Chocolat (2016)

Met Omar Sy van Intouchables.

Vanaf 31 maart 2016 in de bioscoop (Paradiso Filmed Entertainment)

Dank voor de tip kappeuter

Onder circusliefhebbers nog steeds een niet vergeten legendarische clown.

Mijn nieuwsgierigheid is gewekt.

Die van mij ook. Trailer vond ik niet bijster bijzonder maar het verhaal heeft m'n interesse wel gewekt.

Net gezien in de Sneak in Haarlem. Tja een verhaal waar veel inzit maar niet veel uitgehaald is. Het is gefilmd alsof ze acte uit een toneelstuk spelen. De film is nooit vloeiend maar steeds hak hak hak. De gevangenis scene, de toneel scene enz. enz. Nee, mij kon het niet bekoren. Omar Shy speelt goed maar is nooit op het niveau van Untouchables. Had liever gezien dat de relatie met Victor en zijn bewustmaking van discriminatie wat meer was uitgewerkt, ook de relatie met Marie had meer aandacht mogen krijgen.

Zo’n 100 jaar geleden was de ongelijkheid in onze maatschappij nog veel groter. Een goed voorbeeld hiervan is het circus. Hier mochten donkere mensen eigenlijk alleen enge ‘beesten’ vertolken die geen woord spraken. Totdat Chocolat, de eerste franse clown wordt. Monsieur Chocolat, zoals hij zichzelf laat noemen, is een biopic die aantoont hoever we in 100 jaar verder zijn gekomen, maar waar helaas nog veel dingen hetzelfde zijn. Tevens is het een prima film met goed acteerwerk van de twee hoofdrolspelers.

'Monsieur Chocolat' Recensie - Filmtakers

Deze wil ik graag zien. Omar Sy is echt een prachtvent.

Mooi drama, schetst een tijdsbeeld waarin circus nog groot is en waarin negers nog als minderwaardig worden gezien. Ik heb me er zeer goed mee vermaakt, mooi rise and fall verhaal over een bijzondere artiest.

Wauw, wauw. En wauw. Ik had niet verwacht dat dit me zó zou raken. Helemaal verrast. Het circus is zo bijzonder. Magisch.

Omar Sy was hier, iets meer dan in Intouchables en zeker meer dan Samba, goed bezig. Elk gebaar was goed doordacht. Elke blik van hem, ging dwars door me heen. Tsjak. Ik werd weer geraakt, regelrecht het hart in. Zijn spel kreeg me op de kast. De rest deed het ook heel goed. Maar hij sprong er wel uit. Wat een geweldige setting.

Aardige biopic over 'Chocolat', de eerste zwarte circusclown, in een tijd waar rassenonderscheid nog heel normaal was. Een redelijk verhaal over zijn leven bij het circus, de opkomst van zijn succes en uiteindelijk ook zijn ondergang. Het ziet er allemaal prima uit en er wordt ook nog goed gespeeld. Het is allemaal best interessant, maar echt indrukwekkend vond ik het nou ook weer niet, ik had graag iets meer gezien van het laatste stuk van zijn leven maar daar wordt niet al teveel aandacht aan besteed. Maar zeker wel een voldoende waard.

De komisch acteur Omar Sy zagen we onlangs nog rollen vertolken in Jurassic World en Burnt, maar dankt zijn successen aan de briljante rollen die hij vertolkte in de Franse films Intouchable en Samba. Het lijkt er dan ook zeker op dat de rol van Rafael Padilla, beter bekend als clown Chocolat, hem op het lijf is geschreven. Sy vertolkt de rol van de getergde gekleurde clown op briljante wijze. Het is dan ook vooral te danken aan hoe hij Chocolat naar het scherm vertaalt dat de film de kijker weet te raken. Het is dan ook jammer dat de rest van de film op matige wijze gebracht wordt en dit effect mist, iets wat vooral lijkt te wijten aan het feit dat het levensverhaal van Chocolat zich gewoonweg niet in een krappe twee uur laat proppen.

Cinematografisch is er niets op de film aan te merken. Zo ziet het Parijs van rond de eeuwwisseling er werkelijk prachtig en verzorgd uit. Dit wordt bijgestaan door een zeer fraaie soundtrack, dat de film prima aanvult en tot een sfeervol geheel weet te maken. Waar het dan wel aan schort is dat de makers een boel aanpassingen in het verhaal hebben gemaakt om de vaart in de film te houden. Op zich zien we dit wel vaker bij biografische films, maar hier worden sommige dingen uit het tragische leven van de clown slechts licht aangehaald en niet afgesloten. Dit zorgt er dan ook voor dat je sommige dingen niet zal snappen, vooral als je niet bekend bent met het verhaal van Chocolat. Het racisme dat heerst in het negentiende eeuwse Parijs wordt overigens wel sterk geschetst, vooral als Chocolat bij het uitdelen van handtekeningen zomaar wordt gearresteerd door de Franse politie om daarna door een hel te gaan in de gevangenis.

Monsieur Chocolat heeft een briljant acterende Omar Sy in de hoofdrol, die de film eigenhandig naar een hoger niveau weet te tillen. Helaas zijn het de onafgemaakte en warrige gepresenteerde punten uit het leven van Chocolat die voorkomen dat de film als een compleet geheel aanvoelt. Het is dan ook makkelijk te concluderen dat het gekkenwerk is dat de makers het levensverhaal van Chocolat er in een krappe twee uur doorheen willen jagen. Iets wellicht alleen gewerkt had bij een script waarin meer keuzes waren gemaakt, in plaats van de middenweg te bewandelen. Toch maken de fraaie cinematografie, in combinatie met de verzorgde aankleding van kleding en decors, de film wel tot een genot om naar te kijken. Het is wel een leerzame film en als je bekend wil raken met de eerste gekleurde clown is het zeker aan te raden de film een keer de kans te geven.

Hehe, eindelijk weer eens een film waar je blij van wordt. Dikke aanrader.

Droefgeestige en ook wat sprookjesachtige biopic die zich in het begin van de 20e eeuw afspeelt over een vroegere zwarte slaaf die een circusattractie wordt in het duo Footit & Chocolat. Chocolat was een slachtoffer van zijn tijd, en de film geeft dat mooi weer. Nieuwsgierige maar ook afkeurende blikken rondom hem, en een hoop racistische vooroordelen die zo'n beetje de kwaal van de tijd waren. Zijn partner Footit is daar het beste voorbeeld van: zonder zich van kwaad bewust te zijn, kwetst hij degene die hij nochtans als zijn vriend beschouwt. Chocolat wordt afgeschilderd als iemand met oprechte artistieke aspiraties en uiteraard, een gevoelsmens zoals de meesten van ons. Maar wil een maatschappij, die zwarten als dieren beschouwen, hem wel een kans geven?

Vond het mooi en pakkend gebracht. De aankleding is sterk. Er werd veel zorg besteed aan de circusnummertjes zoals het duo die destijds opvoerden. Een sterke rol ook van Omar Sy.

Aangenaam. De film gaat vlotjes vooruit, mede dankzij het beeldwerk en de gepaste muziek.

Een zeer mooi gemaakte film, die mij (onverwacht) helaas toch nog tegenviel.

De sfeertekening is schitterend, decors en cinematografie prima in orde.

Maar een echte biopic over de clown Chocolat is het in feite niet geworden.

Daarvoor is zijn ware geschiedenis teveel verdraaid.

Aangepast, om er een pamflet tegen discriminatie en racisme van te maken, en daar ligt de nadruk veel te zwaar op.

Ik begrijp wel dat de makers van de film daarmee punten wilden scoren, maar historisch gezien klopt er weinig van het verhaal dat we te zien krijgen in deze film.

Zo is het begin,waarin het hoofdpersonage voor "kannibaal" speelt in een armetierig circusje erbij verzonnen.

Padilla ("Chocolat") heeft dat nooit gedaan, en werd ook niet als clown door Footit ontdekt, maar door een andere clown, Tony Grice.

Bij die was hij leerling, assistent en bediende.

Zijn intrede in het Nouveau Cirque deed hij ook samen met Grice.

Na zijn ontslag bij Grice ging hij een samenwerking met Footit aan, die toen al lang een befaamde clown was.

Ik gebruik de naam in die spelling alleen omdat die in de film ook zo voorkwam (zelfs op de rug van zijn kamerjas)

De juiste spelling is Foottit.

De score die ik de film toeken is vooral de verdienste van de hoofdacteurs Omar Sy en James Thierrée .

Die spelen hun rollen geweldig.

Wel mag zelfs aan hand van het korte historische filmfragment, dat we bij de aftiteling van de film te zien krijgen, duidelijk zijn dat de echte Foottit & Chocolat" acrobatisch gezien ver boven de uitbeelding in de film stonden.

Vooral Foottit was een allround acrobaat van klasse.

Eerlijkheidshalve moet ik wel zeggen dat men ook niet van filmacteurs mag verwachten dat zij dergelijke vaardigheden kunnen evenaren.

Voor de tweede keer in twee dagen tijds kwam ik de mooie muziek van Gabriel Yarel weer tegen in een film.

Ook hier past die weer uitstekend in het geheel.

(Voor mij was dat gisteren ook het geval in "L'Avion)

De belangrijkheid van Foottit & Chocolat voor de circuswereld, en met name voor de clowns-entrées ("nummers") was enorm.

Nog tot op de dag van vandaag zien we daar variaties op in het circus.

Het was ook helemaal niet zo dat Chocolat alleen maar de klappen incasseerde in die clownsacts, hij was even vaak degene die partner Foottit voor schut zette.

Voor de film werkte het natuurlijk beter om hem zieliger neer te zetten.

De film is te fragmentarisch, lees: te kort, om het leven van Rafael Padilla (en George Foottit) enigszins overzichtelijk in beeld te brengen.

Aan ware cicussfeer ontbreekt het ook een beetje.

In feite draaide de circuswereld destijds voornamelijk om vertoningen met paarden (acrobatiek, vrijheidsdressuren, hogeschool, en clownerie te paard)

Die zien we niet of nauwelijks in beeld.

Dat had gemakkelijk anders gekund, want de toppers op dat gebied zijn ook nu nog in Frankrijk te vinden.

Chocolat's zoon komt ook nauwelijks ter sprake, terwijl beiden ook samen optraden in een act.

(net als Foottit overigens, die met zijn zoons optrad in het circus, na zijn samenwerking met Chocolat)

En zo valt er wel nog meer te noemen.

Het blijft wel een mooie, aandoenlijke film, vooral wanneer je de ware geschiedenis niet kent (of die je niet boeit)

N.B.

De gelijkenis tussen acteur James Thierrée en zijn grootvader Charles Chaplin is frappant.

Dat was pas racisme!

Een voor mij onbekende geschiedenis over een zwarte clown die me even liet meevoeren naar het Parijs in de 19e eeuw.

Enorm verrast door deze film. Er werd werkelijk een prachtige sfeer neergezet qua decors en kostuums.

Het verhaal waarbij het leven van Chocolat in een nutshell voorbij kwam werd verteld met wat humor maar vooral met een dosis tragiek.

Een fleurige film die visueel feestelijk weg kijkt. Zorgvuldig gefilmd met mooie uitbundige decors. We zien sfeervolle beelden van het aanzicht van de wereld uit het begin van de 20e eeuw. We zien indrukwekkende circusinterieurs met goed gereproduceerde clowns- en andere acts. En we zien overtuigend sjofel of overtuigend elegant gekostumeerde personages die zich in stijl bewegen in louche en in deftige uitgaansgelegenheden. Het ziet er allemaal groots en prachtig uit.
Het circus vormt een mooie sfeervolle setting voor het verhaal. De ouderwetse circusomgeving roept een romantisch en avontuurlijk gevoel op. Het circus als plaats waar de verworpenen der aarde een thuis vinden, waar ze worden gewaardeerd ondanks hun afwijkende uiterlijk of ideeën en waar hun bestaan betekenis krijgt of heeft. Het circus als opvangcentrum voor de getalenteerde afvalligen.
Goh, wat een circus al niet allemaal boven brengt aan gedachtengoed bij het schrijven van een mening.
Tezamen met goed acteerwerk zijn de visuele hoogstandjes prima ingrediënten voor een boeiend verhaal. En daarin stelt de film zeker niet teleur. Het verhaal is inhoudelijk behoorlijk indrukwekkend. De grote portie tragiek in de levens van de personages staat daar absoluut garant voor.
Toch kruipt de film nooit onder de huid. De film is een boeiend en verbazingwekkend schouwspel en het aanzien zeker waard, maar de emotionele rillingen ontbreken. Terwijl het getoonde zichtbaar ontroerend is, ontroeren de personages amper. De mens achter het personage blijft verborgen. De personages blijven vlak. En dat ligt niet aan het acteerwerk. Het acteerwerk is juist heel behoorlijk. Het ligt echt aan de vlakke invulling van de personages.
Een andere reden voor het gebrek aan emotionele meeslependheid is volgens mij gelegen in de fragmentarische verteltrant. De film maakt steeds sprongen in de tijd en zoomt in op episoden uit de levens van de hoofdpersonages. Dat gebeurt op een feitelijke en registrerende manier en daardoor is het moeilijk om rücksichtslos in de greep van het verhaal te geraken.
De sprongsgewijze verteltrant doet te weinig recht aan de bevlogenheid van de karakters en aan de beweeglijke dynamiek van hun leefwereld. De overbrenging van hun geestdriftige en emotionele doen en laten op de toeschouwer lukt gewoon niet goed. De film verzuimt om een gedegen fundament van vertrouwelijkheid en medemenselijkheid te leggen van waaruit dat kijkersgevoel wordt geboren. De personages laten het allemaal wel zien maar het voelt allemaal niet zo heftig en beroert de ziel slechts met geringe kracht. Het begrip ontbreekt.
Ik had af en toe het idee dat ik naar een documentaire zat te kijken. Weliswaar een heel intrigerende documentaire, maar ook een documentaire die op het emotionele vlak nogal afstandelijk wegkeek.
De slotscènes vormen trouwens de uitzondering op de regel. Pas tijdens de fantastische slotscènes werd ik opeens goed geraakt. Pas hier was het gevoel eindelijk hetzelfde als het getoonde. Hier waren de rillingen die in de rest van de film niet wilden komen.
Te weinig en te laat om de film als geheel op te waarderen, maar als afsluitend moment best even lekker en bevredigend.
Goeie film.

Ik weet niet hoor, maar elke film waar Omar Sy in speelt verandert in goud. Wat een geweldenaar zeg. Prachtig verhaal, goede sfeer en een heftig thema. 4,0*

Een mooie drama/biografie film...

Mooi en prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Prima camerabeweging...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Heel goede biopic die naast het wonderlijke verhaal van deze zwarte entertainer, ook aantoont hoe belangrijk het circus destijds was in het amusementsleven maar vooral hoe sterk het racisme en de vernederingen leefde.

Knappe opbouw zonder verslappingen. Kijkt vlot weg en kan bogen op uitstekend acteerwerk met naast de ondertussen overbekende Omar Sy ("Intouchables"), ook een goede James Thierrée als clown Footit en alweer ook Olivier Gourmet.

Van een zeer gemiddeld niveau. Niet slecht, maar een biopic die je snel weer bent vergeten. Omar Sy is voortreffelijk in de titelrol, Thierrée levert in de tweede hoofdrol ook vakwerk, aan hen heeft het niet gelegen. Misschien is het leven en de personality van Padilla gewoon niet bijzonder genoeg om er een sterke film van te maken. Opvallend immers dat de man het zo gelaten accepteerde(en er zelfs van profiteerde) dat hij op zo'n pijnlijke wijze werd gediscrimineerd. Als je er dan bij optelt dat hij volgens deze Chocolat weinig respect had voor vrouwen, wispelturig en vechtlustig was, en op het laatst van zijn carrière meer in goktenten dan bij zijn harder werkende collega's vertoefde.....Ja, dan blijven er niet zo gek veel redenen over waarom je veel sympathie zou moeten voelen voor deze man die zijn bekendheid meer aan geluk en toeval heeft te danken dan aan talent of inzet.

Toch een lichte tegenvaller deze biografie over de clown Chocolat. Ik had het gevoel dat er niet alles uitgehaald is wat erin zat, en dan heb ik het vooral over de stukjes waar de twee clowns optreden. Veel korte fragmentjes tijdens die optredens die mijn inziens gewoon niet overtuigend genoeg waren. De scène waar hij de neger zogezegd niet ziet doordat het zo donker is vond ik persoonlijk de enige geslaagde act. . Omar Sy blijft wel een prachtvent om bezig te zien, maar hij haalt helaas niet het niveau van Intouchables.

Net voldoende dus, 3 sterren.

Omar Sy speelt Chocolat, een Afro-Cubaanse clown die in Frankrijk optrad rond de vorige eeuwwisseling. Het is een dankbare rol, omdat hij enerzijds de entertainer moet spelen en anderzijds de man achter de façade. Die circusnummers waren platte humor. Hij wilde daaruit breken en ernstig genomen worden. Geleidelijk aan drong het besef door dat hij alleen succes had als het stereotype van de domme zwarte. Toulouse-Lautrec stelde hem als een soort aapachtige voor. Aan Foottit had hij veel te danken, maar hij werd ook door hem vernederd. Komische duo's zijn vaak op een lichamelijke tegenstelling gebaseerd, in dit geval dus de blanke Pierrot en de zwarte August. Zoals Vénus Noire wordt hij tentoongesteld voor een op sensatie belust publiek, als een exotisch fenomeen. Los van de ethische discussie is het vooral genieten van de mimiek, de lichaamstaal en de emotionele reikwijdte van Omar Sy.

Rafael Padilla stierf op 4 november 1917.
Hij was nog geen 50.
Zijn naam en zijn werk raakten in vergetelheid.
Met Footit veranderde hij het clowns nummer
en voerde het duo van de domme August
en de witte clown in.

Deze waargebeurde Drama / Biografie film heb ik gisteravond via "Film1 on demand" bekeken en dat vooral omdat ik geen andere films meer op voorraad had (is eigenlijk al twee weken het geval).

In dit vergeten verhaal van een buitengewoon man, welke zich afspeelt in Frankrijk vanaf het jaar 1897, draait het om de Franse clown Chocolat (Omar Sy), wiens echte naam is Rafael Padilla, die de eerste zwarte circusartiest is en die uitgroeit tot een beroemdheid in de tijd van de belle époque in Parijs. Samen met zijn partner, de clown Footit (James Thierrée), beleeft hij weergaloze successen. Maar kan hij omgaan met de valkuilen van de roem, de vele vrouwen en het snelle geld ?

Hoewel het best racistische (het woord "Neger" vliegt je om de oren) verhaal visueel mooi (met name de beelden van Parijs) in elkaar steekt en me ook wel redelijk wist te vermaken, vond ik het verhaal wel een clichématig verloop hebben (zonder verrassingen) en ook kreeg ik geen echte band met de clowns Chocolat en Footit (die nooit lacht), die ik beiden niet echt sympathiek vond overkomen. De eerste o.a. door de manier hoe hij met vrouwen omging zoals met circusartieste Camille (Alice de Lencquesaing), die hij op een pijnlijke manier dumpte en de laatste vond ik vooral zichzelf verrijken, waarbij hij ook nog eens racistische trekjes had. Beiden hebben ook erg verschillende karakters en komen uit verschillende milieus. Zo is Chocolat in Cuba geboren als zoon van slaven, waarvan je ook een aantal scènes te zien krijgt.

Wat dat betreft vond ik het knap dat beide ondanks al deze verschillen elkaar trouw bleven en zelf vrienden van elkaar waren en dat tot de dood (door tuberculose) van Chocolat in 1917 (toen de Eerste Wereldoorlog bezig was). Dat laatste werd best tragisch in beeld gebracht, waarna de film afsluit met echte zwart-wit (ook best toepasselijk voor Chocolat en Footit ) beelden van de clowns Footit en Chocolat, waarbij ik zelfs moest glimlachen. Voor de rest heb ik eigenlijk nauwelijks moeten lachen of glimlachen om dit verhaal, behalve dan bij de scène waarbij Chocolat de hoofdrol speelt in het William Shakespeare toneelstuk "Othello" (omdat hij serieus genomen wilt worden), waarbij hij dan een staande ovatie verwacht van het publiek, maar die hem juist bejegend met "schijnvertoning" en racistische woorden.

Omdat het in dit verhaal o.a. draait om racisme (daarbij valt onze Zwarte Pieten-discussie in het niets), zit er ook best een harde scène in het verhaal en dat op het moment dat Chocolat in de gevangenis belandt (omdat hij verraden is geworden, hij heeft namelijk geen identiteitspapieren, door de bazin van het circus waar hij voorheen voor werkte en dat circus werd succesvol door hem), waarbij de bewaarders hem met een bezem keihard (tot bloedens toe) over zijn rug schrobben/vegen. In deze gevangenis maakt hij kennis met de Haïtiaanse activist Victor (Alex Descas), die hem voorhoudt dat hij geen artiest is als hij zich zwart-wit laat behandelen. Hoewel het niet met racisme te maken heeft maar met gokschulden (aan gokken was Chocolat verslaafd, net zoals kleding en vrouwen), werd hij naderhand nog eens flink te grazen genomen, waarbij zijn hand op een pijnlijke manier werd verbrijzeld.

De cast draagt deze film en vooral natuurlijk de twee hoofdrolspelers Omar Sy en James Thierrée, die beiden ook duidelijk zichtbaar een band met elkaar hadden. Omar Sy (die vrijwel de hele film voor zijn kont wordt geschopt) kennen we vooral natuurlijk van de Franse Komedie / Drama film "Intouchables (2011)" en hij is met zijn imposante postuur (hij doet me altijd denken aan de Engelse acteur Adewale Akinnuoye-Agbaje, die ik vooral kan als Simon Adebisi uit de geweldige en keiharde gevangenisserie "Oz (TV Series 1997–2003)") en zijn grote glimlach uitstekend in zijn element. James Thierrée is voor mij een onbekende, maar hij blijkt directe familie te zijn van Charlie Chaplin en heeft dus ook duidelijk zichtbaar het artistieke leven in zijn genen. Dat is vooral ook goed te zien in de vele scènes die zich afspelen in het circus.

Verder deed Olivier Gourmet (als de welgestelde circusdirecteur die het clownsduo Chocolat en Footit met veel geld overhaalt om naar zijn circus in Parijs te komen) het ook best goed en hem vond ik zowel sympathiek als juist niet sympathiek (misbruikte Chocolat, die op posters te zien is als een circus aap, als uithangbord voor zijn circus).

Overigens vond ik de al eerder genoemde Alice de Lencquesaing, Clotilde Hesme (als Marie Hecquet, die een schooljuf is en die zich ontfermt over zieke kinderen en waarop Chocolat verliefd raakt en dat is overigens wederzijds) en Héléna Soubeyrand (als Régina Badet, die de vrouwelijke hoofdrolspeelster is in het toneelstuk "Othello") wel mooie verschijningen in het verhaal.

Al met al aardig om eens gezien te hebben deze waargebeurde Drama / Biografie film (duurt circa 120 minuten) over de opkomst en ondergang van Rafael Padilla (een performer in hart en nieren die niets liever wilde dan het publiek vermaken), oftewel clown Chocolat, maar meer zeker ook niet. Deze film laat wel goed de verhoudingen zien tussen blank en zwart in die tijd (speelt helaas hedendaags nog zelfs).

De titel song "Chocolat" van deze film was best geinig en zeker ook verrassend

Verschrikkelijk! Babymetal zal verboden moeten werden, per direct.

Als je hun gezang/gekrijs weglaat, dan klinkt het wel vet.

Film over een beroemd clownsduo zo'n honderd jaar geleden. De film ziet er erg mooi uit. Hij loopt lekker en er wordt prima geacteerd. Maar toch mist de film bezieling. Dat komt het best uit in één van de laatste scenes. Dat zou een hele belangrijke en emotionele scene hebben moeten zijn, maar ik keek er naar zoals ik naar de rest van de film heb gekeken. En dat is jammer, want er had dus duidelijk meer in deze film moeten zitten.

Ik had niet verwacht dat deze film me zo zou kunnen raken. tranen in de ogen van ontroering. Heel mooi.

Met Chocolat krijg je een zoveelste aantijging tegen racisme gepresenteerd. Ondanks het feit dat racisme nog lang niet uit de wereld is verdwenen, blijft het verbazingwekkend vast te stellen dat nog niet zo heel lang geleden in onze contreien racisme institutioneel was geïnstalleerd in onze samenleving. Stereotypen passeren de revue en zwarten werden vaak als ongecultiveerde wilden gezien. Sommigen waren zelfs subject uit het 'rariteitenkabinet' zoals dat bvb ook het geval was op de Expo van '58 in Brussel.

Als onderdanige clown van een succesvol duo is het dan ook dubbel hoe je naar de shows van Footit en Padilla moet kijken. Enerzijds succesvol, anderzijds sterk discriminerend en kleinerend. Sterke prestatie overigens van Omar Sy die zijn strepen reeds heeft verdiend in het mooie 'Intouchables'. Maar ook Sy's tegenspeler James Thierrée doet het uitstekend waardoor de film een zekere kwaliteit heeft. Qua script vond ik het echter net niet beklijvend genoeg.Toch is het interessant op te merken hoe Padilla omgaat met zijn denken en de meningen van zijn vriendin en beste vriend die het moeilijk hebben zich écht in te leven in zijn 'anders-zijn'.

Tot slot een mooie aankleding van de gouden jaren van de Belle Epoque. Visueel zag het er ook allemaal prima uit. Bij momenten er net iets te veel aandacht gelegd op het thema racisme waardoor het te melodramatisch werd. De sprongen in de tijd waren dan ook soms overbodig.