• 15.757 nieuwsartikelen
  • 178.094 films
  • 12.212 series
  • 33.983 seizoenen
  • 647.093 acteurs
  • 199.019 gebruikers
  • 9.372.610 stemmen
Avatar
 
banner banner

Barnacle Bill (1957)

Komedie | 87 minuten
2,89 9 stemmen

Genre: Komedie

Speelduur: 87 minuten

Alternatieve titel: All at Sea

Oorsprong: Verenigd Koninkrijk

Geregisseerd door: Charles Frend

Met onder meer: Alec Guinness, Irene Browne en Maurice Denham

IMDb beoordeling: 6,8 (1.358)

Gesproken taal: Engels

  • On Demand:

  • Netflix Niet beschikbaar op Netflix
  • Pathé thuis Niet beschikbaar op Pathé Thuis
  • Videoland Niet beschikbaar op Videoland
  • Prime Video Niet beschikbaar op Prime Video
  • Disney+ Niet beschikbaar op Disney+
  • Google Play Niet beschikbaar op Google Play
  • meJane Niet beschikbaar op meJane

Plot Barnacle Bill

Kapitein Ambrose's voorvaderen waren allen respectabele zeelieden, maar zelf wordt hij nog al snel zeeziek. Hij koopt in een kustplaatsje een amusements-pier en geeft leiding aan zijn bedrijf als was het een marine-schip. Om onder de strenge regels van de gemeenteraad uit te komen en zijn 'schip' te bevrijden van strikte land-regels bedenkt hij een slim plan.

logo tmdbFilm stilllogo tmdbFilm still

Externe links

Volledige cast

Acteurs en actrices

Video's en trailers

Reviews & comments


avatar

Gast

  • berichten
  • stemmen

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.
zoeken in:
avatar van Roger Thornhill

Roger Thornhill

  • 6012 berichten
  • 2446 stemmen

Eigenlijk een variant op Passport to Pimlico uit 1949: in die eerdere film ontdekken de bewoners van een Londense wijk dat ze volgens een stokoud maar nooit herroepen koninklijk besluit een onafhankelijk staatje binnen Engeland vormen en ze zich dus niet aan de regels van bijvoorbeeld distributiebonnen hoeven te houden, terwijl in déze film iemand zijn pier met amusementshallen uit de handen van het hebberige gemeentebestuur probeert te houden door het als een schip te registreren. In beide gevallen verzet de Kleine Man zich tegen de Bureaucratische Overheid, het standaard-thema van de grote Ealing komedies uit de jaren 40 en 50, maar helaas haalt Barnacle Bill maar zelden het niveau van zijn "voorganger". Het begint al met een melige titelsekwens waarvan de op-en-neergaande "zeezieke" credits het ergste doen vrezen, en de flauwe muziek en de historische terugblik op de voorouders van de hoofdpersoon maken het er allemaal niet beter op.

        In zijn boek Forever Ealing schrijft George Perry: "Hoewel het centrale idee van de film lijkt op dat van Passport to Pimlico, hebben de voorbije tien jaar hun tol geëist, want op het einde van de vijftiger jaren werd de stijl duidelijk als anachronistisch gezien, en herinnerde hij ons slechts aan hoe geweldig Ealing vroeger was. Wat in de naoorlogse periode een scherpe, precieze, doelgerichte satire was geweest, leek nu zonderling, zwak en irrelevant – flauwiteit in plaats van excentriciteit." Goed mogelijk dat het inderdaad zo werkte en dat de smaak van het Engelse publiek in die acht jaar ingrijpend was gewijzigd, maar zelf zou ik ook de beperkte en soms benauwende setting alsmede de afwezigheid van echt leuke en kleurige hoofd- en bijfiguren als hoofdschuldigen willen aanwijzen.

        Gelukkig is daar de hoofdrol van Captain William Horatio Ambrose, gespeeld door Alec Guinness die eigenlijk maar zelden teleurstelt, ook al schijnt hij dan te hebben geweten dat hij zich aan een onzalig project had verbonden, en de film telt bovendien minstens één ijzersterke scène wanneer kapitein Ambrose en Mrs Barrington ("Call me Arabella!") in de schuine huiskamer van de Crazy Cottage hun harten voor elkaar openen en hun snode plannen gaan smeden. De liefhebber van oude Engelse cinema zal hier bovendien een overdaad aan bekende gezichten tegenkomen (sommigen zelfs unbilled – als verblufte bankmedewerker zien we een jonge Donald Pleasence!), en iedereen houdt zich goed tot en met de laatste seconde, zodat dit uiteindelijk toch een redelijk vermakelijke film is, maar ik had me toch een eervoller afscheid van de grote traditie van Ealing-komedies voorgesteld.