Do the Right Thing (1989)

Wat betreft Do the Right Thing: On their first date Barack took her to see Do The Right Thing, a Spike Lee movie set in Harlem.

Ik was deze week bij een maat thuis en die had een Spike Lee-box,5 Spike Lee Joints staat erop,en kende er 2 niet.
Een ervan was deze,en ik als filmfreak ben echt verbaasd dat deze film zo onbekend was bij mij al die tijd,want wat heb ik genoten!

Heerlijke mix van drama en humor,en die sfeer,fantastisch,je krijgt het zelf bijna heet van deze film,en je proeft die hitte die die mensen voelen.

Zoveel verschillende karakters die allemaal hun eigen ding toevoegen aan de film.
Enige rol die ik gek genoeg niet echt boeiend vond was die van Samuel L Jackson,z'n stem irriteerde me zelfs,vooral omdat die niks grappigs zei,gelukkig was die niet zoveel in beeld.
Spike Lee heeft zichzelf goed gecast,wat een zure kop heeft die vent,en das perfect voor deze rol,lef om jezelf de hoofdrol te geven,maar hij doet het uitstekend.
Hij laat zichzelf ook gelijk als enige in de film zoenen met een vrouw en met d'r borsten spelen,slimme vent haha.

Radio Raheem was ook zo'n apart figuur(pff die acteur komt me zo bekend voor,zat maar te peinzen van welke series/films) en toen die batterijeren ging halen of pizza ging halen was het lachen geblazen.
De burgemeester/alcoholist met een goed hart in een klein liefdesverhaaltje was leuk,en ook een leuk bijrollletje van Martin Lawrence,de manier waarop die alleen al praat

Ik ben ff ze naam kwijt maar die gozer die foto's met 'zwarte' mannen in de pizzaria was was ook een komische rol,ook toen die blanke pik op z'n schoen ging staan,en toen die gasten hem gingen opstoken
Of die Sweet Dick Willie en die 2 andere mannen,slap gelul,maar heerlijk om naar te kijken.
En zo ken ik wel doorgaan,iedereen had zijn eigen ding.

Het einde was best nog schokkend voor deze film,er stond een bom op barsten maar voor een komedie zo'n einde,want comedy overheersde toch de gehele film de drama.
Dat Radio R doodgaat en juist Spike Lee die aanval op de pizzaria begint vond ik best schokkend,en z'n karakter was daardoor gelijk erg onsympathiek.
Ok Radio was zijn vriend,maar hij zag ook dat hij Sal aanviel,en de politie hem doodde,dus verbaasd was ik zeker

Deze film is echt een aanradertje!

Heel erg leuke film, veel betere film dan andere films die over racisme gaan (als Crash en In the Heat of the Night). Fantastische personages, visueel heel erg mooi en Spike Lee zet het geheel super leuk neer. Heb me volledig zitten vermaken, heerlijke humor en soundtrack. Er gebeuren onverwachte dingen en een geweldig einde.

4*

Een verademing na het prekerige Clockers, terwijl die film -frappant genoeg- zes jaar na DTRT kwam. Alsof Lee het idee had dat de boodschap van deze film niet duidelijk genoeg was en dus maar is gaan drammen. DTRT pakt de zaken heel wat subtieler aan, laat je meedeinen op de flow of events en is na verloopt van tijd, als de film dan eindelijk ontploft, ook vele malen effectiever. Een tijdbom met een lange countdown en stof tot nadenken.

Een lange aanloop dus, maar wat voor één. Het is bij tijd en wijle zelfs gezellig. Lekkere muziek en een vrij sterke ensemble cast die een heel resem aan boeiende personages tot leven brengen. Soms net even te theatraal, maar ook de nodige comic relief zodat het niet te zwaarmoedig wordt. Het kleurgebruik accentueert de letterlijke hitte, veel van de ontmoetingen en dialogen werken toe naar een figuurlijke hitte. De scheldpartijtjes zijn wat overdadig, maar verder weet Lee toch een broeierig sfeertje met onderhuidse spanningen op te voeren. Zeker dat sfeertje is kenmerkend, het onderscheidt de film toch van vele anderen.

De climax op zich is niet zo verrassend, de wijze waarop deze tot stand komt wel. Lee maakt een statement met de lange stilte die volgt nadat Raheem is afgevoerd en de ontlading bij zijn eigen karakter, Mookie. Geen heethoofd, maar hij steekt wel de lont in het kruit. Wrang en weinig opbeurend, net als het sluimerende wij/zij-gevoel dat de film overneemt. Het maakt DTRT wel tot een krachtige, relevante film. Met recht een Spike Lee Joint.

Sfeervolle, wervelende film over vooroordelen en hoe ze kunnen escaleren in echte problemen.

Vooral erg broeierig, en de juiste keuze van Lee om dat tot uiting te brengen in de rood-gele gloed over de beelden. Verder een film zonder al te veel verhaal, lang is het gewoon a-day-in-a-life en de sfeer er omheen, maar uiteindelijk leidt iets onbenulligs tot meer serieuze materie. Feitelijk voel je dat ook wel aankomen in bepaalde scenes waar de 'niggers' zelf duidelijk ook racistische momenten kennen. Gelukkig gaat Lee er niet belerend mee om en dat maakt het een veel genietbaardere anti-racisme en anti-geweldsfilm dan vele anderen. Stuk beter ook dan zijn eigen Malcolm X.

4*

The American Book Center - abc.nl

Op zich een geinige film, maar wat mij betreft word er veel te veel geschreeuwd en is het verhaal soms zeer ongeloofwaardig. Op het irritante af zelfs. De zwarte gemeenschap moet het weer eens ontgelden tegenover de politie, maar het optreden daarvan is zelfs min of meer gerechtvaardigd. Die gasten zijn zo vervelend met hun gezeik en asogedrag. Eigenlijk worden die hardwerkende Italianen hier gediscrimineerd door de zwarten.

Als dat Spike zijn bedoeling is geweest komt het goed over, maar dat denk ik niet.

Denk het wel eigenlijk.

Zou het?

Dat is net het hele thema van de film.

Do the right thing......Niet dus.

Niemand doet het goede, ze hebben allemaal wat .

Of het nou een italiaan is of een neger of wat dan ook ze zullen het nooit eens worden.

Alleen maar ellende verpakt in een komisch verhaal.

Wat heb ik genoten van deze film.

Een prachtige rol van Danny Aiello

Alles is hier zowat gezegd. Het blijft inderdaad een geweldige film. Een heerlijke, broeierige sfeer. Kleurrijke beelden. Komische situaties. Een prachtige tijdsschets (de kleren! de muziek!). Die indrukwekkende climax. Goeie acteurs. Appetijtelijke pizza's!!

Topfilm. 4,5*

Amusante film, met een beduimeld en verstikkend sfeertje.

Mooi kleurgebruik, dat de hitte veelvuldig benadrukt. Ik moest menig maal aan mijn voorhoofd voelen of ik ook niet aan het zweten was.

Er zit nauwelijks een lijn in, de scènes volgen elkaar zowat willekeurig op, en je wordt als het ware in het diepe van Bedford-Stuyvesant, Brooklyn gegooid. Op dat punt deed de film me af en toe aan Bringing Out the Dead van Scorsese denken (verder natuurlijk een compleet andere film).

De personages vliegen je (letterlijk) om de oren. Beetje een irritante en flauwe rol van Samuel L. Jackson, die een bijzonder foute deejay vertolkt. De drie oude mannen, die in vijf zinnen denken wereldproblemen op te kunnen lossen, zijn vermakelijk. De Italianen zorgen voor een grijpbare spanning, vooral goed aangezet door de broer van Materazzi – John Turturro. Verder een bonte stoet van opgeblazen wannabe-gangsters tot aan machteloze Zuid-Koreanen. Heb best kunnen genieten van al deze types.

Wat ik mis, is een echte klik met de film, een band met de hoofdfiguren. Het kabbelt vooral wat voort, en dat is fijn – vanwege de hitte – maar verliest tegelijkertijd aan intensiteit.

Goed einde, zonder overdreven aandrang naar sentiment, maar zich vooral vasthoudt aan het realisme.

Ruime 3*

Fucking geweldige film.

Deze film is zo fucking goed om zoveel redenen. De fucking kleurrijke sfeer met een fucking goede roodkleurige stijl die een fucking fantastisch potret schetst van een zwarte buurt in het fucking Brooklyn van de jaren '80. De fucking karakters spelen een fucking heerlijk spel. In weinig andere fucking films zie ik een anti-racistische boodschap zo fucking goed overgebracht als in deze. In tegenoverstelling tot fucking gejank en emotionele muziek trapt deze fucking film je gewoon in de ballen en confronteert je met de fucking racistische en opgefokte samenleving van een Amerikaanse buurt.

Het fucking soepele, sketch-achtige verhaal vouwt zich uit door gebruik te maken van de fucking ervaringen van de hoofdpersonen. Niet iedereen in de buurt is blij met de fucking pizzeria en ze stoppen hun mening ook niet in fucking hoekjes. Al deze fucking onvrede en hypocritische houding tegenover de pizzeria zorgt uiteindelijk voor de fucking onverwachte climax. En als je niet een klein beetje fucking geëmotioneerd was door deze gebeurtenis heb je geen fucking hart, vind ik.

Fucking geweldige film!

PS: er wordt veel gevloekt in de film

Wat een heerlijke film, bijna volledig zonder voorkennis aan begonnen en ben best wel onder de indruk moet ik zeggen. Een film waarvan bijna alle aspecten kloppen. Prachtige shots, veel interessante camera hoeken. Mooi kleurenpallet met veel oranjetinten. Ook heerlijk zo'n grote cast. Heel veel goede acteerprestaties ook. Leuk om de jonge Martin Lawrence hier te zien, en was die oudste zoon van Sal nou John Torturro? Een film die het zwaartepunt op de acteurs legt en hun band met elkaar in een Amerikaanse achterbuurt. Een film die eigenlijk grotendeels heel gezellig is om naar te kijken. Ja er is hier en daar wat racisme, maar het lijken eerder lolletjes dan serieuze haat en nijd. Ik had totaal niet verwacht dat de situatie zou gaan escaleren zoals het deed, wat de scene voor mij nog sterker maakte. Ik vond het echt sneu om te zien hoe een gemeenschap uit elkaar valt. Vooral aan Sal was ik best gehecht geraakt. Ik geef ook toe dat ik moeite had om de situatie van beide kanten te blijven bekijken. Een film die me zeker bij zal blijven. Om een grote hoeveelheid redenen. Vergeet ook zeker de passende soundtrack niet. Toppertje!

Nog steeds mijn favoriete comediefilm/karakterstudie na al die jaren. De personages zijn allemaal gewoon zo sterk en goed uitgevoerd. Radio Raheem, Mookie, ML, Sweet Dick Willie. Je kan je echt voorstellen dat het leven er zo aantoegaat in een gemiddelde achterbuurt. Alle in eerste opzicht nutteloze dialogen zijn zo grappig en cynisch maar toch uit het echte leven gegrepen. De scenes met Radio Raheem zijn het grappigst. 'Twenty D energizers....D M.F.er D!'

youtube.com/watch?v=YsFjlLXP9GU En die stotterende gast met zijn Mmmm Martin en Mmmm Malcolm. Prachtig. Spike Lee geeft doormiddel van één voorbeeld 'I want some black people on the wall' doeltreffend zijn visie op de Amerikaanse maatschappij.

Film speelt zich af in Bed Stuy, Brooklyn.

Spike Lee is sterk, sociaalkritisch en meedogenloos (niets ontziend) in controversiële thema's, zoals alledaags racisme: in 'Do The Right Thing' komen rassen, onwrikbaar en aggressief, met elkaar in botsing. Hij brengt het leven van alledag in beroering en houdt geen rekening met politieke correctheid, noch preekt hij (hij benadrukt het probleem, maar biedt geen oplossing). Hij is daarbij in staat om de personages van verschillende kanten te belichten en ze, in enige mate, sympathiek te maken. Een drama, uit het leven gegrepen, waarin in minder dan 24 uur, bewoners, door de zomerhitte en door onverdraagzaamheid, naar een kookpunt gevoerd worden. "n kleurrijke individualistische uitvergroting van een multi-raciale New Yorkse wijk in Brooklyn, vol explosieve spanningen", las ik. De multi-etnische cast is goed gekozen.

Geweldige film die zich afspeelt tijdens een snikhete dag in Brooklyn. De Amerikaanse samenleving in één straat. Een film over rassenhaat, de multiculturele samenleving en bovenal tolerantie. Mede door de drukkende warmte en de cameravoering is de spanning voelbaar. En deze komt dan ook tot uiting in een sterke apotheose. De uitstekend samengestelde cast en een goeie soundtrack maken deze instant Amerikaanse filmklassieker af.

Tina: Trust you? The last time I trusted you, Mookie, I ended up with a son.

Buggin' Out: Hey, Sal, how come they ain't no brothas on the wall?

Film sinds verschijnen weer eens herbekeken op de warmste dag van het jaar. Viel eerlijk gezegd nogal tegen. Natuurlijk ook pluspunten in de fraaie soundtrack van Bill Lee, de improvisaties; ,Turturro en Aiello / Davis en Dee met name maken indruk. Scenario rammelend en erg voorspelbaar en veel karikaturale types, de uitbarsting aan het eind staat in een vreemd contrast met de voorafgaande ironie gelardeerd met statements van een steviger karakter.

Mijns inziens wil Lee te veel in 1 film: een pamflet, een aanklacht, een komedie, te veel personages etc. De liefdes-scene met Perez lijkt net zo onnodig als haar felle dansje bij het begin van de film; helaas...geen sterke vrouwenrollen in deze mannenfilm! Binnen het beperkte verhaal van She's got to have it werkte zn stijl veel beter.

een 2.0

Top.

Spike zijn beste film? 10 jaar geleden zou ik zeggen JA. Nu, ik twijfel, 25th hour, Malcolm X, Clockers, Summer of Sam, Mo betta blues, zijn voor mij ook stuk voor stuk films die de perfectie benaderen.

Zoals Spike zelf zegt, elke film begint met een goed verhaal. Dat vind ik kenmerkend voor al zijn films, het verhaal is bijna altijd goed. In Do the right thing wordt alles ook nog is heel smaakvol in beeld gebracht, ik vind het altijd weer opvallend hoe kleurvol deze film is. De acteer prestaties zijn top, Turturro, Aiello en Ozzie zijn de toppers voor mij. Ik kan deze film meerdere keren per jaar zien, ik blijf elke keer weer genieten.

Bedankt Spike..

Had vaak het idee naar een toneelstuk te kijken.

Prima prestatie van Danny Aiello overigens.

Ijzersterke film van Spike Lee, waar een groot deel van zijn reputatie van afhangt en dat is begrijpelijk. Weinig films weten de spanningen van een multiraciale samenleving te vangen zonder daarbij partij te kiezen. Het zit vol met personages met zwaktes. Dat Lee de situatie langzaam laat escaleren, waardoor het grotendeels lijkt op een day-in-the-life film, is erg sterk. In feite zou het prima gewerkt hebben als het inderdaad gewoon een glimps was gebleven van deze wijk, want Lee is erg goed in het vangen van het reilen en zeilen van het dagelijkse leven daar, met een bijna ritmisch gevoel voor humor en drama. Bijna een rapnummer in filmvorm dus. Maar als de klap komt, komt die ook hard aan.

Misschien ligt de drang om er een film over racisme te maken er wat dik bovenop (en zou Spike Lee weten dat hij tegenwoordig wat lijkt op Buggin' Out?) en zijn veel van de dialogen weinig subtiel, maar je voelt gewoon de onderhuidse haat en dat weten niet veel films over dit onderwerp te bereiken. Dat het ook heel sfeervol en humoristisch is zorgt ervoor dat het ook nog eens een film is waarvan ik een hoge herkijkwaarde verwacht.

4*

Vanavond te zien op ARTE > 21:35 uur

Wat een briljante humor zit er in dit meesterwerk. Moest tijdens de eerste kijkbeurt meerdere malen de film serieus pauzeren omdat ik tranen in m'n ogen had van het lachen. Een stukje als dit bijvoorbeeld:

- I don't know about you, but it's too hot to fuck.

- Man, you out your fuckin' mind? It ain't never too hot or never too cold for fuckin'.

I had my best piece of woman on a humid day. Over in the projects. Close to your woman.

- Get out!

- Oh, Lord, have mercy. Goddamn. I better not see her naked on payday.

Onbetaalbaar! Wat lijkt het me geweldig om dit op het grote scherm te zien.

Een mooie reportage over een dag uit het (samen)leven in hartje Brooklyn, een smeltkroes van diverse etnische groeperingen. Jaren geleden heb ik een lang weekend mogen doorbrengen in een hotelletje niet zo ver van Stuyvesant Avenue, de straat waar de film zich afspeelt. Daarom zat ik met extra interesse de grote en kleine, humorvolle verhalen van de mensen daar te bekijken tot mijn rust plotseling wreed verstoord werd door de gewelddadige climax, waarin alle onderhuidse spanningen tot uitbarsting kwamen. Zonder twijfel heel erg realistisch, maar die climax gaf de film van het ene op het andere moment een totaal andere kleur. Toch wel jammer. Niettemin een prachtige film van Spike Lee met een geweldige rol van Danny Aiello.

Erg goed. Weinig toe te voegen aan de positieve dingen die hierboven gezegd zijn. 4 sterren na eerste keer kijken. Aiello was pretty impressive!

Topper in het socio-kritische genre rechtstreeks uit het multiraciale buurt in Brooklyn. Het is zinderend heet in deze film en de spanningen lopen dan ook nog hoog op rond een pizzeria. Allerlei karakters komen aan bod: typische Italianen, leipe Koreanen en een heel scala aan Afro-Amerikanen. Ze hebben allemaal hun (meestal komische) nukken en daarbij worden de goed en hip geschreven dialogen tussen hen tof gebracht. Een feestje om naar te kijken dus .

Ohja, ook nog even vermelden dat Spike Lee de film lekker vlot geschoten heeft met origineel en verschillend camerawerk. Anyway, dit alles maakt de film daardoor niet zo zwaar om naar te kijken. De anti-racistische boodschap wordt bij de kijker er namelijk niet ingeramd, zeker als blijkt dat alle karakters er eigenlijk een zooi van maken uiteindelijk.

Weet niet. Heb er een tweeslachtig gevoel aan over gehouden. De scène met de prullenbak op het einde kan ik moeilijk plaatsen. Heeft iets weg van een opgeheven vingertje. Waarom speelt Spike Lee zelf eigenlijk de meest dubieuze rol in de hele film?

Wat gewoon een actie is van een huichelaar. De hele dag loopt Mookie de kantjes er vanaf en zet zelfs mensen tegen elkaar op. Het is eigenlijk niet normaal hoeveel liefde Sal aan Mookie geeft. Maar het komt uiteindelijk allemaal vanuit één kant. Met op de koop toe een mes in de rug en een preek. Maar waarom speelt juist Spike Lee deze rol? Probeert hij de gekleurde medemens een spiegel voor te zetten?