Avalon (2001)

Mensen mogen toch kijken wat ze willen. Je kan je afvragen of het interessant is om vooraf te melden, maar verder geen discussie waard.

Inderdaad!

Ga je nog wat leuks doen het weekend ?

Ik denk dat als je niet beet genomen wordt door de sfeer, dat je dan een ietwat teleurstellende film gaat zien. Ook ik had er veel van verwacht en moet toegeven dat het er visueel origineel uit ziet, maar door de kille personages kreeg ik niet echt een band met de film. Het verhaal en het vraagstuk waarmee je wordt achter gelaten is overigens best interessant.

Zeer indrukwekkende soundtrack, tevens geweldige shots / kleuren en dito sfeer. Kon op momenten wat vlotter, maar de film bleef door de stijl zonder meer fascinerend.

Moeilijk om te beoordelen..

Aan de ene kant heb je het geweldige camerawerk, gecombineerd met subliem gebruik van audio, echt geweldig samenspel van beeld en geluid. Een scene als die in de loods is echt geniaal. Ook de explosies aan het begin die je in een soort van 2d stil ziet staan zijn echt het toppunt van creativiteit.

Het ziet er dus uit als een plaatje, maar aan de andere kant heb je het verhaal dat me vaak genoeg niet wist te boeien en dat zorgt voor wat tegenvallende stukken. O.a dat einde waar het acteerwerk nogal door de mand valt en het verhaal nou niet echt tot een leuk slot komt.

Daardoor kan ik het ook niet als een meesterwerk zien, maar dat neemt niet weg dat het verder een geweldige film is die vooral word gedragen door creativiteit en volledig z'n eigen ding doet.

4*

Ik vond de special effects uit de trailer bijzonder lelijk, desondanks ben ik benieuwd, mede door de soundtrack.

Eindelijk gezien.

Deze stond al een tijdje op mijn te zien lijstje. En het viel goed mee al zelfs had ik het anders verwacht.

Er zitten wel erg mooie beelden in gemengd met een passende soundtrack.

Het kleurgebruik is ook eens leuk, het deed mij soms denken aan delicatessen of stalker. De sfeer van deze film is best wel aangenaam.

Oshii heeft mij tot nu toe nog niet telleurgesteld. Hij weet mij bets wel te verassen met zijn films, ook een mooie opbouw van spanning en orginaliteit heeft deze regisseur ook.

Het verhaal vond ik wel ietsje minder, het gaat eigenlijk gewoon over een game die ze proberen uit te spelen.

Maar voor de andere goede punten van deze film toch nog een 4*

Herzien. Erg knappe special effect, het kleurgebruik is mat, maar dat is in dit geval juist een sterk punt omdat het mooi als contrast dient met de levensechte kleuren in Class Real. De filosofische vraag die opgeworpen wordt door dit kleurgebruik extra interessant gemaakt. In ieder geval dus geen verlaging in mijn stem.

Mijn grootste probleem met deze film is de afstandelijkheid. Natuurlijk, de scene met de hond is aandoenlijk, maar niet half zo aandoenlijk als de hondenscene in Innocence. De personages Kusanagi Motoko en Batou, om maar een paar personages uit vergelijkbare andere films van Oshii te noemen) komen in mijn beleving veel meer tot leven dan Ash, en dat terwijl de eerste twee getekend zijn. Dus helaas geen verhoging van mijn stem, en dus blijven de 4 sterren staan.

Bizarre film die je zowel toestaat weg te dromen als verplicht je hoofd erbij te houden.

Het meest geslaagde aan deze prent is het magnetiserende kleurgebruik en het in beeld brengen van de virtuele omgevingen. De wijde shots met een uitgebreid wolkendek dat de helft van het scherm vult zijn subliem. (Die luchtafweertoren, geniaal)
Ook het 2D-aspect dat af en toe terugkomt is goed gevonden, net als de 'lagg' die soms optreedt. Oshii heeft duidelijk ervaring met RPG's en het zou me niet verbazen moest hij er zelf gespeeld hebben.

Jammer genoeg is het visuele aspect een van de weinige zaken die me echt aanstonden. Er wordt al vrij vlug in herhaling gevallen. Steeds dezelfde beelden op de tram, het thuiskomen, terug gaan spelen,.. Als in een oneindige lus. Allemaal intrigerend om zien hoe die wereld nu precies in elkaar zit, maar één keer volstaat. Niet dat dit zoveel tijd in beslag nam, maar toch.

Acteerprestaties zijn wat twijfelachtig. Sommige personages zoals die schrokop (Stunner) vallen snel door de mand.
Ash weet je wel vast te houden, ook al krijgt ze een te verwaarlozen aantal regels tekst. Een erg vaag figuur. Het contrast tussen Ash als gamer en hoe ze zich in het 'echt' gedraagt is bij momenten enorm. Ze kan zich voordoen als zorgzame moeder, maar even later met een duffe blik een glas Wodka achterover kappen. Ze lijkt hopeloos in de war te zijn. Een boeiend iemand dus.

Wat de verschillende werelden of zones te bieden hebben kon me ook niet echt bekoren. Ik bedoel daarmee dat haast elke missie draaide om het neerhalen van een helikopter. Is dit waar de elitegroep 'Wizard' zich mee bezig moet houden?
Ook de scène waarin de Geest neergeknald moet worden viel tegen. Povere 'eindbaas' als je het mij vraagt. Het leek haast of de geest wou dat Ash naar dat geheime level zou gaan.
Het gedoe omtrent die flash-backs en het verleden van Ash is tevens weinig interessant.

Die 'Real Zone was dan weer wel verrassend. Vrij ironisch element in het verhaal dat hier even zorgde voor twijfel, maar uiteindelijk de essentie van de film bevat. De realiteit is alleen wat reëel lijkt.

Het lijkt erop dat alle puzzelstukjes elkaar uiteindelijk gevonden hebben, maar het einde blijft in mijn ogen wat bizar. Is dit nu echt open, of sluit de zin 'Welcome to Avalon' de film helemaal af?

N.B. De muziek trok in het begin wel veel aandacht (wanneer Bisschop Ash gadeslaat), maar lijkt steeds verder weg te zakken. Op het einde viel het me niet eens meer op. Spijtig, want ik hoor iedereen hierover toch veel lof spuien.

Redelijk.

Toch wel tegenvallend. Het idee van een game-wereld in een film staat me altijd wel aan, de vormgeving des te minder.

We krijgen eerst een voorproefje te zien, opgevolgd door een iets te lange introductie met de credits om daarna in een bol van traagheid, doch niet saaiheid te vervallen en niet geheel bevredigend te eindigen dat me in liet zien dat ik het plot toch niet al te boeiend vond.

De film weet z'n traagheid goed te verhullen, en door die misleiding resulteert het niet in verveling. Desondanks zie ik zo'n film toch graag wat vlotter verlopen. Ook zag ik het liever wat actie-voller, maar dat waren duidelijk misplaatste verwachtingen.

Ook de sfeer die er gecreëerd wordt met de look is totaal niet voor mij. Kleurgebruik en licht vind ik niet alleen onprettig (ook al was het nodig om later de reële klasse vorm te geven, die ik dus overigens een stuk prettiger weg vond kijken), maar ook nogal simpel. Ondanks dat de afstand tussen game-wereld en echte wereld niet al te groot is hier, zie ik toch altijd graag wat meer surrealisme. Of in ieder geval wat meer gedaan met locaties, wapens, outfits.

Qua audio is het daarentegen wel goed in orde, geluiden en muziek zijn goed.

Acteerwerk.. is er niet heel veel aan te pas gekomen. Eigenlijk alleen de hoofdrolspeelster, die het opzicht wel aardig doet.

Mijn inziens tegenvallend dus.

Mamoru Oshii is er, na de verbluffende anime-film Ghost in the Shell, wederom in geslaagd om een arena te creeren voor onze virtuele realiteit. Een visuele traktatie.

Niet mijn type film. Het verhaal is zeker origineel, maar wist mij echt niet te boeien. Ik heb me uberhaupt nooit kunnen interesseren voor die online-spel-hypes. Visueel vond ik ook niet veel soeps, die grauw gele kleur was eerder een negatief punt dan positief. De soundtrack was gelukkig nog wel de moeite waard en de film was ook nog goed te volgen, daardoor prima uit te kijken. Desalniettemin geen voldoende.

2.0*

Niet verwacht deze film zo snel weer te herzien, maar ik kreeg er ineens heel veel zin in. En dat terwijl ik de vorige keer niet echt overdonderd was en ik sowieso het live-action werk van Oshii minder lijk te vinden dan zijn animatiefilms.

Gezien de plotselinge aandrang niet zo verwonderlijk dat deze keer ik wel gegrepen werd. Vond ik het de vorige keer maar grauw en was ik blij dat ik aan het einde van de film meer kleuren voorgeschoteld kreeg, was het nu andersom. Wellicht omdat ik recentelijk een aantal bijzonder sfeervolle zwart-wit films heb gezien dat ik de sepiabeelden nu echt geweldig vond. Waarschijnlijk daardoor dat de film me veel sfeervoller overkwam. De muziek van Kawai ondersteunde die sfeer erg goed. Het verhaal vond ik net als alle andere keren behoorlijk dun, maar het viel me nu ook ineens op hoe erg het verhaal in dienst van de sfeer staat. Een aanpak die zwaar mijn voorkeur heeft boven het opofferen van de sfeer ten gunste van het verhaal.

Twee kleine kanttekeningen: die acteur die Murphy speelde blijf ik bijzonder matig vinden. Gelukkig is zijn rol erg beperkt. Verder heb ik enigszins moeite met de orkestscene. Laat ik voorop stellen dat ik een groot liefhebber ben van klassieke muziek, ga ook vaak zelf naar concerten, maar het koorstuk dat verder prima filmmuziek is, is in mijn ogen te zwak om het zelf in een concertzaal te beluisteren. En in die scene voelde het wel aan of ik zelf in de zaal zat.

Het kan allemaal de lol niet bederven. Omdat de sfeer in de film me zoveel beter is bevallen dan de vorige keer hoog ik hem op met één ster tot het maximum.

Ik ben benieuwd of andere live-action films van Oshii ook zoveel beter zullen bevallen bij een herziening.

Ik geef toe dat ik deze film enkel gezien heb omdat hij op nr 1 stond bij Onderhond. En aangezien Ghost in the shells me wel beviel wou ik dit toch een kans geven. De smaak van Onderhond wat kennende verwachtte ik wel een visueel ingestelde film, wat het uiteindelijk ook geworden is.

Games interesseren met totaal niet. Ik heb ooit in een ver verleden nog een gameboy gehad en daar blijft het bij. Het spelgedeelte van de film kan me dus niet bekoren en ook als verhaallijn spring ik niet mee op de trein. Wat overblijft zijn wel mooie beelden en toch enigzins spanning in de 2e helft. Met de scènes met hond kreeg ik nog enigzins hoop, maar verder ontbreekt het de personages aan de nodige warmte en persoonlijkheid. Gelukkige is de muziek nog wel de moeite.

Het geheel is mooi gedaan en leuk om zien. Maar het blijft voor mij persoonlijk een fragiele ballon die elk moment kan springen. Niet de topper die het voor sommigen blijkt te zijn, maar ook weer niet zo slecht.

Iemand die weet hoe ik aan een een koopexemplaar of SE kan komen van deze prachtfilm. Wel een Regio 2 versie.

Heb hem nu 3 x gezien via mijn videotheek. Ik kom hem verder nergens tegen. Misschien weet iemand een speciale webwinkel waar hij te koop is. Tnx.

Zie boven!

Er valt niets te zien boven (?). Bij vergelijk prijzen bijv. staat niets.

LOL

De regio1 is overigens simpel te verkrijgen, de regio2 kan ik zelf niet vinden zo snel.

Precies !!

Regio 2. 2 Discs voor 20 euri.

Je wordt hartelijk bedankt, heb hem direct in de bestelling gedaan.

Deze film deed me totaal niks maar ook echt niet,De hoofd personage

is ronduit slecht uitgewerkt te karakterloos,de traagheid van de film heeft

me ook enorm gestoord,de special effects waren ook 1warboel niks.

Ik kreeg las ogen van deze film eerlijk gezegd en enorme koppijn,moest

gewoon aspirines nemen naar het zien van dit nogal afgerafelde staaldje

nutteloosheid,niet zo gek dat deze film niet al te hoog scoort,ik weet

dat er wel degelijk liefhebbers zijn voor dit soort film

Maar mij niet gezien eerlijk gezegd,ik dacht een toffe film te gaan zien

ik vind het een ronduit slechte film zonder enig sprankje gevoel gemaakt.

Deze film vandaag herzien en in ik ben het in alle opzichten totaal oneens met '88Fabian'. Deze film ervaarde ik als een waar kunstwerk. Prachtige beelden, schitterende special effects en een bijzonder mooi kleurengebruik. Tel daar ook nog eens bij op de sfeervolle muziek van Kawai en de zeer aantrekkelijke ogende hoofrolspeelster Malgorzate Foremniak en je hebt een topfilm. Dat ik het verhaal niet altijd kon volgen is voor mij van ondergeschikt belang.

Waardering; verhoogd naar 5,0*

Leuk verhaal, sterk gefilmd en mooie muziek.

Hehe, je bent ongetwijfeld niet de enige, heb 'm hier ook liggen enkel en alleen omdat 't de beste film ter wereld is, volgens Onderhond Het thema stoot me wat af, maar goed, OH's smaak kennende zal dat ook van secundair belang zijn in dit geheel Ben erg benieuwd !

En gelijk maar even gekeken. Tja, de nr 1 van Onderhond, dat stel je je in op een flink staaltje eyecandy. De verbazing is dan des te groter als die eyecandy NOG vetter is dan je al had verwacht ! Wow .. Die Die beginscene, of Tower22 of dat moment dat de camera om Ashes hoofd draait, als ze een het einde tegenover die gast staat, die geblurde kleuren van de achtergrond zijn echt subliem gekozen bij haar gezicht. Of 't hele concertgebouw zelf, het lijkt door de kleuren wel of ash en dat gebouw 1 zijn of in ieder geval voor elkaar gemaakt maar zo gaat 't eigenlijk de hele film en het is bijna onzinnig om er momenten uit te kiezen, er zijn er te veel

Anderzijds, waar de eyecandy mijn verwachtingen overtrof, deed de inhoud dat ook, maar dan in negatieve zin. Het nerd gehalte was NOG een tikkeltje hoger dan ik al vreesde, het kon me echt heel weinig boeien en het meer dan matige acteren deed daar nog een schepje bovenop.

Visueel subliem, inhoudelijk kut, tja, dat maakt het koppelen van een cijfertje aan dit geheel niet bepaald makkelijk. Aan de ene kant verdient Avalon gewoon 5 sterren maar de inhoud stoorde me helaas echt net te veel om deze uit te delen

Ik houdt het maar op:

Dikke 4 *

Ik prijs mezelf nog steeds gelukkig dat ik bijna 7 jaar geleden deze (toen net uitgebracht op DVD) DVD tegenkwam voor 5 euro volgens mij....

Avalon had ik lang voordat ik op deze site kwam gezien en vond het toen een aanfluiting. Nu maar eens herzien vanwege de nr. 1 positie in Onderhond's top 10. De film is me minder slecht bevallen dan de eerste keer, toen ik een science-fiction niemendalletje verwachtte, maar een pretentieuze arthouse film voorgeschoteld kreeg.

Een aantal zaken sprongen er nu positief uit. Zo is het verhaaltje best te pruimen en eigenlijk ook wel redelijk eenvoudig te volgen. Jammer van het open einde, maar dat schijnt nu eenmaal te horen bij dit type - "ik ben geen Hollywood" - film. Hier en daar een paar aardige shots, zoals tijdens de kook scene en de scene in het eetcafé. De soundtrack vond ik de eerste keer al goed; heb dat orkestwerk zelfs gedownload indertijd.

Het thema game verslaving wordt op een originele manier gebruikt: een wereld die zo verschrikkelijk is, dat jongeren liever in een virtuele wereld stappen. Ik neem aan dat Oshii iets dergelijks bedoelde, anders kan ik moeilijk verklaren waarom hij ons zo'n troosteloos dystopia voorschotelt, waar de mensen gehuld in lompen vieze drek eten. Het verhaal had nog meer diepgang kunnen krijgen als de karakters beter uitgewerkt waren, maar dat laat Oshii helaas na. Ash en Murphy blijven toch vlakke personages, zonder enige karakter ontwikkeling.

Alleen waar ik me opnieuw aan stoorde is de grote lelijkheid van de sets, zowel in de echte als in de game wereld. Grauw, vaal en ook vaak inconsistent. Waarom van die jaren '80 computers en beeldschermen, terwijl je wel de beschikking hebt over een ultra modern spel? Die game wereld vond ik wederom een aanfluiting; donker, korrelig en onrealistisch (zelfs voor een game). Er bestaat toch geen enkel game waar zelfs bloed niet rood is? De sepia kleureffecten deden me overigens sterk denken aan Sky Captain and the World of Tomorrow, ook al zo'n lelijk vormgegeven film.

Avalon zal nooit een favoriet van me worden; daarvoor is het een te mager verhaal verpakt in een foeilelijk jasje. Maar het duurde gelukkig niet al te lang en bevat hier en daar toch wat aardigheden. Een verdubbeling dus: 2**