Badlands (1973)

Poster doet me denken aan Tour of Duty

Prachtige scenes op muziek van Carl Orff. Vooral het brandende huis. Ook het pianospel van Erik Satie in de laatste scene is een erg goede combinatie. Ook goede sfeer. Uitstekende Road movie. Ook een aanrader is Paris Texas.

Rene

Bizarre film met heel aparte, bijna surrealistische sfeer.

Kil en warm tegelijk.

En vooral :

Fantastische plaatjes en werkelijk prachtige muziek (Satie, Orff, James Taylor, Nat King Cole)

Een dikke **** 4 op 5 ****

Ik vroeg me af waar dat nummer van Nat King Cole nu alweer opduikt in die film? Is het op het moment dat 's nachts door de woestijn rijden? Ik ben er niet helemaal zeker van.

Ja, 's nachts door de woestijn duikt Nat King Cole op. + dansje.

Fantastische film met prachtige muziek en schitterende fotografie.

Aan niks is te zien dat de film al uit 1973 komt. Oogt nog steeds modern (helpt wel natuurlijk dat het verhaal zich in de jaren 50 afspeelt.)

Een soort RoadMovie maar eigenlijk niet echt. Er hangt een geheimzinnig, triest gevoel in de film.

Veel thema's in deze film:

Het verlies van de jeugd, het keuzes maken als je jong bent (en hoeveel moeite het kost om eenmaal gedane keuzes weer om te keren), hoe je wordt bezien als je uit een ander milieu komt, en als je wordt achtervolgd.

Erg kritische blik van Terrence Malick op de maatschappij.

Vele mooie scenes in de film met als uitschieter dat brandende huis en de symboliek daarachter.

Voorlopig 4,5 sterren.

Aha - FisherKing rules big time (Sorry - de puber in mij was aan het woord).

We zullen bidden dat FK uiteindelijk toch dat 0,5 puntje extra schenkt aan dit pareltje.

't Is een film die ik vroeger op een andere manier zag:

als zeventienjarige dacht ik dat dit een liefdesverhaal pur sang was. Het was de "ultieme" liefdesfilm - twee mensen die elkaar innig liefhebben in strijd tegen de maatschappij (mét alle mogelijke middelen).

Toen ik hem drie jaar later zag, kwam ik tot de conclusie dat ik helemaal verkeerd zat. Dat meisje houdt eigenlijk niet van die kerel, integendeel (volgens mij dan) ze gaat gewoon mee "voor de kick". De hele film door blijft ze in een soort van lethargie verkeren (ze reageert heel gelaten op alles).

En Kit, tsja - wat kàn je zeggen over die kerel? Hij gaat over de limiet, om uiteindelijk tot de conclusie te komen dat er niets is àchter de limiet (wat hij volgens mij reeds bij aanvang wist). Nutteloze liefde, nutteloze strijd ...

Dàt was pas eens interessante achtergrond informatie (ons alweer verschaft door de hoogedelgestrenge Fisherking (tevens is hij het orgelpunt van de menselijke beschaving )

Bedankt! Echt bedankt, man - werpt alweer een ander licht op de film.

Ik had hem lang geleden gezien en toen maakte de film nog niet zo'n indruk (ik had niet eens gestemd).

Toch is dit een film die bij herziening stukken beter wordt. (wellicht het Coen-effect)

En eigenlijk is het de EERSTE vietnam film.

Malick is zo'n naam die ik nooit meer zal vergeten en dat allemaal te danken aan The Thin Red Line. Deze film vond ik ook erg goed met veel interessante thema's, een goeie voice over en prachtige muziek. 4 sterren

Ogenschijnlijk eenvoudig verhaal dat veel te vertellen heeft. Wondermooi geschoten en fantastisch geacteerd.
Tegen de achtergrond van de jaren '50 (begin van de jeugdcultuur) speelt dit portret van twee mensen met een bizarre relatie.
Het lijkt of Kit onmiddelijk accepteert in welke situatie hij zich bevind en zich daaraan aanpast. Als hij op de vlucht is, is dat tot elke prijs, als hij gepakt wordt is hij ook opvallend berustend. Zelfs zijn vriendin laat hij de vrijheid om te gaan.
Holly is iemand die alles gelaten ondergaat. Ze verzucht "hij is een beetje een aparte" en vraagt aan een stervende man of die spinnen in dat flesje van hem zijn. Een ongelofelijk naieve reactie. Maar toch is er meer aan de hand dan alleen nog kinderlijk zijn. Want zelfs op de dood van haar vader reageerde ze gelaten.
Echt ultiem, overweldigend verliefd zijn ze ook niet. Zeker Holly geeft de indruk bijna toevallig bij hem verzeild geraakt te zijn.
De film geeft slechts wat aanwijzingen voor de drijfveren van Holly en Kit, maar maakt ze wel tot geloofwaardige mensen. En dat is erg goed.

4.0*

nog 10 stemmen en dan hopelijk een terechte top100 notering.

Een van de zuiverste en meest dromerige films die ik gezien heb, ik ben er eigenlijk echt behoorlijk van onder de indruk. Die muziek is zoo mooi... En waar het over gaat doet er mij absoluut niet toe, het is gewoon de sfeer die er rond hangt, die is super. Waarom Kit reageert zoals hij reageert kan mij eigenlijk weinig schelen, ik denk dat hij het zelf ook niet weet. Het is die leegte die in de personages zit, die onverschilligheid, gecombineerd met hun warme, menselijke uitstraling, die deze film zo wondermooi maakt. Vijf sterren, zonder twijfel.

En eindelijk nog eens een film voor in mijn top tien, dat is zo lang geleden, ik was mijn eigen tien beste film beu aan het worden...

Eens Freud, via DVD gezien ?

Ik heb sinds kort een lijst gemaakt met 156 films die ik zeker nog moet zien omdat iemand gezegd heeft dat ze supergoed waren, of omdat ze tot de must-see categorie behoren, en dit was de eerste die ik in de bibliotheek zag staan vorige week, dus heb ik hem volledig blind meegenomen. Mijn nieuwe systeem, en het bevalt me behoorlijk eigenlijk... En ja, DVD dus.

Ze spelen hem trouwens ook in het kader van die reeks misdaadfilms die door Vlaanderen trekt, waar ook The conversation en Double Indemnity bij waren, ik denk dat ik daar ook blind naartoe ga gaan vanaf nu, want dat is ook nog nooit tegengevallen...

En iedereen heeft de groetjes van mijn moeder, ik heb gezegd dat dat niet de bedoeling was van deze site, maar dat snapte ze niet. Dus: allemaal de groeten!

Je moeder denkt dat dit Radio is ? En de groetjes terug.

En een moderator erbij voor het off-topic raken...

Ze hebben smaak in vlaanderen! En groeten terug trouwens.

Is het relevant om hierboven Roadmovie als genre-aanduiding te zetten ?

(ik heb de film niet gezien)

Besteld op play.com, ben erg benieuwd!

De beelden spelen een hoofdrol in deze film, naast de twee mooie rollen van Spacek en Sheen.

Zij zorgen ervoor dat hun personages geloofwaardig over komen.

Op de een of andere manier hebben jaren '70 films een typische sfeer die me wel bevalt.

Ik weet niet wat dat is. Werd er meer buiten gefilmd, op veel locaties en weinig in de studio? Ik denk het wel.

Misschien heeft het ook met de apparatuur en de kleuren te maken.

Toch is dit een a-typische film in vergelijking met de 70'er jaren films, vind ik. Ik vind hem eigenlijk vrij tijdloos, enkel een datering met het verhaal uit de vijftiger jaren.

Snap wel wat kappeuter bedoelt en ben het er ook wel mee eens. Het licht, de kleuren en ook het geluid. Erg fijn in die periode (die wat mij betreft al ergens in de jaren '60 begon)

Mijn referentie gebruikte ik omdat Terrence Malick naar mijn idee, over een eigen kleurenpalet lijkt te beschikken.

Welke zijn de dan eigenlijk de trendsettende films die met licht, geluid en kleuren begonnen ?

(zit zelf aan Blow up, Le Samourai, Westerns van Leone, Deliverance, Get Carter, The Conversation en Chinatown te denken)

Voor de tweede keer gezien vanavond, ik ga hem nog even laten bezinken, maar ik twijfel toch aan zijn vijf-sterren-verdienste, en zeker aan zijn plotse opkomst in mijn top tien. Ik zal mijn eigen bericht van vorige keer nog eens lezen, misschien kan ik mezelf overtuigen

Bijzondere film. Erg vreemde personages, die Holly en Kit, bijv. hoe kalm ze steeds weer zijn. Zelfs wanneeer de vader van Holly wordt doogeschoten, het lijkt haar geen bal te kunnen schelen (en hem doet het ook niets). Ik vraag me ook af waarom ze met hem meeging, omdat ze hopeloos verliefd was? Omdat ze het daar stront beu was? Of omdat er gewoon een steek aan haar los zit? Bij Kit zit duidelijk een flinke steek los (hoe dat precies komt werd me niet duidelijk in de film, maar als het waar is wat Fisherking zegt - dat hij een veteraan is- kan ik me er wel wat bij voorstellen), maar toch weet hij steeds een soort van respect terug te winnen (ookal vermoord hij de een na de ander). Mischien omdat hij zo'n kalme gast lijkt. Eigenlijk net als de politie, daar wist hij ook respect te winnen.

Maar het is vooral de typische sfeer die het hem doet. Hele mooie beelden en mooie muziek (1 deuntje deed me meteen denken aan dat thememuziekje in Treu Romance, btw.)

Ik vond hem zeker het aankopen waard. 4* voor nu en ik ga hem zeker nog eens zien.

Als er ergens eenn zinnetje voorkomt die refereert aan een oorlog bombardeer je dat meteen tot hét thema van de film? Da's volgens mij duidelijk een geval van er meer uithalen dan erin zit

Ik zag gewoon een dromerig-poëtische variant op Bonnie & Clyde, vol prachtige sfeerbeelden, de natuur in al zijn grootsheid, aangenaam warme muziek en twee personages die hun leven vooral door toeval laten leiden. Het gebrek aan echte motivaties stoorde me niet zo, net als Malicks Days of Heaven draait het vooral om de nostalgisch geladen sfeer.. 3,5 sterren.