The Last Horror Movie (2003)

Best te pruimen.

Acteurs komen erg naturel over. Realistische filmstijl zorgt ook hier voor directe betrokkenheid zonder poespas. Ook het praten tegen de camera werkt goed en die keuze kan ik wel waarderen.

Max neemt je mee in zijn wereld en laat je zien waarom hij zo gemakkelijk kan moorden. ''Als je het zelf niet slecht vind, waarom zou je het dan niet doen?''
Hij legt ons uit dat de kijker waarschijnlijk 'goed van aard' is en dat hij begrijpt dat we zijn daden verschrikkelijk vinden. Tergelijkertijd probeert hij ons ervan te overtuigen dat je gerust een mening kan vormen over het vermoorden van mensen en dat het niet alleen als slecht ervaren hoeft te worden.

Geniaal dat ze aan tafel mensenvlees aan het eten waren, dat had ik niet verwacht.


Het is zeker niet akelig zoals Queen-Bee hierboven beweert. Spannend, luguber, nagelbijtend, zenuwslopend, eng, gruwelijk of shockerend wordt het nergens. We gaan gewoon op pad met een psychopaat en dat is best interessant.

Zeer interessant gegeven, afschuwelijke uitwerking. Ik hoopte op een soort Henry: Portrait of a Serial Killer (1986). Misschien wel juist mijn fout want daardoor mistte ik zowel kwaliteit als gore. Daarvoor in de plaatst krijg je 80 minuten lang de hoofdrolspeler in beeld? Toch heeft deze film 11 prijzen gewonnen voor beste film? Geen idee hoe dat komt?

De film begint net als al die andere dertien-in-een-dozijn slasherfilms. Op het moment dat de moordenaar wil toeslaan vervaagt het beeld en wordt er plaats gemaakt voor het goedkope, grove beeld van een camrecorder. We zien een vriendelijke man met een glimlach op de mond en het is hier waar de film eigenlijk begint. De man legt dan vervolgens uit dat de film die hij zojuist heeft gehuurd de zoveelste Hollywoodhorror tienertroep is. Hij heeft de taak opgevat om de avonden door te komen met verhevener beelden. De man neemt de kijker mee op reis door zijn leven en concentreert zich daarbij op zijn macabere vrijetijdsbesteding. De film wordt hierdoor een soort luchtige snuffmovie met doorgesneden kelen, steekpartijen en de kijker zit daarbij op de eerste rij achter de camera. De grens tussen zwarte humor en horror is dun en vaak onduidelijk. Toch wist de film niet echt te boeien. Het is een fictieve documentaire over de psychologie van een ijskoude seriemoordenaar en zijn gruwelijke daden. De film toont wel horror, maar de aanwezige horrorelementen en de manier waarop het gefilmd wordt kon mij niet bekoren. Gevoel van herhaling en saai neemt naarmate de film vordert toe. 4/10