The Wild Bunch (1969)

Goeie western, maar helemaal kapot ben ik hier niet van.

Het verhaal begint goed. Harde actiescène. De neergeschoten mannen hadden bloederige wonden, eindelijk eens in een western! Dan had ik meer een kat-en-muis spelletje verwacht. Je hebt de Outlaws van William Holden, en dan de bounty hunters van Rob Ryan. Helaas geitenkaas, komen ze dan die Mexicanen tegen. Een oninteressante boel allemaal, op die treinoverval na. De bounty hunters verdwijnen wat uit beeld. Spijtig.
Het einde was voor mij ook één grote anticlimax. Met z'n vieren effe een heel dorp afknallen. Als kijker weet je toch dat dat niet lukt. Echt zonde.

Het acteerwerk was redelijk goed. I.t.t. andere westerns zijn hier niet enkel de hoofdrollen, maar ook de (meeste) bijrollen zeer te pruimen. Peckinpah (deze film is m'n eerste van hem) kiest ook voor verweerde karakterkoppen.

De muziek viel wat tegen, moet gezegd, maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt door de fraaie landschappen (echt de moeite), enkele mooie shots van de outlaws, en de mooie kostumering.
Bij momenten zou je echt denken dat deze western er een is van eind jaren 80 ipv eind jaren 60.

Een 3,5

Ieder zijn mening natuurlijk.
Maar het einde vind ik juist helemaal passend en een geweldige climax.
Wanneer de mannen aantreden voor het laatste gevecht (overigens met fantastische muzikale begeleiding van drums, beter had niet gekund)weten ze maar al te goed dat ze het niet zullen overleven.
Het einde van hun tijdperk is aangebroken, daar gaat de hele film over, en dit is de finale, die ze in feite zelf ook gezocht hebben. Duidelijk is ook dat ze zelf dachten niet eens zo ver te komen in het gevecht, die pauze in de schietpartij en verrassing op hun gezichten is grandioos

De ontmoeting met de Mexicanen doet mij juist wel iets, de melancholie die er overheen hangt, en het fatalisme van de mannen die weten dat hun tijdperk voorbij is vind ik mooi in beeld gebracht.

Voor mij toch nog steeds een van de beste westerns ooit.

Helemaal juist.
De muziek op het einde was inderdaad wél goed, moet ook gezegd.
Voorts begrijp ik uw standpunt helemaal. Op IMDB schijnt dat John Wayne deze western afschuwelijk vond, omwille van het einde-tijdperk.
Dat komt inderdaad erg goed naar voren.
Toch begint de film min of meer met de vete tussen Pike Bishop en Deke Thornton. Laat staan dat Peckinpah hier aandacht aanschenkt omwille van de flashbacks die hij gebruikt. Ik had verwacht dat dat ook meer aan bod ging komen in het verdere verloop van de film. Da's echter niet het geval, en dat vind ik spijtig. Ook omdat het zo (overdreven) heldhaftig is om met 4 een heel dorp aan te pakken. Misschien nog erger is dat ze er dan nog écht in slagen om de meeste mannen neer te knallen.

Maar zoals gezegd, ieder z'n beleving. Ik vond de film op zich niet slecht en ook niet de boodschap die er achter zit. Maar iets meer de vete Bishop - Thornton had ik minstens verwacht.

Dank v.d. reactie, die ik vanzelfsprekend respecteer, al liggen onze meningen wat uit elkaar.

Of dat laatste gevecht echt zo overdreven "heldhaftig" was betwijfel ik wel eerlijk gezegd.
Zij hadden niets meer om naar uit te kijken, terug naar de USA konden zij niet en in Mexico was er ook niets meer voor hen. Zij konden wachten totdat de premiejagers hen in hadden gehaald, met zo goed als geen kans dat te overleven.
Daarom kozen ze voor dit einde, vol geweld, zoals ze gewend waren geweest te leven.
Tenminste zo zie ik het.
Dat ze erin slaagden om zoveel tegenstanders te doden had ook veel met het verrassingselement te maken, al legde Peckinpah het er inderdaad wel dik op.
Misschien om het tijdperk van het "oude Westen"op die manier met een enorm '"vuurwerk" af te sluiten?

Ja, dat Wayne deze film niet lekker zat was te voorspellen geweest, haha.
(High Noon vond hij ook niet kunnen)

Ik ben geen western specialist al heb ik de meeste grote films wel gezien, maar ik zag The Wild Bunch nog in veel lijstjes voorkomen dus was wel benieuwd. En het is zeker geen verkeerde western, het is voor mij wat typischer western natuurlijk dan de Spaghetti-westerns van Sergio Léone. Al liggen die mij wel wat beter. Ik vond het verhaal leuk, en ondanks de redelijk lange speelduur verveeld de film geen moment. De schietscenes zijn erg strak 'geschoten' en de muziek is ook prima. Vond ook de sfeer in de film erg prettig. De grapjes onderling bijvoorbeeld. Komt ook door de cast, waar niks op aan te merken is, met natuurlijk vooral William Holden die eruit springt voor mij.

4*

Westerns zijn niet mijn ding.

Ik kijk wel naar westerns, maar ik zal er denk ik nooit fan van worden. Het filmgenre spreekt me gewoon niet zo aan. Of het nu oude of nieuwe westerns zijn, ik heb er bar weinig mee. Ik hoopte eigenlijk dat Peckinpah hier verandering in zou brengen voor mij en een knaller van formaat zou leveren.

Nu vind ik dit geen geweldige western, niet de topper waar ik op gehoopt had, maar waarschijnlijk wel de beste western die ik gezien heb. De wat vlottere en gewelddadige aanpak van Peckinpah sprak me wel aan. De actiescènes zijn, hoewel af en toe een beetje rommelig, heel erg indrukwekkend met veel bloed en mooie slow-motion beelden.

Maar eigenlijk duurt de film te lang. De personages zijn helaas niet boeiend genoeg om 2,5 uur vol te maken en de pogingen tot humor spraken me niet altijd aan. Vooral aan dat bulderlachen ergerde ik me mateloos.

3,5*.

Advies: sla dan de meeste spaghetti westerns ook maar over

Nou ja, ik zal er nog wel wat kijken, op zoek naar die ene western die me wel van mijns stoel afblaast. Maar waarschijnlijk zal het dus nooit mijn ding worden.

3.5

Voor deze western,ik raad je aan" Gundown "de laatste recentelijke western.deze topper blaast je letterlijk en figuurlijk van je stoel of sofa.

Lekker cynisch Na het kijken van die film zal hem hoogstens de broek afzakken of vol raken.

Tony Scott maakt remake Wild Bunch | nu.nl/film

Was te verwachten toch na 3:10 to Yuma en True Grit?

Enkel de filmkeuze en regisseur was een gokje waard.

Ik houd mijn hoed voorlopig nog even op.

Benieuwd of het echt doorgaat en wat het dan gaat worden.

(maar enthousiast ben ik bij voorbaat niet )

De originele is niet te overtreffen die laatste Robin-Hood was ook al niet wat het moest zijn. flop

Schoenmaker blijf bij je lees

@madmax1

De laatste Robin Hood was van Ridley Scott, niet van Tony Scott. Ik weet neit of je die bedoelde

O sorry, maar ja was ook een remake.

Ongelovelijk, je moet wel een hele hoge dunk van jezelf hebben wil je menen zo'n klassieker te kunnen overtreffen met je remake. Ik bedoel waarom anders zou je als echte regiseur een remake maken?

Op 15 september te zien in De Balie (Amsterdam) in het kader van Cinema Egzotik.

De Balie: Cinema Egzotik: Heroic History - debalie.nl

Wel een tegenvaller deze western, over the top geweld met bordkartonnen personages.
De onderlinge relatie tussen de bendeleden vond ik echt lachwekkend en ongeloofwaardig, het deed me dan ook helemaal niks toen ze dood gingen.
Die eindscene was trouwens ook te belachelijk voor woorden.
Alleen een aantal scenes waren de moeite waard zoals met de trein en de beginscene, daarom en door de landschappen toch een voldoende.

Wisselvallige western

Een stel bandieten, die inmiddels al aardig oud zijn, willen een laatste roof plegen voordat ze met pensioen te gaan. Na het overvallen van een administratiekantoor blijken ze erin te zijn geluisd, en vluchten ze naar Mexico om daar een treinroof te plegen. Ondertussen wordt 'The Wild Bunch' achterna gezeten door iemand die ooit deel uitmaakte van deze groep bandieten.

The Wild Bunch bevat enkele geweldige scenes, waaronder de treinroof en de shootout op het eind. Met name de laatstgenoemde scene met de shootout maakt indruk: het is één grote orgie aan wapengeweld. Er worden honderden schoten afgevuurd, het bloed vloeit rijkelijk en de body count blijft maar stijgen.

Het camerawerk is bijzonder te noemen. Veel in- en uitgezoom, slow-motion en snelle cuts, die de shootouts net wat intenser maken. Ook tijdens de rustige scenes is het camerawerk goed: de landschappen zijn een lust voor het oog en worden mooi, rustig in beeld gebracht.

Daartegenover staat echter dat de rest van de film, eerlijk gezegd, nogal saai is. De personages zijn niet goed uitgewerkt, waardoor ik niet echt met ze mee kan leven. Ook is de film soms nogal verwarrend. Gedurende de film worden er twee groepen gevolgd: The Wild Bunch zelf en een groep die hen achtervolgd. Het is soms niet echt duidelijk welke groep er precies in beeld komt. Daarnaast irriteert het lachen mij, vaak lijkt het alsof ze in deze film om het minste geringste moeten lachen.

Helaas is The Wild Bunch een nogal wisselvallige film geworden. Er zitten enkele geweldige scenes in, maar daarnaast een hoop saaie. Voor de geweldige scenes en het goede camerawerk kan ik de film toch nog een voldoende geven. Enkel een aanrader voor de diehard Western-fan.

Director's Cut.

Veel heeft het verhaal niet om het lijf in deze met actie en mooie Mexicaanse muziek doorregen western van de legendarische regisseur, maar zijn typische handelsmerken zijn ruim vertegenwoordigd. Het stoerheidsgehalte is dus hoog en het geweld bloederig gestileerd in slowmotion.

Holden, Borgnine en co. zijn uitstekend geschikt als de bende outlaws op leeftijd, die met veel geweld en volgens een zeer simpele erecode te werk gaat. De boeven wekken al snel sympathie op bij de toeschouwers en het script biedt bodem voor een meeslepende en avontuurlijke film.

Geweldig.

Ik vind het script helemaal niet zo simpel eigenlijk.

Simpel is i.d.d. wat overdreven, vermoed dat ik 'simpel gegeven' i.p.v. 'simpel script' bedoelde. Zal het woord 'simpel' eens uit mijn tekst weghalen (nu het nog nèt kan). Wordt er simpel van.

De wandeling van de vier (2'03'00-2'05'30 in The original director's cut, ik neem aan dat dat momenteel de gangbare versie is) doet de haartjes in mijn nek nog steeds rechtop staan. En ik zie deze film vlak nadat ik Pat Garrett & Billy the Kid heb gezien, en Garretts "What you want and what you get are two different things!" uit de 1988-versie van die film is dan opeens een duidelijke echo van Deke Thorntons "What I like and what I need are two different things" in déze film.

Overigens denk ik dat deze film zó'n enorme reputatie heeft (ik denk dat hij wellicht wordt gezien als de belangrijkste western sinds Stagecoach of misschien The searchers) dat het moeilijk is om hier nog onbevooroordeeld naar te kijken, en dat hij als gevolg daarvan ook makkelijk tegen kan vallen. Dat deed hij mij ook bij herzien, en pas na een keer of vijf begon ik de bewondering weer enigszins te begrijpen.

Lyle en Tector Gorch, geniale namen. "Boys... I want you to meet my fiancée."

Benieuwd wat er van dat project gaat komen nu die regisseur dood is.

Vond er niet heel veel aan. Super langdradig, en op de spectaculaire begin en eind scene na gebeurd er mijn inziens net wat te weinig.

Fraaie western die ik waarschijnlijk nooit eerder heb gezien. Of misschien wat flitsen. Ik moet zeggen op blu ray een plaatje! Geluid is dan wel wat minder, maar het geheel ziet er zeer fraai uit. Mooie landschappen, fantastische kostuums en prettige muziek. Je moet er van houden, maar er is veel werk van gemaakt. De film an sich straalt vooral heel veel rust uit. Het is bepaald geen klassieke pief paf western geworden al haalt ie dat op het laatst nog wel in. Of deze shot gun nodig was weet ik niet. Een spontane actie die nooit zal lukken natuurlijk. De achtervolging vond ik wat slapjes. Natuurlijk het ging uiteindelijk op de bandieten. Zij waren de hoofdpersonen, maar met een goede mix had de achtervolging beter in beeld gebracht kunnen worden. Wild Bunch heeft geen geweldig plot, is niet super spannend, maar kijkt wel er lekker weg. De fraaie beelden op blu ray hebben mij aangenaam verrast voor een film uit 1969. Bovendien ziet alles er mooi uit. Bovengemiddelde western.

The Wild Bunch, een western die een nieuw area inluidt waarbij de romantiek van de oudere westerns geen plaats meer heeft. Geen lonesome cowboy maar een stel ouwe desperado's die wel eens durven nadenken over het leven. Goed en slecht is er niet, alleen nog maar slecht. De maker kiest duidelijk voor een hardheid en dat geeft een compleet aparte stijl. Prachtig om zien hoe Sam Peckinpah met een vlotte montage de film de nodige cachet kan geven. Mooie muziek die de bedrukte sfeer nog eens benadrukt.

De film zelf is wel goed gemaakt, maar helemaal boeien kan hij toch niet. Ik mis memorabele personages en het verhaal is ook niet echt om naar huis te schrijven. Jammer, want als filmmaker heeft Peckinpah toch wel laten zien dat hij een goeie regisseur is. De acteurs leken me net als de personages wat moegestreden te zijn. Wat doet een Borgnine in hemelsnaam in dit soort film?

Resultaat is een aangename film, maar zeker geen topper. Sterk gemaakt, maar in het genre is er ondertussen toch al beter werk afgeleverd. Ieder z'n ding zeker?