Hard Times (1975)

Deze vanavond maar weer eens gekeken, nadat ik hem zeker in geen 15 jaar meer had gezien.
In de jaren '80 kwam ie nog wel eens op TV, maar tegenwoordig nog nauwelijks.
Voor een knokfilm is ie opmerkelijk goed geproduceerd, met zeer veel oog en detail voor de aankleding en sfeer van die tijd (de jaren '30 vd vorige eeuw).
Bronson speelt als gewoonlijk een vrij zwijgzame loner, die echter nu wel praatjesmakers Coburn en Strother Martin nodig heeft om zijn doel (snel geld verdienen) te bereiken via het meedoen aan illegale knokpartijen en daar geld op in te zetten.
Helaas vond ik de gevechten zelf, hoewel vermakelijk en goed gechoreografeerd en in beeld gebracht, niet echt spannend en de afloop vrij makkelijk te voorspellen.

Toch zeker de moeite waard: een zeven, ofwel 3,5 ster.

Een typische debuutfilm.

Wat ik met een typische debuutfilm bedoel is redelijk simpel. Weinig gedurfd met een vleugje amateurisme erin, al is soberheid hier misschien een beter woord.

Walter Hill lijkt me na 3 films van hem gezien te hebben een man die wel wat in zijn mars heeft maar het er niet echt laat uitkomen omdat zijn scripts het niet toe laten zo ook hier met The Streetfighter. Het is allemaal zo simpel.

Ohja, Charles Bronson was weer op zijn niveau, enorm slecht dus

2,5*

Goede film.

Het aardige verhaal wordt afgewisseld met mooie acteerprestaties, belichting, setting en wat leuke vecht scene's, intro van de film was ook wel goed. De film heeft me geboeid en het is het kijken waard. Zeker voor mensen die Bronson kunnen waarderen. Of voor mensen die gek worden van zijn wraakfilms . 3,5.

Vermakelijk en onderhoudend is het allemaal wel, al heb ik de film een paar uur geleden gezien en ben ik nu al de helft vergeten. Niet echt een goed teken. Maar verder is het dus allemaal wel vermakelijk, onderhoudend en haalt en wel een redelijk niveau. Alleen over twee weken ben ik deze film waarschijnlijk compleet vergeten, je kent het wel...

Walter Hill weet best een prettig sfeertje te creeren. Het verhaal is erg simpel en helemaal recht - toe - recht - aan. Verrasingen zijn er niet en het is dus allemaal best voorspelbaar. Maar goed, verder zijn de acteerprestaties wel uitstekend. James Coburn zet hier een prima rol neer als de man die de knokpartijen regelt. Die zagen er trouwens wel geinig uit, al zag je duidelijk een paar ´´rake´´ misslagen. Ook Charles Bronson deed het heel aardig. Wel prettig om hem voor een keer niet als wreker te zien.

Verder is alles zo´n beetje wel gezegd. Redelijke film die niet echt veel indruk achterlaat. Acteerpresties zijn wel oke evenals het sfeertje. Had hier toch stiekem wel wat meer van vermacht, maar slecht is het ook niet.

Kleine 2.5*

Sterke film van Bronson, Coburn en hij brengen deze b-film tot een hoger niveau. Erg fijn samenspel.

Een knok films zoals ie moet zijn.

Bronson heeft naar mijn mening echt zon karakter kop, en dat werkt prima in deze film. Hij bouwt rustig op en werkt ook rustig naar een climax.

Coburn de gladde regelaar laat een mooi staaltje acteer werk zien. Goed hoe hij toch sympathie opwekt bij de kijker.

Gewoon een goede vechtfilm met goede acteurs en een heerlijk sfeertje.

Frappant dat een film met een paar grote namen in de cast pas weer te binnen schiet wanneer de kale topvechter in beeld komt. Enfin, Hill weet het New Orleans tijdens de Grote Depressie heel aardig te vangen. Bronson is zwijgzaam, mysterieus en staat ze flink te raken, terwijl Coburn het van wat flair voorziet als flamboyante sjacheraar en lutser. Verhaaltje stelt niet zoveel voor, het is in die zin ook een beetje een matte film die moeilijk tot leven komt, maar het heeft fijne koppen en lompe knokpartijen.

Goeie film waarin een straatvechter en zijn promotor uit zijn op het grote geld. Een nogal simpel verhaal dat zich afspeelt tijdens de grote depressie, dat ook zeker wat toevoegt aan het geheel. Onderhoudend en de gevechten zijn zoals ze moeten zijn. Charles Bronson is perfect gecast als de man van weinig woorden in dit regiedebuut van Walter Hill.

Wat een knallende debuutfilm van Hill; dit eenvoudige verhaal over een zwerver met vechttalent werkt helemaal zoals het moet tot de laatste minuut. Bronson en Coburn schitteren allebei, de één in de vechtscènes, de ander als gokverslaafde. Die kale vechter lijkt precies de vader van Vin Diesel

Vrijwel niks aan te merken op deze film die zich in het Louisiana van de Great Depression afspeelt. Dit maakt mijn weekend helemaal af!

Setting en tijdsbeeld zijn voortreffelijk. Prima cast ook, maar met name het karakter van Bronson blijft leeg. Coburn zorgt voor wat kleur. Het verhaal heeft verder ook weinig om het lijf en weet nergens te verrassen.

Heerlijk onderkoelde rol van een nogal zwijgzame Bronson geknipt voor deze rol als straatvechter al

was het alleen al vanwege diens ruwe, getekende tronie, en Coburn weer ouderwets sappig op dreef,

waarbij aangenaam het tempo vrij laag en de sfeer vrij sober, en de vechtduels rauw, hard en naturel.

Een klassieker werd hier al geopperd, en daar kan ik mij wel in vinden.

Met de goederentrein komt Charles Bronson getooid met een karakteristiek hoofddeksel en in het bezit van een tas met daarin zijn schamele bezittingen, de film binnen gereden. De jaren 30. De tijd van de grote depressie. Van de grote werkloosheid en de armoe. Van die harde tijden ervaart de kijker bijna niets. Walter Hill verpakt de historische context gewoon in zijn hoofdpersonage die niet meer bezit dan zes dollar, een tas met schamele bezittingen en zijn gespierde lichaam.

De entourage van de film is mooi en geeft een gedetailleerd beeld van tijden die ver achter ons liggen. Een greep: oude auto’s en ouderwetse kleding, smoezelige gokpaleisjes, een zwarte schoenpoetser en zwarte straatmuzikanten die de deltablues ten gehore brengen. Echt een magnifieke entourage.

Walter Hill is geen regisseur die investeert in een diepzinnig psychogram van zijn karakters. Zijn personages zijn een product van hun omgeving. Het wezen van zijn personages wordt simpelweg door de situatie waarin zij zich bevinden en de dingen die hun daarin overkomen, gekarakteriseerd. Charles Bronson speelt zo'n typisch Walter Hill personage, die uit het niets de film betreedt en aan het eind (bijna) geruisloos de film weer verlaat. Geen verleden en geen toekomst. Alleen het heden telt voor Walter Hill.

Charles Bronson is de perfecte protagonist. De kijker weet niets van hem, maar ziet in zijn gelaatstrekken dat hij werelden van teleurstelling en onrecht met zich mee draagt. Uit hem spreekt een gedesillusioneerd beeld van de wereld. Om zijn mondhoeken speelt altijd een beschouwend lachje, waarmee hij geduldig uitdrukt dat hij berustend toekijkt terwijl de andere personages hun best doen om met schimmige middelen vooral zichzelf te verrijken. Ze doen maar, lijkt hij daarmee te willen zeggen. Een levensfilosofie die hij eveneens toepast als zijn love interest hem vertelt geen toekomstperspectief meer te zien in een relatie met hem. Suit yourself, zegt hij, en vertrekt.

Hard Times houdt zich niet bezig met wereldschokkende zaken. Bronson is iemand die vecht voor geld. Een straatvechter. Het is een manier om van te leven. Niet meer. Niet minder. Hard Times is een fijne debuutfilm van Water Hill. Een sterk geregisseerde film die overtuigt door de authenticiteit van de entourage, de rauwe bokspartijen, sterk acteerwerk en het verukkelijke stoïcisme van zijn zwijgzame hoofpersoon.

Het mooiste aan deze film zijn de omgeving, de decors en de rekwisieten. Het verhaal van de straatvechter is al vaker verfilmd, echter Bronson geeft er in deze film weer zijn eigen relaxte draai aan. Mooi sfeertje, goede cast (Tessier, de kale straatvechter die maar blijft lachen) en de film eindigt zoals hij begint.

Redelijk.

Walter Hill is nog niet de meest belabberde regisseur. Het is minstens een regisseur die weet wat hij wil en daar verder niet te veel van afwijkt of zijn films voorziet van nodeloze zijsprongetjes. Hard Times is evenzeer rechttoe rechtaan: De afgetrainde Charles Bronson mag zijn westerntypetje van de zwijgzame protagonist vertolken en knokt zich een weg door dit onderhoudend actiedrama. De gevechten zijn uiteraard wat houterig, de nachtscènes m.i. overbelicht, maar verder houdt Hill het behoorlijk sfeervol.

3