Goyôkin (1969)

Indrukwekkende chanbara inderdaad. Vooral de begin- en eindscènes zijn ijzersterk, met als hoogtepunt het lange eindduel. Nakadai is een fenomenaal acteur, die eigenlijk alleen zijn getormenteerde gezichtsuitdrukking nodig heeft om een personage tot leven te laten komen. Zo ook in Goyokin, waarin hij als ronin Magobei zijn geweten moet sussen door ten strijde te trekken tegen zijn oude clan.

Vooral de strijd die Magobei met zichzelf voert is meeslepend, maar ook de onvermijdelijke zwaardgevechten die daar uit voortvloeien zijn hoogstaand. Realistisch bovendien: wel bloed, geen fontijnen. De serieuze toon maakt van Goyokin een tragische samuraifilm, die net als vele genregenoten de corruptie van het clansysteem aan de kaak stelt. Aanrader, voor liefhebbers van chanbara's, maar ook voor liefhebbers van westerns, om de redenen die Ramon K hierboven aankaart. (Zoals dat eindshot!)

Zeker een fantastische Chanbara dit.

Goed verhaal, mooi gefilmd, stoere zwaard gevechten en goede acteurs.

Ik sluit me daarom ook volledig aan bij de mening van Ramon K.

4.5*

Een paar uitzonderingen daargelaten heb ik niets met dit soort samoeraifilms. Ik kan maar niet ontdekken wat er amusant is aan al die heftige zwaardgevechten. Het intrigerijke verhaal van deze film is niet slecht, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Van de handvol films van regisseur Hideo Gosha die ik gezien heb, vind ik dit de minste.

Fantastische Gosha, nog wat beter dan Gohiki no Shinshi (1966). Nakadai is ijzersterk als de ronin en het verhaal is meeslepend, met een vrij originele intrige. De opening is meteen al prachtig in dat verlaten dorp met die kraaien, het lijkt wel de aanzet voor een Japans spookverhaal. Daarna zakt het wel iets in, vooral door een wat verwarrende editing, waardoor ik de chronologie even kwijtraakte.

De film herpakt zich gelukkig snel en het leidt tot een schitterend eindstuk in de sneeuw. Ook weer een mooi detail trouwens, de bevroren handen (en hoe hij ze weer warm krijgt). En ik weet niet waar ze opeens vandaan kwamen, maar die gemaskerde trommelaars maakten het helemaal af. Sowieso een opvallende score, heel sfeervol en ergens ook wel herkenbaar.

De films van Gosha verdienen een groter publiek.