Shi Mian Mai Fu (2004)

Er zijn hier al aardig wat berichten geschreven die de film prijzen om zijn beelden en actiescènes, maar bekritiseren op zijn verhaal en personages. Daar kan ik me alleen maar bij aansluiten. Ik vond het eerste uur absoluut vermakelijk. Toen stoorde ik me ook al aan de matige kapstok voor de actiescènes, maar aangezien de actie overheerste werd de ergernis niet te groot en konden we genieten van scènes zoals die met de echos en tussen de bamboe.

Helaas valt de film daarna nagenoeg dood. Het drama neemt de overhand en er is nog nauwelijks actie. Daarnaast wordt er ineens een stompzinnige twist bijgehaald. Dat Leo voor de House of Flying Daggers werkt en dat Mei daarvan weet is een onzinnige onthulling, zeker na dat lange gevecht in de echokamer waar verder niemand bij was. Ook viel me in de tweede helft nog eens extra op hoe matig het acteerwerk is van iedereen. Erg karikaturale optredens, zeker van Takeshi Kaneshiro. Ik was ook al niet dol op het overmatige melodrama. Dus waar het eerste uur voorbij vloog had ik het zwaar in de tweede helft.

Nog iets kleiners dat me ging tegenstaan waren die constante onverwachte reddingen. Iedere actiescène hier had minstens een moment waarin één of meerdere personages dreigen te worden vermoord waarna op de laatste seconde er nog een redding is. Echt, hoevaak kun je zoiets in één film stoppen. Het werd bijna een running gag. Ook niet goed voor de spanning, zo'n terugkerende deus ex machina.
3*

Prachtige vormgeving, en actiescène's. Toch kon het verhaal in deze film mij niet echt zo boeien zoals het geweldige, maar hier blijkbaar ondergewaardeerde Ying Xiong (2002) ook van Yimou Zhang.

Zoals vele users hieronder, zijn er te veel twists en dramamomenten in het tweede deel van de film, waardoor het allemaal minder intressant wordt.

3 sterren.

De herbekijking van Shi Mian Mai Fu valt me serieus tegen. Visueel zit het nog steeds goed, net zoals de actie die heel mooi in beeld gebracht is. Eens je het verhaal dan ook zo'n beetje kent voelen sommige scenes zó overbodig aan, met name 'The Echo Game'. Ook die hele romance tussen Jin en Mei dat op zo'n afschuwelijk sentimentele manier gebracht wordt was verschrikkelijk om aan te kijken. Vooral naar het einde toe werd het echt frustrerend. En nu het einde toch ter sprake gekomen is. Woorden schieten te kort om mijn woede, haat, frustratie te kunnen omschrijven. Die hele overbodige 'clash' (wel mooi in beeld gebracht) gemengd met die oozo verschrikkelijk sentimentele soundtrack was het dieptepunt van deze prent. Ben er nog steeds niet goed van... 2.5*

Ik heb niet zoveel met martial art-films, maar een film met de betoverende Ziyi Zhang kan ik maar moeilijk laten liggen.

Visueel is het een prachtige film en ook de soundtrack is dik in orde, maar het verhaal vind ik maar dunnetjes.

De mooiste scène zit ongetwijfeld in het begin: het mooie ballet tijdens het echospel.

Maar... regisseur Yimou Zhang en actrice Ziyi Zhang hebben echt wel betere films gemaakt, dan deze tegenvaller.

Het prachtige camera-werk,de mooie soundtrack en de verbluffende actie scenes rechtvaardigen al een 4.De echo game en het gevecht in het bamboe bos zijn van ongekende schoonheid.Enige nadeel is dat het scenario op een bierviltje past en daarom de film niet constant de aandacht weet vast te houden.Gelukkig blijft er genoeg moois over.

Visueel genot.

Bij herziening is gebleken dat zowat alle aspecten sterker staan dan gedacht. Zo ook het verhaal, dat niettemin net te veel wil zijn. Zeker gezien de overvloed aan andere kunstjes doet een twist meer of minder er eigenlijk niet toe.

Daarnaast kan ook het acteerwerk me nu meer bekoren. Vier jaar geleden stak het theatrale me nogal tegen. Vandaag de dag vind ik het over-the-topgehalte meevallen, al blijft het allemaal nogal dik aangezet. Takeshi Kaneshiro en Ziyi Zhang hebben voldoende chemie samen, maar ook Andy Lau kan in een beperkte rol een zekere indruk nalaten.

Maar het is uiteraard visueel dat House Of Flying Daggers puur vakmanschap is. De eerste 10 minuten valt het allemaal nog mee, maar eenmaal het verhaal echt start, is dat het startschot voor een aaneenschakeling van prachtige shots en briljant gefilmde actiescènes. De scènes in het groene bamboebos en het eindgevecht steken er tussen al de andere pracht en praal nog net bovenuit.

Over een blij weerzien gesproken.

4

Visueel vrij mooi, qua verhaal/inhoud/thema's vreselijke materie.

Het is dat het er vaak fraai uit ziet, verder is dit namelijk een volstrekt oninteressante, melige, opgeklopte zaadfilm. En nu heb ik niet zo veel tegen het vormen van een leuke kapstok voor (sierlijke) actie, maar dit was een ronduit vervelende kapstok zodat je nog amper van de actie kunt genieten. Suf verhaaltje, genante, van minuut een zien aankomende, plottwist na plottwist. Theatraal, geforceerd emotioneel acteerwerk. Echt zo'n film waar je cynisch van wordt. Het eerste stuk van de film gaat nog wel omdat er tenminste wat gebeurt, het laatste stuk is ronduit verschrikkelijke kleffe onzin.

Het is dat Zhang het nog wel fraai weet te verpakken. Het is een film doorspekt met mythologische moves enzo, dus daar moet je wel voor waken, maar qua choreografie en editing etc was het wel erg mooi. Ook de locaties zijn fraai, maar je krijgt er een beetje de indruk van dat de film niks anders is dan een cyclus van locaties en gevechten, wat eigenlijk ook niet eens een vreemde omschrijving van deze film zou zijn. Wat minder vond ik overigens de keer of 5 dat er zo'n dolk uit de camera kwam vliegen enzo, zag er ook heel wat minder vakkundig uit.

2*

Wat een plaatje, deze film. Ik denk dat ik er zelfs zonder ondertiteling van zou hebben genoten. Het verhaal stelt niet heel veel voor, maar ik vind gevechten zonder verhaal toch niet echt iets aan en dit verhaal was voor mij voldoende om de gevechten te rechtvaardigen. Gevechten klinkt in dit verband bijna oneerbiedig, de Chinezen maken volgens mij nauwelijks onderscheid tussen danskunst (de echodans, heel mooi) en vechtkunst (de scène in het bamboewoud, al even mooi). Ze geven geweld een bepaalde schoonheid die men in Hollywood niet lijkt te kunnen begrijpen. De choreografie zit perfect in elkaar en dat sommige gevechtshandelingen vermoedelijk niet eens fysiek mogelijk zijn maakt eigenlijk niets uit. Overigens is het ook verbazingwekkend hoe moeilijk sommige personages dood te krijgen zijn, maar dat terzijde. Het gaat erom dat de gevechten er prachtig uitzien, evenals de omgeving. De bossen en velden zijn van een bijna onnatuurlijke schoonheid. Een lust voor het oog dus, deze film. Hoewel het verhaal niet het sterkste punt was vond ik het ontbreken van een typisch Hollywood-einde ook wel weer zo prettig. Normaal laat ik het verhaal sterker meetellen in mijn beoordeling, maart voor House of Flying Daggers maak ik graag een uitzondering.Vier sterren van mij.

Speelse wind

Het jaar 2013 was het jaar van de Aziatische film ten huize Metalfist. Ik had daarvoor al wel wat kijkervaring qua Chinese en Japanse films maar het was pas echt dit jaar dat ik me echt op deze tak van cinema was gaan concentreren. Andy Lau was één van de revelaties van dat jaar (Infernal Affairs!) en een tijd geleden stootte ik op deze House of Flying Daggers waar ik tot mijn verbazing al op had gestemd had. Tot mijn nog grotere verbazing bleek het maar een score van 1* te zijn en ik kon me moeilijk voorstellen dat dit niet meer waard was, Zhang's Hero kon ik wel waarderen, waardoor ik benieuwd was wat een herziening ging brengen.

Mooi dat ik me wel niets meer kon herinneren van de film want dat had wel wat afbreuk kunnen doen. House of Flying Daggers is een film die style over substance kiest maar qua plot blijft dit toch nog voor een kleine 2 uur boeien. Er zijn lekker veel intriges en niemand is wie hij/zij zegt dat hij is waardoor het allemaal interessant blijft. De climax is de kers op de taart maar Zhang heeft toch wel serieus veel chance gehad dat deze visueel zo overdonderend is. De Mexican standoff tussen Leo, Jin en Mei is gefilmd in Oekraïne en opeens bleek het te sneeuwen, tot grote verbazing van iedereen want ze hadden al wat scènes geschoten, waardoor Zhang het idee kreeg om te insinueren dat het gevecht begon tijdens de lente en pas eindigt in de winter. Dit soort confrontaties in de sneeuw ziet er dan ook nog eens geweldig uit dus mooie meevaller voor Zhang.

Al is de film sowieso visueel wel indrukwekkend. Een aantal scènes zijn werkelijk om van te smullen (het echo spel in het begin van de film is fenomenaal maar ook het bamboe bos is indrukwekkend) maar toch is het niet geheel foutloos te noemen. De grootste stoorfactor waren de vliegende voorwerpen. Elke keer als er iets gegooid werd (en als de film een bende heeft die zichzelf Flying Daggers noemt, dan kun je er prat op gaan dat er effectief veel messen gegooid zullen worden), dan zag dat er echt lelijk uit. Toch jammer want voor de rest is dit erg mooi vormgegeven. Sterke cast ook. De film steunt voornamelijk op de driepoot Takeshi Kaneshiro - Ziyi Zhang - Andy Lau en die zijn goed op elkaar ingespeeld. Ik had wel iets meer screentime van Lau verwacht maar de chemie tussen Kaneshiro en Ziyi Zhang zit erg goed.

Tweede film van regisseur Zhang die kan rekenen op 4* en het valt nu al op dat hij er een indrukwekkende stijl op nahoudt. Misschien zelfs nog net iets beter dan Hero maar die zou ik eigenlijk eens moeten herzien want dat is toch ook alweer een paar jaar geleden. Visueel uitstekend en een meer dan degelijke cast. Meer heb je niet nodig, al blijft het jammer van het lelijk in beeld brengen van de vliegende voorwerpen want anders had er nog meer ingezeten.

4*

Nu, tien jaar na dato, besloot ik eindelijk eens deze film te kijken. Dat was ik al eerder van plan, maar om een 1 of andere reden is het er nooit van gekomen.

Wat me altijd trok waren alle mooie beelden van de trailer. Die zijn dus ook wel een goede indicatie voor de rest van de film. Stilistisch ziet het er allemaal super uit. Vanaf de eerste scene tot de laatste zijn ze dat geen moment uit het oog verloren. Mooie natuur, decors, kostuums, acteurs. En dat allemaal ook netjes op beeld vastgelegd. Eigenlijk is dat ook wat je minimaal van een film zou moeten kunnen verwachten.
Vanaf het eerste moment zat ik in de film. Je krijgt niet lang om aan karakters te wennen, maar mag meteen met ze mee. Toch komt het nooit over alsof je naar kartonnen figuren aan het kijken bent. De hoofdkarakters maken geen hele grote karakterontwikkeling door, maar leren toch wel iets. Net genoeg om de twee uur te kunnen verantwoorden. Ik voelde geen dip in de speeltijd. Overigens wordt er (natuurlijk) in eigen taal gesproken. Een pluspunt. En de soundtrack past prima.
Verder bestaat de film uit veel actiescènes zoals je die kent uit Aziatische films. En ik hou daarvan. We razen hier met een fijn tempo doorheen. Langzaam genoeg gemaakt om alles te kunnen zien. Snel genoeg om van de ene mooie scene in de andere te vallen.
Eerst dacht ik nog even over de scene net na ontsnapping uit de gevangenis in het bos te gaan zeuren. Toen ze door het bos renden dacht ik, hoe kan Mei nou zien waar ze naartoe loopt. Maar daar komt later een verklaring voor.

Ook qua acteren zit het wel goed. Ik geloofde dat Mei blind was. Lin en Leo doen het ook prima. Alle bijrollen zijn ook goed gedaan. Mimiek, stemgebruik, lichaamshouding, nee niets over te klagen.

4*

Toen ik deze film ooit huurde bij de videotheek (het zal al ruim 8 jaar of langer zijn) stond mij deze film als goed in het geheugen, maar bij een nieuwe herziening (Blu-Ray van RCV en dus niet al te geweldig helaas van kwaliteit) was ik er wat minder onder de indruk van. De gevechten in deze film zijn goed, maar dat verhaal met de romance vond ik minder interessant. Het ging me uiteindelijk allemaal wat te lang duren. Geen slechte film, maar nu wel wat minder wat mij betreft.

Al bij al qua verhaal niet gek veel meer dan de gemiddelde stationsroman, maar toch zit er van vrij snel in het begin (fantastische scènes in dat soort bordeelachtig gedoe al) een heel erg leuke flow in die er nooit echt helemaal uitgaat. Andy Lau en co doen het meer dan ok, visueel zit het prima in orde, je voelt gewoon dat er een heel vakkundig team achter deze film ziet. Een team dat van een in principe vrij basic verhaal veel meer maakt dan de doorsnee film brengt. Film kon iets korter en het verhaal op zich is net iets te basic om echt van een meesterwerk te spreken maar wel heel erg degelijke film.

Blijft goed.

Was tijd om deze nog eens te herzien. Zhang's opvolger op Hero, die in vergelijking nog steeds net wat minder is, maar ook nog steeds een aantal magnifieke scenes bevat. Punt is vooral dat deze films weinig aan kwaliteit hebben ingeboet door de tijd heen.

De drumscene en het gevecht in het bamboo bos blijven de uitstekers. Ook het einde in de sneeuw is redelijk geweldig, al valt daar wel op dat de effecten net wat minder zijn. Sneeuw leek vooral nogal fake te zijn. Het zijn dat soort kleine puntjes, plus de extra variatie in Hero, die deze film net iets minder maken.

Wel leuk dat het niet 100% martial arts is, maar er eigenlijk een love triangle aan de basis van de film ligt, die ook echt wel voldoende uitgewerkt wordt. Verder gewoon genieten van begin tot eind. Een paar geweldige vechtscenes, visueel heerlijk en een pak sterke acteurs. Blijft een geslaagde film.

4.0* en een uitgebreide review

Vrij blanco ingegaan, nooit bijster enthousiast over buitenlandse films in de zin van dat ik de taal niet begrijp, maar bloody hell, wat een opening zeg! In eerste instantie de situatie metde dronken klant, nadat 'de wet' verschijnt slaat het om in een oogstrelende dans en vervolgens vechtscene. Wanneer zij hem het badhuis gedeelte in achtervolgt en ingespannen probeert te horen waar hij is, is het moment dat ik met ingehouden adem zit te kijken. Wauw! Net als de scenes in dat bamboebos die visueel fantastisch zijn, maar dat is de hele film in die zin, een visueel lust voor het oog. Net als de vechtscenes die soms op het dromerige af zijn, uitgebalanceerd met een even prachtige als pakkende soundtrack.

Mjah, och, het verhaal heeft niet zo bijzonder veel om het lijf maar dat maakt de stijl en andere goede punten van de film er niet minder op.

Deze film heeft veel aspecten die normaal heel veel punten kosten omdat ik ervan gruwel, denk aan deus-ex-machina's, allerlei plottwisten en volstrekt ongeloofwaardige actie. Maar ik dit product niet zozeer als film maar eerder als gefilmde dansvoorstelling, en daarin is de film erg mooi. Sterke choreografie, gevechten die dan ineens best genietbaar zijn, prachtige kleding en decors. En vooral de kleuren zijn echt geweldig, of dat nu binnen is in de eerste scènes, de blauwe en groende kleding aan het eind of die geweldige herfstbossen in rood en geel; de film is echt een plaatje.
De film blijft wel boeien tot het eind, maar ik werd ook nergens emotioneel betrokken. Vooral ook omdat dit aanvoelt als dansvoorstelling en niet als film. En dat soort plottwisten gaan zich dan ook wreken. Zeker geen meesterwerk dus, wel een keer leuk en mooi om gezien te hebben. 3,5*.

in mijn speurtocht naar mijn 100 favoriete films kwam ik deze tegen. Indertijd vond ik dit een subliem visueel spektakel in een voor mij grotendeels onbekend genre (martial arts). Dankzij Ang Lee echter begon het grote publiek (en ik) dit genre te ontdekken en in de slipstream heeft Yimou zijn melodrama's omgeruild voor martial arts spektakel. Maar na deze visie heeft deze film toch wat van zijn pluimen verloren. Het mager verhaaltje (liefdes driehoek) speelt af en toe parten op mijn interesse. Door de structuur van de film (nl actie scene - conflict scene over 'op wie ben ik nu verliefd' - actie scene - conflict scene over 'op wie ben ik nu verliefd' - enzoverder) kan de film me geen 100% meer boeien. Door het trage tempo van de film valt een standaard romantische verhaallijn extra op. Mijn aandacht ebt dan ook weg naarmate de film vordert. Maar de zinderende finale (wat een score) is nog steeds pure film poëzie over liefde en verraad en de opening in het bordeel is een (te vroeg ?) hoogtepunt. Nog steeds grandioze cinematografie met een kleurenpalet naargelang seizoen en fauna maar inhoudelijk oppervlakkig.

Hypermoderne elementen gaan samen met Chinese traditie in de spectaculaire maar stijlvolle wuxia-ensceneringen. Het zijn snelle opeenvolgingen van korte shots met slow motion en dolken die op hun doel afvliegen. De helden beschikken over fantastische talenten, zoals heel hoog kunnen springen en feilloos kunnen mikken van op grote afstand. Het resulteert nooit in bruut geweld, maar lijkt meer op de choreografie van een dans.

Zhang Ziyi is opgeleid als danseres. Ze heeft een zachte en een harde kant, bedwelmende ogen en een hoge schedel. Tegelijk is ze een bloem en een onverschrokken strijder. Ze zingt zelf het eeuwenoude gedicht over de fatale schoonheid uit het noorden, waarmee Mei de vernietiging aankondigt die haar eigen schoonheid teweeg zal brengen. Ze heeft de starende blik van een blinde die zich op haar andere zintuigen concentreert. Tijdens het echospel worden traditionele instrumenten bespeeld: de pipa (luit) en de tanggu (trommel). In de achtergrondmuziek zijn ook de erhu (vedel) en de dizi (dwarsfluit) te horen.

Er is een contrast tussen de felle kleuren in het bordeel en de herfstkleuren in het bos. In het reusachtige bamboebos is alles groen en draagt Mei een douli, zo'n Chinees bamboehoedje. Toen het onverwacht ging sneeuwen in oktober in de Oekraïne, gaf dat mogelijkheden voor een mooie climax. Het vindt plaats tijdens het verval van de Tangdynastie in de negende eeuw, maar je kunt het ook interpreteren als kritiek op de huidige Chinese regering - of net niet.

Was hier vroeger behoorlijk van onder de indruk maar de herziening viel niet mee. Het verhaaltje is echt flut, werd me op een gegeven moment veel te soapachtig en over-dramatisch. Daar staan tegenover de beeldcomposities die wel gewoon mooi zijn, al is het uitbundige kleurgebruik niet helemaal mijn smaak, doet een beetje denken aan die overdreven kleurrijke schilderijtjes met een berg en een waterval in de mindere Chinese restaurants. De choreografie van de vele gevechten blijft indrukwekkend, met de scène in het bamboebos als favoriet. De muziek vond ik niet zo bijzonder, meende dat op het eind ook nog wat Engels voorbij komt wat totaal niet paste.

Doet een beetje vrezen voor herzieningen van Hero en Curse of the Golden Flower, die in dezelfde stijl zijn gefilmd en allebei op 4* staan. Ik denk dat ik liever de jaren 90 Zhang zie.

State of the art! Wat een ongelooflijk mooie film. Zhang Yimou weet me telkens opnieuw weer te verrassen met zijn prachtige beeldcomposities. De dansscène in het begin, de actiescène in de bamboe, het eindgevecht in de sneeuw. De zorg voor esthetische perfectie is adembenemend. Waar het in het begin lijkt aan te sturen op een avonturenfilm, waarbij de regering met een list het hoofdkwartier van de rebellengroep "de Vliegende Dolken" wil bereiken om hun leider te doden, vervaagt dit plot stilaan op de achtergrond om plaats te maken voor een liefdestragedie. Dat lijkt een vreemde keuze die misschien niet iedereen zal kunnen bekoren, maar gevoelsmatig is dit soort evoluties beter om de personages tot hun recht te doen komen.

Het ontbreekt "House of Flying Daggers" ook niet aan de nodige twists die hun effect absoluut niet missen. En eigenlijk is de film op zowat alle fronten geweldig : ook het acteerwerk tussen Chinees popje Zhang Zhiyi en Kaneshiro werkt zoals het moet. Mijn enige punt van kritiek is dat de mise-en-scène op het einde wel erg dik is aangezet : overgang naar winterse toestanden enkel en alleen voor de tragiek, de aanzwellende muziek, tragische blikken en bewegingen... Hmm, okee dan maar.

Asian classic.

Werd me ook aangeraden voor een filmspel. Nu zie ik niet snel in waarom iemand het een goed idee vind om me een Aziatische film aan te raden, maar Yimou Zhang heeft in het verleden wel toppertjes geregisseerd. Ik vond hem echter in geromantiseerde verhalen nooit zo spectaculair en dat bewijst deze film dan ook absoluut.

Een aantal visueel prachtige scenes zijn absoluut te vinden, maar niet echt perse door de regisseur zelf. Verbazingwekkend omdat Zhang als regisseur altijd wel een dragende factor is geweest voor zijn films. Hier zijn het wat bijzondere omgevingen evenals unieke camerabewegingen die er een eigen zwier aan geven. De uitschieter is uiteraard de scene in het bos maar ook in het veld, maar eenmaal het op chemie en actie zelf aankomt komt het platjes over.

Acteerwerk vond ik de grootste stroef van de film, met een Ziyi Zhang die er maar weinig van bakt. Ook de andere personages zijn regelmatig aanstellerig en vervelend. Met niemand kon ik echt een band opbouwen, en dat ze dan vervolgens naar elkaar toegroeien kan me dan ook niets uitmaken. Ik vond het allemaal op hun eigen manier vervelende personages, waardoor ik al die verhoudingen en ontwikkelingen snel was vergeten.

De finale haalt de film nog wat verder onderuit wat mij betreft. Mooi gedecoreerd, maar ontzettend irritant ingevuld. De romantische gedeeltes van de film verstoren de actie, die wel schoon zijn maar weinig memorabel. Film waar ik maar moeilijk doorheen kon komen. Gelukkig dat Zhang nog wel met andere films kon uithalen, want dit lag me opvallend genoeg veel minder.

Kaneshiro en Zhang als 2 geliefden in een continuüm van aantrekken en afstoten, dit gekoppeld aan vormen van oosterse krijgskunst maakt ditl tot een kleurrijk geheel welk geen moment verveelt. Kleurstellingen zijn een lustvoor het oog, in het bijzonder het bamboebos.. Doorleefd liefdesdrama .