaad (hét basisthema van de westerns) staat door diezelfde oorlog op losse schroeven. Peckinpah ziet dan ook geen belemmeringen om het geweld in zijn film te verzachten en kiest niet eenduidig partij voor één van de kampen in het verhaal. De dynamiek van 'The Wild Bunch' is adembenemend met een montage die wisselt tussen traag en extreem snel, het gebruik van telelenzen en close-ups en een finale die je op het puntje van je stoel laat belanden.

Herziening van The Wild Bunch en ik kan het op verschillende vlakken wel beter appreciëren. De actiescènes zijn sterk en dat in een genre dat enkele decennia achter de rug had met vooral schietpartijen waar je meestal wel kon zeggen wie er zou doodvallen, aangevuld met achtervolgingen. Ik wil zeker het genre niet te kort doen hier. Western heeft veel meer troeven dan enkel actie. Bij The Wild Bunch wordt het wat harder en gaan de registers open. Niet voor niets op het einde van de jaren '60. De flower power is gedaan, de ogen zijn gericht op de Vietnamoorlog.

De film kent enkele mooie momenten en vooral de actiescènes zijn boeiend. Het trekt de film zeker omhoog. Al heb ik weinig met de personages, alhoewel daar toch meer tijd ingestoken wordt dan veel andere westerns. En het is toch wat te lang. Ik heb zeker genoten van deze film, maar de vergelijking wordt al snel gemaakt met andere westerns als C'era una volta il west, Il Buono, il Brutto, il Cattivo, High Noon, Il Grande Silenzio, Butch Cassidy and the Sundance Kid, High plains drifter, ... en dan mis ik hier toch wel nog iets.

Een voor mij redelijk onbekende film met een vaag bekende titel, toch was ik redelijk nieuwsgierig wat deze regisseur en cast neerzetten met deze film. En hoewel de film behoorlijke, en zelfs sterke fasen heeft, had het toch ook wel eens wat moeite te blijven boeien. Overigens gezien in een uitermate mooie blu-ray uitvoering.

Aan de opening ligt het niet. Zorgvuldig wordt de spanning opgebouwd naar een ongekend slachting waar tere zieltjes en burgers niet worden gespaard. Wat een shoot out! De trend die daarna vooral opvalt is grimmig en rauw. Een gekwetste leider, gewonden die zonder pardon worden afgemaakt en onenigheid binnen the gang. De landschappen tijdens de vlucht zijn fraai en zo ook het verhaal rond de gerekruteerde premiejagers. Fraaie is daarna de wijze waarop ze het wapentransport overvallen. Zo zeker, zo uitgekiend. Om te eindigen bij de ongekende slachting op het einde die vooral lijkt te draaien op moraliteit en loyaliteit.

Minder punten zijn toch wel de vele personages en de naar mijn smaken te lange scènes in Mexico met de generaal en bijvoorbeeld het feest richting het einde. Het is hier dat de speelduur van bijna tweeëneenhalf uur mij wel eens wat op breekt. Desondanks is The Wild Bunch een uitstekende western met groezelige koppen en nog smerigere gebitten, zit er voor die tijd een behoorlijke pompeuze maar niet storend muziekje bij, en zijn Holden en Borgnine prima op hun plaats als sympathieke bad guys. Dan is er het beeld van de film, boeven die alleen maar voor hun zelf opkomen, uiteindelijk toch een moralistische keuze maken en verder kijken dan hun neus lang is om vervolgens te eindigen met het droeve beeld van Thornton treurende om gevallen helden, kameraden en vijanden die vervolgens geplunderd worden terwijl de gieren zitten te wachten. Neen, plotsklaps is dat geromantiseerde beeld van cowboys en bandieten wel weg, waar slechts gevreesd, gevlucht, onderdrukt en gedood wordt. Een beeld van ellende. Daarom is The Wild Bunch een uitermate boeiend film met een iets te lang middenstuk helaas.

Het is al een tijdje geleden dat ik de "The Wild Bunch" voor het laatst gezien heb en omdat ik de film en regisseur Sam Peckinpah (oftewel "Bloody Sam") gisteren nog promootte tijdens de "De populairste regisseurs volgens MovieMeter", heb ik hem gisteren nog eens herzien en wel de zogenaamde "Director's Cut". Deze versie duurt ongeveer 10 minuten langer dan de versie die in de bioscopen te zien is geweest en deze minuten bestaan voornamelijk uit meer achtergrondinformatie over de karakters.

Laten we maar meteen met de deur in huis vallen, "The Wild Bunch" is één van de beste Western films ooit gemaakt en het is ook één van de meest gewelddadige Western films. "The Wild Bunch" is een wrede, meedogenloos meesterwerk gemaakt door een meedogenloze, dronken, sadistische, veeleisende, coke snuivende en vrouwen hatende klootzak. Maar Sam Peckinpah doet niets anders dan ons een spiegel voor houden.

De film begint in 1913 in Texas. De outlaw bendes waren aan het uitsterven. Onder leiding van de oude Pike Bishop (William Holden) rijdt zo’n bende, vermomd als soldaten, San Rafael in Texas binnen om een overval te plegen op een kantoor van de spoorwegen. Maar Bishop en zijn mannen waaronder zijn rechter hand Dutch Engstrom (Ernest Borgnine) zitten in een val. Premiejagers weten van hun plannen en vallen aan onder leiding van ex-gevangene Deke Thornton (Robert Ryan). Deke werkt nu voor de autoriteiten, hij moet zijn vroegere vriend Pike inrekenen om een terugkeer naar de gevangenis af te wenden.

Het wordt een bloederige unieke slachting die niet langer dan vijf minuten duurt. Pike en zijn mannen weten te ontsnappen en rijden richting Mexico. Zij ontmoeten daar de Mexicaanse generaal en tevens bandiet Mapache (Emilio Fernández), een tegenstander van de revolutionair Pancho Villa. Pike sluit een deal met de generaal om een overval te plegen op een munitietrein. Ondanks de aanwezigheid van het leger en de premiejagers, onder leiding van Deke, slagen Pike en zijn mannen. Angel (Jaime Sánchez), het jonge Mexicaanse lid van Pike’s bende, geeft een deel van de wapens aan zijn dorp en wordt gevangen genomen door Mapache. Pike staat erop dat Angel wordt vrijgelaten. Mapache snijdt Angel de keel door en Pike schiet Mapache neer. Dan volgt de roemruchte, bloederige (mede door de inzet van een machinegeweer) finale, waarbij we gedurende circa 10 minuten een explosie van wreed geweld zien tussen Pike’s bende en de Mexicaanse rebellen (die als bosjes tegen de grond vallen door toedoen van het machinegeweer).

Er is zeker het nodige geweld te zien en de liters bloed vloeien rijkelijk. Dit geweld staat echter in dienst van het verhaal en zorgt er eigenlijk alleen maar voor dat het geheel erg realistisch overkomt. Sam Peckinpah leverde een rauwe western af, maar een film is niks zonder een goed verhaal en dat zit bij deze film wel snor (iets wat Sam Peckinpah overigens ook had ). Vanaf het begin van de film (de circa 18 minuten durende openingsscène, waarin o.a. een half dorp wordt neergemaaid, is een genot om naar te kijken en zet ook gelijk de toon voor de rest van de film) tot aan het keiharde en bloederige einde, zit de spanning er goed in en opvallend is hoe goed alles gemaakt is. Alles is prachtig in beeld gebracht en de cameravoering is van hoog niveau en ook de montage past uitstekend bij de film.

"The Wild Bunch" is een technisch (de ingewikkelde, multi-angle, quick-cut editing met normale en slow motion beelden was een revolutionaire filmtechniek in 1969) baanbrekende film met memorabele scènes zoals de spectaculair instortende brug vol mannen en paarden. Maar het gaat ook over vriendschap, verraad, en de onvermijdelijke vooruitgang. De onmacht om de tij te keren speelde de revolverhelden parten want in 1913 waren ze in rap tempo aan het uitsterven. Het paard moet wijken voor de net ontwikkelde auto. Sam Peckinpah’s helden worstelen hiermee. Zij zijn op hun retour en weten dat hun dagen geteld zijn.

Ook is het leuk om te zien hoe de karakters worstelen met hun eigen ouder worden. De acteerprestaties zijn van een erg hoog niveau en eigenlijk hadden de rollen niet beter gecast kunnen worden. Zo is William Holden perfect in zijn rol als de bendeleider Pike Bishop en ook de andere rollen worden uitstekend neergezet. We zien onder andere Robert Ryan, Ernest Borgnine, Warren Oates en Edward O'Brien voorbijkomen. Ook de wat kleinere rollen zijn prima ingevuld met o.a. een jonge jonge Bo Hopkins.

Alles bij elkaar opgeteld is de "The Wild Bunch" een film die eigenlijk iedere filmliefhebber gezien moet hebben, ook als je niet van westerns houdt.

Voor mij is dit met afstand de beste film van Peckinpah, en één van de beste westerns ooit. Geen geringe verdienste, daar het genre tal van klassiekers heeft voortgebracht.

Acteurs zoals William Holden, Ernest Borgnine, Robert Ryan en Edmond O’Brien rollen laten spelen die haaks stonden op de personages die zij gewoonlijk vertolkten was een meesterlijke zet van Peckinpah, vergelijkbaar met Sergio Leone’s keuze voor Henry Fonda als ijskoude killer Frank in het één jaar eerder verschenen Once Upon a Time in the West. Leone wilde zo zijn publiek shockeren – Peckinpah lijkt met zijn casting eerder te willen betonen dat ook outlaws morele wezens zijn, ondanks hun keuze voor een bestaan buiten de wet. Niet alleen maakt dit de personages van Pike Bishop en zijn mannen complexer, het werpt ook vragen op over de ‘rechtschapen’ burgers en wetshandhavers die jacht op hen maken. Want als de bandieten in dit verhaal niet alleen maar slecht zijn, dan (zo toont Peckinpah ons) heeft de gegoede burgerij ook een schaduwkant.

Bovenal is The Wild Bunch meer dan ‘slechts’ een western – het is een bezinning op grote thema’s als tijd, geschiedenis, moraliteit, leven en dood. Preciezer nog: hoe te leven, en hoe te sterven. Pike Bishop en zijn mannen beseffen dat zij anachronismen geworden zijn, die geen plaats meer hebben in het gewelddadige en moreel corrupte nieuwe tijdperk dat zich anno 1913 aandient in de vorm van de Mexicaanse revolutie en niet veel later de Eerste Wereldoorlog. De dood heeft altijd een plaats gehad in de western, maar de schaal waarop de moderne vernietiging zich aandient is ongekend: revolvers worden ingeruild voor machinegeweren, dynamiet voor granaten, paarden voor auto’s (en niet veel later vliegtuigen en tanks). En als meest huiveringwekkende signaal van de nieuwe tijd nemen kinderen met bloeddorstige geestdrift plaats tussen de rangen van volwassen soldaten, waar zij in wreedheid niet voor onderdoen. Sterker nog: zij zijn nog wreder daar het hen ontbreekt aan een moreel kader, waardoor zij een leven niet op waarde schatten.

Het teloorgaan van een tijdperk en het aanbreken van een nieuwe tijd was ook een rode draad in het al eerder genoemde Once Upon a Time in the West (1968). Maar waar regisseur Sergio Leone daar koos voor een melancholieke, elegische toonzetting van zijn magistrale western, is Peckinpah’s kijk op de mensheid in The Wild Bunch een stuk cynischer. Want in hoeverre is het epische vuurgevecht tussen Pike en zijn mannen en de soldaten van Mapache een bewijs van de sterke morele kern van Bishop’s bende, of een nihilistische rechtvaardiging voor het einde dat Bishop en zijn mannen zoeken, en waarvoor elke aanleiding goed genoeg is?

Deze cynische interpretatie daargelaten, toch getuigt de aansluiting bij de Mexicaanse revolutionairen van Sykes en Deke Thornton aan het einde van de film van het feit dat, ook in een nieuwe tijd, rechtvaardigheid en moreel besef hun plaats blijven houden.

Persoonlijk denk ik dat er ook een analogie bestaat tussen TWB en Peckinpah’s gefrustreerde verhouding met Hollywood, waar de compromisloze regisseur vaak te maken kreeg met kortzichtige producenten en studiobonzen die commercie boven artisticiteit stelden. En waar Peckinpah dus moest knokken om zijn films gerealiseerd te krijgen. Maar iedere regisseur die een film als The Wild Bunch op zijn palmares kan schrijven mag meer dan tevreden zijn. Hollywood is bevolkt met lieden wiens werk het oeuvre van Peckinpah nog niet eens benaderen, laat staan evenaren. The Wild Bunch (1969), Ride the High Country (1962), The Ballad of Cable Hogue (1970), Straw Dogs (1971), The Getaway (1972), Junior Bonner (1972), Pat Garrett & Billy the Kid (1973), Bring Me the Head of Alfredo Garcia (1974), Cross of Iron (1977) – het zijn stuk voor stuk kwaliteitsfilms waarin de wereld en de mensheid getoond worden in alle morele complexiteit die bij het leven hoort. Het is deze toewijding aan levensechtheid die Peckinpah maakte tot de onnavolgbare kunstenaar die hij was.

Voor die tijd zal het soort geweld in deze film wel grensverleggend geweest zijn. Het begint al met de opening. Voor je het beseft, ben je als kijker getuige van iets wat lijkt op een totale oorlog. Maar het blijkt een schietpartij tussen een stel boeven en de arm der wet, twee groepen die in niets van mekaar te onderscheiden zijn. En daarmee zijn we ook onmiddellijk bij het favoriete thema van deze film aanbeland: de amoraliteit van zowel bandieten als (vertegenwoordigers van) de overheid. Punt meteen gemaakt, en het zal nog wel enkele keren terugkomen. Sam Peckinpah en co hebben dan ook hun best gedaan om de huurlingen van de overheid zo mogelijk nog afzichtelijker dan de boeven te maken.
De film begint met een totale oorlog en eindigt met een totale oorlog, waarbij een heel leger Mexicanen afgeslacht wordt door vier wakkere Amerikanen, in dit geval de boeven. Mexicanen die overigens in hetzelfde bedje ziek zijn als de rest: een amorele bende. Is het duidelijk genoeg zo? Enfin zo gaat het door tot het einde.

De spektakelwaarde is gedurende enkele momenten groot maar inhoudelijk vind ik het aan de magere kant. Geen van de personages kon me echt boeien helaas. Sowieso duurt de film veel te lang om uiteindelijk te weinig te vertellen.
Zeker mooi gefilmd dat dus wel. Maar als laatste minpunt: de muziek liet het voor mij ook al afweten. Een brave vlakke score die voor mij totaal niet matchte met de beelden. Zet hier een Morricone of een goeie Amerikaanse Jood onder en het wordt misschien alsnog een tikje beter.

In een tijd dat de klassieke western uit de tijd was en de grimmige tegenhanger uit Italië minder weerklank vond, was het nodig de western van een andere toon te voorzien. Werk aan de winkel voor de afgezanten van New Hollywood. The Wild Bunch vindt die nieuwe toon door klassieke personages en klassieke normen in de nieuwe eeuw te plaatsen en te observeren hoe zij zich daarin handhaven. The Wild Bunch toont genadeloos het einde van een tijdperk.

Een gewelddadige film. Dat begint meteen al bij aanvang als een groepje kinderen de kijker trakeert op een gruwelijk schouwspel. De kinderen overgieten een schorpioen met honderden mieren en aanschouwen vervolgens verlekkerd grijnzend hoe de doodstrijd van de schorpioen verloopt. Zo uitzichtloos als de strijd van de schorpioen, zo uitzichtloos is ook de situatie van Pike Bishop en zijn mannen die net een mislukte bankoverval hebben gepleegd.

Ze zijn dinosaurussen die op de inslag van de komeer wachten. Hun hoogtijdagen zijn allang voorbij. Het is 1913 en op een enkele stuiptrekking na is het tijdperk van het wilde westen definitief voorbij. Bishop en zijn mannen vechten omdat zij geen andere keus hebben. Zij zijn stuiptrekkingen uit een andere tijd en kunnen niets anders. Dan maar zonder diepere motivaties, maar er zal gevochten worden. Regisseur Sam Peckinpah schetst een periode waarin alle hoop en alle idealen waarmee het wilde westen ooit zo rijkelijk was bestrooid, zijn vervlogen.

Een gewelddadige film, zoals vermeld. Schietpartijen. Moorden. Alle geweld culmineert in een schitterende finale. Een choreografie van de dood. Geweldig camerawerk. Geweldige montage. Een geweldig slachthuis. The Wild Bunch betoont zich hier met recht een zwanenzang voor idealisme, heroïsme en mannelijkheid. In deze film sterft niemand waardig. Iedereen sterft bloedig en met veel omhaal van kogels. En eenmaal op de grond gelegen, wordt de dode ook nog eens beroofd van het goud in zijn kiezen.

Met The Wild Bunch maakt Peckinpah een indrukwekkende film. Rauw en meedogenloos. Een film waarin het geweld wint. Een film waarin het mythische wilde westen definitief ophoudt te bestaan.

Echt een westernliefhebber ben ik niet, zeker die paar van de periode van The Wild Bunch vind ik eerder tergend traag en de personages en/of het verhaal spreken me niet aan. Plus ze duren meestal ook nog eens geweldig lang. Moderne westerns of met westerninvloeden kan ik soms wel appreciëren, dus ik denk niet dat het echt met de typische setting te maken heeft, maar een band met personages vind ik erg belangrijk in film.

Ook The Wild Bunch was even harken om er in te komen. De actie maakt het wel een stuk draaglijker en naar het einde van de film toe wordt het eigenlijk best goed. Eenmaal de film eindigt begon ik precies pas wat meer de personages te begrijpen, dus een herziening kan volgens mij enkel gunstig zijn voor deze film. Al zal dat denk ik toch niet voor snel zijn want herzieningen doe ik meestal pas jaren later. Op zich maakt deze film me wel benieuwd om toch meer van Peckinpah's oeuvre te bekijken. Dit was mijn eerste film van hem.

Van deze oude film uit '69 zijn er nog acteurs in leven zoals Elsa. De film is mij altijd bijgebleven om de mooie stijl van filmen de miljoen kogels die voorbij komen en de rust schoonheid met prachtige muziek en gezangen. Ik blijf deze film een pareltje vinden onder alle westerns die ik heb gezien. Een van de betere met overigens prachtig beeld. Hij is ook niet echt voorspelbaar en heeft wat leuke zijplotjes. Verveeld bovendien nergens. Topper onder de westerns.

Film 4,0

Beeld 4,0

Geluid 4,0

Behoudens de films van Leone of Eastwood niet bepaald een grote voorkeur voor westerns. Ik apprecieer ze wel, maar meer ook niet. The wild bunch is best een spectaculaire western met massaschietingen. De scènes zijn groot en lang. Bij momenten kwam ik ogen tekort wanneer een globaal beeld werd genomen van de scène. De film gooit er je meteen in bij de openingsscène. Ook het sluitstuk is één en al geweld.

Het is een wat atypische western waarbij er niet zomaar 1 hoofdpersonage, laat staan 1 revolverheld opstaat die het allemaal eens zal oplossen. Pike Bishop (William Holden) is dan wel het bindmiddel van de ruige bende die hij leidt, de groep primeert hier toch.

Verder ook erg sfeervol en prima shots met slow motions. Een vrij ruwe film ook waarbij in de hetze van het geweld niemand wordt gespaard, ook de onschuldige passanten niet.

Het was wel weer eens tijd voor een herziening. Ik heb The Wild Bunch vaak gezien gedurende mijn jonge jaren, toen grote klassiekers een onuitwisbare indruk maakten, maar ook nu blijft de film overeind. De lange opening is ijzersterk, werd later nog eens dunnetjes overgedaan in The Long Riders, en hoewel het daarna onvermijdelijk een beetje inzakt blijft het een boeiend relaas over de laatste echte outlaws in het al niet meer zo Wilde Westen, en het -nog steeds behoorlijk wilde- Noord-Mexico. Verhalend is The Wild Bunch toch wel duidelijk de mindere van genre-en tijdgenoten als Once Upon a Time in the West en The Good, the Bad & the Ugly.

De personages in TWB zijn van het ongepolijste soort, die hard moeten lachen om dingen die niet eens mildly amusing zijn, zoals iemand die beteuterd toeziet hoe zijn maten alle whisky opzuipen, en die ook een praktische gehardheid hebben. Mooi voorbeeld als die oude vraagt hoe zijn kleinzoon het deed bij de laatste overval (die eigenlijk gewoon werd achtergelaten). Tijd om er lang bij stil te staan was er niet, de dood zat iedereen voortdurend op de hielen.

Het einde is natuurlijk legendarisch maar komt toch niet zo binnen als de opening. Misschien omdat het machinegeweer gewoon een lompe maaimachine is, die in niks lijkt op het gereedschap van de gun slinger. Als er al sprake is van (valse) romantiek met vuurwapens, dan is die met de 'wild bunch' gestorven.

Erg langdradig. Drie goede lange actiemomenten (vooral de treinroof, maar ook die prima en eindeloze beginscène) daargelaten schiet de film niet echt op en weet nooit echt te boeien. De film focust zich op de personages. Dat alles kan boeiend zijn maar hetgeen wordt getoond en gezegd wist me maar matig te interesseren. Qua aankleding en sfeer allemaal prima in orde en mooie plaatjes van de landschappen maar daar redt de film zich niet mee. 2,5*.

Zeer degelijke western dat vooral opvalt door de rauwheid. In de meeste westerns die ik gezien heb, blijven de moorden en schietpartijen beperkt tussen de goodguys en de badguys, maar hier zijn zelfs vrouwen en kinderen bij de slachtoffers. De schietpartijen zijn dan ook nog eens op een rauwe manier in beeld gebracht.

Ondanks de speelduur van 2 uur en een half is het best wel een vlotte film geworden met een degelijk tempo. Buiten de enorme shoot-out wordt het nooit echt indrukwekkend, maar het blijft de volle speelduur gelukkig erg onderhoudend. De scène waarin de Mexicaanse bandieten niet weten hoe met het machinegeweer om te gaan en zowat het hele dorp plat schieten, is een opvallende grappige scène tussen alle rauwheid in en is zeker het vermelden waard. Al had ik wel graag iets meer gezien van het personage van Deke, want ik had nooit het gevoel dat hij echt een bedreiging was voor de bende van Pike. Nu kwam hij als een derde hond op het einde aandraven.

Soit, over het algemeen heb ik hier best van genoten en houd ik het op een degelijke 3.5*.